Δεν γίνεται να μιλάς από έδρα εξουσίας με ύφος “κηδεμόνα” και να απαιτείς πειθαρχία, όταν τα κρίσιμα μένουν κλειδωμένα, ακατάγραφα ή «αόρατα».
Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλες νουθεσίες. Χρειάζεται απαντήσεις. Και σήμερα η κυβέρνηση οφείλει να απολογηθεί — όχι γενικά, αλλά για πέντε συγκεκριμένα πεδία που ακουμπάνε μισθούς, ασφάλεια, υγεία, διαφάνεια.
1) Σ.Σ.Ε.: Γιατί κρατάτε κλειστή τη συζήτηση;
Η άρνηση να ανοίξει ουσιαστικά η συζήτηση για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (Σ.Σ.Ε.) δεν είναι “τεχνικό ζήτημα”. Είναι πολιτική επιλογή.
Και η συνέπεια είναι απλή: ο εργαζόμενος διαπραγματεύεται μόνος, απέναντι σε εργοδοσίες που έχουν μηχανισμούς, νομική υποστήριξη και ισχύ.
Το αποτέλεσμα;
Η “ανάπτυξη” μεταφράζεται σε ατομικές συμβάσεις, σε μισθούς-οροφή και σε όρους εργασίας που ρυθμίζονται όχι από συλλογική ισορροπία, αλλά από φόβο, ανάγκη και υποταγή.
Ποιος ακριβώς ωφελείται από το να μένουν οι Σ.Σ.Ε. στο ψυγείο;
2) Εργατικά δυστυχήματα: Γιατί αντιμετωπίζονται σαν “στατιστική”;
Όταν οι απώλειες ανθρώπων στη δουλειά δεν αντιμετωπίζονται ως κορυφαίο ζήτημα ευθύνης, ελέγχου και πρόληψης, αλλά ως “συμβάντα”, το μήνυμα γίνεται δηλητήριο:
η ζωή στη δουλειά έχει κόστος — και αυτό το κόστος θεωρείται ανεκτό.
Η ειρωνεία δεν είναι πάντα λέξεις. Είναι και πρακτικές:
- υποβάθμιση ελέγχων,
- καθυστερήσεις,
- επικοινωνιακές “στρογγυλεύσεις”,
- και μια μόνιμη μετάθεση ευθύνης “στον εργαζόμενο που δεν πρόσεξε”.
Ποιος λογοδοτεί όταν ο άνθρωπος δεν γυρίζει σπίτι;
3) Επαγγελματικές ασθένειες: Γιατί δεν καταγράφονται;
Χωρίς αξιόπιστη καταγραφή επαγγελματικών ασθενειών, δεν υπάρχει πολιτική πρόληψης.
Δεν υπάρχει πραγματική επιτήρηση κινδύνων. Δεν υπάρχει σοβαρότητα. Υπάρχει μόνο αορατότητα.
Και η αορατότητα είναι το πιο “βολικό” καθεστώς:
αν δεν καταγράφεται, δεν υπάρχει·
αν δεν υπάρχει, δεν κοστίζει·
αν δεν κοστίζει, δεν αλλάζει.
Ποιος έχει συμφέρον να μένουν οι επαγγελματικές ασθένειες εκτός επίσημης εικόνας;
4) Διάλογος: Γιατί αρνείστε να συζητήσετε με τους φορείς των εργαζομένων;
Η κυβέρνηση μπορεί να νομοθετεί. Δεν μπορεί όμως να παριστάνει ότι “ξέρει καλύτερα” για την εργασία χωρίς τους ανθρώπους της εργασίας στο τραπέζι.
Η διαβούλευση δεν είναι τελετουργία. Είναι δημοκρατική υποχρέωση.
Όταν αρνείσαι ουσιαστική συζήτηση με τους εκπροσώπους των εργαζομένων, δεν “επιταχύνεις μεταρρυθμίσεις”.
Επιβάλλεις μονομερώς.
Ποιον φοβάστε στο τραπέζι; Την αλήθεια ή τα στοιχεία;
5) Πιστοποιήσεις: Τι γίνεται με το σκάνδαλο των έργων πιστοποίησης;
Το θέμα των έργων πιστοποίησης δεν είναι “γραφειοκρατική λεπτομέρεια”. Είναι πυρήνας:
ποιότητα, ασφάλεια, αξιοπιστία, δημόσιο χρήμα.
Και τα ερωτήματα εδώ είναι αμείλικτα, γιατί αφορούν διαφάνεια διαδικασιών:
- Ποιοι πήραν έργα και με ποια κριτήρια;
- Ποιες ήταν οι προδιαγραφές και πώς ελέγχθηκε η τήρησή τους;
- Ποιος αξιολόγησε, με ποια μεθοδολογία και ποιο αποτέλεσμα;
- Και κυρίως: ποιος ελέγχει τον “ελεγκτή”;
Αν πράγματι στήνεται ή συντηρείται “βιομηχανία πιστοποιήσεων”, δεν μιλάμε για αστοχία. Μιλάμε για θεσμική εκτροπή.
Θα υπάρξει πλήρης δημοσιοποίηση διαδικασιών, κριτηρίων και αναδόχων — ή θα μείνουμε σε γενικόλογες διαβεβαιώσεις;
- Πότε ανοίγει, με χρονοδιάγραμμα, η ουσιαστική διαπραγμάτευση για Σ.Σ.Ε.;
- Ποιοι ποσοτικοί στόχοι μπαίνουν για ελέγχους υγείας/ασφάλειας και με ποια στελέχωση;
- Ποιο σύστημα εφαρμόζεται για καταγραφή επαγγελματικών ασθενειών και ποιος το εποπτεύει;
- Με ποιους φορείς εργαζομένων συναντήθηκε η κυβέρνηση και ποια πρακτικά υπάρχουν;
- Θα δοθούν στη δημοσιότητα πλήρη στοιχεία για τα έργα πιστοποίησης (ανάδοχοι, ποσά, κριτήρια, παραδοτέα, έλεγχοι);
Δεν γίνεται να ζητάτε “ευθύνη” από τους πολίτες και να αρνείστε λογοδοσία για τις δικές σας αποφάσεις.
Σ.Σ.Ε. κλειστές. Δυστυχήματα υποβαθμισμένα. Ασθένειες ακατάγραφες. Φορείς εκτός τραπεζιού. Πιστοποιήσεις με σκιά.
Η κοινωνία δεν θέλει άλλες επιπλήξεις.
Θέλει απολογία. Με στοιχεία. Με ονόματα. Με ευθύνη.