Όταν η ανοχή στην παρανομία βαφτίζεται «διοίκηση» και η σιωπή γίνεται συνενοχή
Η νέα χρονιά μπήκε. Στη Χαραυγή Χαλκίδας όμως δεν μπήκε ποτέ το κράτος. Μπήκε μόνο η αδιαφορία, παγιωμένη πια ως καθεστώς. Μια ολόκληρη συνοικία ζει καθημερινά μέσα σε θόρυβο, κινδύνους, τοξικό καπνό και φόβο, ενώ οι αρμόδιοι ανταλλάσσουν βλέμματα κατανόησης και… τίποτα άλλο.
Κυρία Έλενα Βάκα, οι κάτοικοι της Χαραυγής είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας ή απλώς δεν μετρούν στο πολιτικό σας ισοζύγιο;
Η καθημερινότητα της εγκατάλειψης
Η εικόνα είναι γνωστή. Τόσο γνωστή, που κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί άγνοια:
- Ανεξέλεγκτη ηχορύπανση, μέρα–νύχτα. Όχι περιστασιακά. Συστηματικά.
- Διαρροές νερού σε κεντρικούς δρόμους επί εβδομάδες και μήνες, με τη ΔΕΥΑΧ να παρακολουθεί σαν θεατής.
- Παράνομες κατασκευές μπροστά στα μάτια όλων. Όχι στα κρυφά. Δημόσια και απροκάλυπτα.
- Καύσεις καλωδίων και φωτιές με τοξικούς καπνούς που μπαίνουν στα σπίτια, στα πνευμόνια, στα παιδιά.
- Τροχαία ατυχήματα έξω από πόρτες σπιτιών, λόγω ανεξέλεγκτων ταχυτήτων, χωρίς ελέγχους, χωρίς μέτρα, χωρίς τύψεις.
Αυτά δεν είναι “παράπονα”. Είναι συνθήκες επικίνδυνες για τη ζωή.
Όλοι ξέρουν – κανείς δεν πράττει
Η Αστυνομία είναι ενήμερη. Τα περιστατικά είναι καταγεγραμμένα.
Ο Δήμος Χαλκιδέων είναι ενήμερος.
Οι υπηρεσίες είναι ενήμερες.
Και όμως, τίποτα δεν αλλάζει.
Όταν το κράτος ξέρει και δεν παρεμβαίνει, δεν μιλάμε για αδυναμία.
Μιλάμε για ανοχή.
Και η ανοχή στην παρανομία δεν είναι κοινωνική πολιτική. Είναι εγκατάλειψη, είναι θεσμική παραίτηση, είναι ρίσκο ανθρώπινων ζωών.
Διοίκηση χωρίς πράξεις είναι απλώς διακόσμηση
Δεν αρκούν οι δηλώσεις. Δεν αρκούν οι υποσχέσεις. Δεν αρκεί το «θα το δούμε».
Οι κάτοικοι δεν ζητούν χάρη. Ζητούν αυτά που πληρώνουν: ασφάλεια, υγεία, τάξη, υποδομές, ισονομία.
Η Χαραυγή δεν χρειάζεται άλλες επισκέψεις για φωτογραφίες.
Χρειάζεται ελέγχους, παρεμβάσεις, κυρώσεις, χρονοδιαγράμματα. Χρειάζεται Δήμο παρόντα, όχι Δήμο παρατηρητή.
Το ερώτημα είναι πλέον πολιτικό
Κυρία Δήμαρχε, αφού όλοι γνωρίζουν, η σιωπή σας δεν είναι ουδέτερη. Είναι θέση.
Και η θέση αυτή λέει ένα πράγμα: ότι μια γειτονιά μπορεί να αφεθεί να σαπίζει, αρκεί να μη δημιουργεί πολιτικό κόστος.
Η Χαραυγή, όμως, δεν είναι αόρατη.
Και όσο η αδιαφορία συνεχίζεται, τόσο η ευθύνη θα βαραίνει συγκεκριμένα ονόματα και συγκεκριμένες αποφάσεις.
Γιατί στο τέλος, το ερώτημα δεν είναι αν «υπάρχουν προβλήματα».
Το ερώτημα είναι: ποιος θα αναλάβει την ευθύνη πριν χαθεί κάτι που δεν διορθώνεται;