Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Και αυτή τη φορά, κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε.
Η σημερινή υπογραφή της συμφωνίας Mercosur από την ελληνική κυβέρνηση, χωρίς ουσιαστικά αντισταθμιστικά οφέλη, δεν είναι ένα μεμονωμένο πολιτικό λάθος. Είναι η επανάληψη ενός εγκλήματος που έχει ήδη συντελεστεί στο παρελθόν.
Το ίδιο ακριβώς συνέβη το 2006 με την αλλαγή της Κοινής Οργάνωσης Αγοράς (ΚΟΑ) Ζάχαρης.
Τότε, όπως και σήμερα, η Ελλάδα μπήκε σε μια ευρωπαϊκή συμφωνία χωρίς εθνική στρατηγική, χωρίς προστασία της παραγωγής, χωρίς σχέδιο επιβίωσης.
2006 – Η ΚΟΑ Ζάχαρης και το προσχεδιασμένο τέλος
Το 2006, επί κυβέρνησης Κώστας Καραμανλής, η Ελλάδα αποδέχθηκε μια ριζική αναθεώρηση της ΚΟΑ Ζάχαρης με όρους που οδήγησαν μαθηματικά στην καταστροφή:
Μείωση της εθνικής ποσόστωσης ζάχαρης κατά 50%- Μείωση της τιμής πώλησης ζάχαρης κατά 40%
- Μείωση της τιμής των ζαχαρότευτλων κατά 40%
- Καμία σοβαρή εξασφάλιση αντισταθμιστικών μέτρων
Οι αγρότες εγκατέλειψαν την καλλιέργεια, όχι από αδιαφορία, αλλά γιατί δεν συνέφερε πλέον να παράγουν.
Την ίδια στιγμή, σχεδόν όλες οι άλλες χώρες της Ε.Ε. φρόντισαν να εξασφαλίσουν γενναία πακέτα αντιστάθμισης για βιομηχανίες και παραγωγούς.
Η Ελλάδα –μαζί με ελάχιστες εξαιρέσεις– δεν το έκανε.
Η κατάρρευση της Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης
Η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης δεν κατέρρευσε επειδή ήταν προβληματική.
Κατέρρευσε επειδή υποχρεώθηκε να πουλά κάτω από το κόστος παραγωγής και να ανταγωνίζεται εισαγόμενη ζάχαρη από χώρες χαμηλού κόστους.
Τα αποτελέσματα:
Κλείσιμο και των πέντε εργοστασίων ζάχαρης
Χιλιάδες αγροτικές οικογένειες εκτός παραγωγής
Ολική απώλεια αυτάρκειας σε στρατηγικό προϊόν
Κι όμως, μέχρι το 2006:
Παραγωγή: 400.000 τόνοι/έτος- Εγχώριες ανάγκες: 317.000 τόνοι
- Η Ελλάδα ήταν αυτάρκης και εξαγωγική
Σήμερα, καταναλώνουμε εισαγόμενη ζάχαρη από Λατινική Αμερική και από τα οργανωμένα καρτέλ ζάχαρης της Γερμανίας και της Γαλλίας, που φρόντισαν εγκαίρως τις δικές τους βιομηχανίες.
Mercosur: το ίδιο έργο, νέα υπογραφή
Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, η κυβέρνηση Κυριάκος Μητσοτάκης επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο με τη συμφωνία Mercosur:
- Άνοιγμα της αγοράς σε φθηνά αγροτικά προϊόντα τρίτων χωρών
- Πίεση στις τιμές παραγωγού
- Καμία ουσιαστική δικλείδα προστασίας
Την ώρα που άλλες χώρες, όπως η Ιταλία της Τζόρτζια Μελόνι, διαπραγματεύθηκαν ρήτρες, εξαιρέσεις και αντισταθμιστικά οφέλη,
η Ελλάδα υπέγραψε χωρίς όρους.
Τα εργοστάσια-κουφάρια και η χαμένη αυτάρκεια
Τα πέντε εργοστάσια ζάχαρης σήμερα είναι κουφάρια με σκουριασμένα μηχανήματα.
Μνημεία μιας χώρας που κάποτε παρήγαγε, αλλά επέλεξε να εξαρτάται από εισαγωγές.
Η καταστροφή της ζάχαρης δεν ήταν ατύχημα.
Ήταν πολιτική επιλογή.
Και τώρα, με το Mercosur, απειλούνται να χαθούν και όσα απέμειναν από την ελληνική πρωτογενή παραγωγή.