Δεν υπάρχει ρομαντισμός εδώ.
Δεν υπάρχει “έμπνευση”.
Υπάρχει η γκιγιοτίνα της ετυμηγορίας.
Εκεί που κάνεις σχέδια, πέφτει η απόφαση.
Σαν να απευθύνεται αλλού.
Και όμως όχι. Σε σένα απευθύνεται. Στη δική σου ζωή.
«Ψιτ… εσύ που είσαι ακόμα στους ζωντανούς, από δω παρακαλώ».
Και σε βάζουν στην ουρά.
Κάτω από το μεγάλο ερωτηματικό.
Μην μας πουλάτε οίκτο
Όταν ζεις έναν καρκίνο, θες κατανόηση.
Θες υποστήριξη.
Θες σπρώξιμο καμιά φορά.
Δεν θες οίκτο. Ποτέ.
Ο οίκτος δεν είναι αγάπη. Είναι ετικέτα.
Σε κάνει “τελειωμένο” πριν τελειώσεις.
Και μετά έρχεται το άλλο, το πιο ύπουλο:
«Πολλοί νεκροί καθόντουσαν στ’ αρρώστου το κρεβάτι».
Νεκροί που αναπνέουν.
Άνθρωποι που σε πενθούν ενώ είσαι ακόμα εδώ.
Που σε φυλακίζουν στο βλέμμα τους.
Ο χρόνος σπάει
Το πρώτο που πεθαίνει δεν είσαι εσύ.
Είναι ο χρόνος όπως τον ήξερες.
Αλλάζει η αίσθηση.
Σταματάει το μέλλον.
Κόβονται οι επιθυμίες.
Σβήνουν τα σχέδια.
Η ζωή συνεχίζει για τους γύρω σου — κανονικά.
Και εσύ μένεις θεατής.
Να κοιτάς απ’ έξω.
Να αναρωτιέσαι αν θα ξαναπαίξεις “στην ομάδα των ζωντανών”.
«Γενναιότητα»; Βερεσέ.
Ακούω κάτι για “γενναίους ασθενείς” και γελάω πικρά.
Όχι γιατί υποτιμώ κανέναν.
Αλλά γιατί είναι ψέμα.
Δεν είναι γενναιότητα. Είναι μονόδρομος.
Δεν ξυπνάς και λες: “σήμερα θα είμαι ήρωας”.
Ξυπνάς και λες: “σήμερα θα αντέξω”.
Και τελείωσε.
Ή αντέχεις.
Ή καταρρέεις.
Και ναι: κάποιοι δεν αντέχουν.
Αυτό είναι το αληθινό.
Όλα τα άλλα είναι ευγενικά παραμύθια για να αντέχουν οι απέξω.
Και αν όλα πάνε καλά…
Τότε γίνεται το μόνο πραγματικά ενδιαφέρον πράγμα:
Η επανεκκίνηση.
Όχι “αυτοβελτίωση”.
Όχι “φώτιση”.
Επανεκκίνηση από ανάγκη.
Και μαζί, σου δίνεται —αν σου δοθεί— ένα παράξενο “συγχωροχάρτι”:
για τις αστοχίες σου μέχρι τότε.
Για τις καθυστερήσεις.
Για τα λάθη.
Για το χρόνο που σπατάλησες σαν να ήταν άπειρος.
Τι σε δίδαξε ο καρκίνος;
Τίποτα.
Απλά επιβεβαίωσε αυτό που ήξερες μόνο θεωρητικά:
ότι η ζωή είναι πολύτιμη και εύθραυστη.
Και ότι το “μετά” δεν είναι δικαίωμα. Είναι πιθανότητα.
Και ότι το μόνο σίγουρο είναι το τώρα.
Και η φράση της γιαγιάς που σε διαλύει με την απλότητά της:
«Να εύχεσαι να μην πάθεις ποτέ όσα μπορείς να αντέξεις».
- Όταν λες σε έναν ασθενή “είσαι γενναίος”, τον βοηθάς ή τον κάνεις αφίσα;
- Ο οίκτος που δείχνουμε είναι στήριξη ή αυτο-ανακούφιση;
- Πόσες φορές “καθόμαστε στο κρεβάτι του αρρώστου” πριν καν πεθάνει;
- Αν αύριο κοπεί το μέλλον στη μέση, τι μένει από τα “σχέδια” μας;
Ο καρκίνος δεν σου μαθαίνει “νόημα ζωής”.
Σου δείχνει κάτι πιο ωμό:
ότι τα σχέδια είναι χαρτί
και ο χρόνος δεν υπογράφει ποτέ συμβόλαιο.
Και αν ξαναμπείς στην ομάδα των ζωντανών, δεν χρωστάς σε κανέναν “έμπνευση”.
Χρωστάς μόνο ένα πράγμα:
να ζήσεις. Τώρα.
