Η εικόνα που έμεινε από το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας δεν ήταν τα εγκαίνια, ούτε τα “έργα”, ούτε οι αριθμοί. Ήταν μια ωμή σύγκρουση εξουσίας: ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης απέναντι στον διευθυντή του νοσοκομείου Παναγιώτη Παπανικολάου, με φόντο επεισόδια, αστυνομική παρουσία και μια δημόσια αλληλουχία κατηγοριών για το ποιος “διαλύει” – και ποιος “αντιστέκεται” – στο ΕΣΥ.
Τι συνέβη
Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού στο νοσοκομείο, η κατάσταση ξέφυγε από το πρωτόκολλο. Υπήρξε ένταση, φωνές, βαριές φράσεις και αναφορές για εμπλοκή της αστυνομίας. Το σκηνικό “κλείδωσε” πολιτικά όταν ο υπουργός δήλωσε ευθέως ότι έχει “αντίπαλο” τον διευθυντή του νοσοκομείου, μετατρέποντας το συμβάν από διαχειριστική κρίση σε προσωπική αναμέτρηση.
Από την άλλη, ο διευθυντής του Κρατικού Νίκαιας αντέτεινε ότι πίσω από τις κάμερες και τις κορδέλες υπάρχει μια πραγματικότητα υποστελέχωσης, πίεσης στα ΤΕΠ, κλειστών ή αποδυναμωμένων τμημάτων και συνεχούς φθοράς των ανθρώπων που κρατούν τη βάρδια.
Η “διπλή αφήγηση”
Η υπόθεση πλέον παίζεται σε δύο παράλληλες γραμμές:
1) Η αφήγηση του υπουργείου
- “Φέρνουμε προσωπικό, βάζουμε χρήματα, κάνουμε έργα.”
- “Πήγαμε να κάνουμε δουλειά και μας εμπόδισαν.”
- “Δεν θα μας υποδείξει κανείς πότε θα μπαίνουμε σε δημόσιο νοσοκομείο.”
Με άλλα λόγια: η κυβέρνηση παρουσιάζει την εικόνα επένδυσης και τάξης και ζητά πολιτική νομιμοποίηση για την παρουσία της στο χώρο.
2) Η αφήγηση του νοσοκομείου/εργαζομένων
- “Το ΕΣΥ δεν σώζεται με εγκαίνια, αλλά με βάρδιες.”
- “Υποστελέχωση, κενά, εξάντληση, πίεση στα ΤΕΠ.”
- “Η αστυνομία σε νοσοκομείο είναι μήνυμα φόβου – όχι λύσης.”
Με άλλα λόγια: η “βάση” του συστήματος λέει ότι η βιτρίνα δεν καλύπτει το επιχειρησιακό έλλειμμα.
Γιατί έχει σημασία η φράση «έχω αντίπαλο τον Παπανικολάου»
Αυτό είναι το κομβικό σημείο. Όταν ένας υπουργός “ονοματίζει” διευθυντή νοσοκομείου ως αντίπαλο, το πλαίσιο αλλάζει:
- Το πρόβλημα παύει να είναι “νοσοκομειακό” και γίνεται “πολιτικό”.
- Η διοίκηση/διεύθυνση εμφανίζεται είτε ως εμπόδιο είτε ως στόχος.
- Οι εργαζόμενοι παίρνουν σήμα ότι η σύγκρουση δεν θα λυθεί με τεχνικά μέτρα, αλλά με ισχύ.
Και κάπου εκεί, το ΕΣΥ παγιδεύεται στο χειρότερο σενάριο: η συζήτηση μετακινείται από τα κενά και τις εφημερίες, στις προσωπικές κόντρες και τα “ποιος έχει δίκιο”.
Το πραγματικό επίδικο: προσωπικό και λειτουργία, όχι μόνο έργα
Αν όντως μιλάμε για ένα νοσοκομείο που δέχεται τεράστιο φόρτο, τότε οι ερωτήσεις που καίνε είναι πρακτικές:
- Πόσοι γιατροί και νοσηλευτές λείπουν από τις οργανικές θέσεις;
- Πόσες εφημερίες “βγαίνουν” στο όριο κάθε μήνα;
- Ποια τμήματα υπολειτουργούν ή πιέζονται;
- Πώς αποσυμφορούνται τα ΤΕΠ σε πραγματικό χρόνο;
- Τι αλλάζει αύριο το πρωί στη βάρδια, πέρα από την ανακοίνωση;
Τα έργα, τα κονδύλια και οι ανακαινίσεις έχουν αξία. Αλλά δεν αντικαθιστούν την αλήθεια της βάρδιας: ο ασθενής δεν “εξυπηρετείται” από το δελτίο Τύπου – εξυπηρετείται από άνθρωπο.
Η αστυνομία στο νοσοκομείο: σύμπτωμα ή λύση;
Η αστυνομική εμπλοκή – είτε ως “ασφάλεια” είτε ως “καταστολή”, ανάλογα με το ποιος αφηγείται – είναι πάντα κόκκινο φως.
Διότι δείχνει ότι:
- δεν υπάρχει στοιχειώδης θεσμική αποσυμπίεση,
- δεν υπάρχει πλαίσιο διαλόγου,
- και η διαχείριση περνά από την ιατρική/διοικητική λογική στην λογική “ελέγχου χώρου”.
Και αυτό, σε ένα νοσοκομείο, είναι στρατηγική ήττα για όλους.
Η σύγκρουση στο Κρατικό Νίκαιας δεν είναι “ένα επεισόδιο”. Είναι καθρέφτης: το ΕΣΥ βρίσκεται ανάμεσα σε εξαγγελίες και πραγματικότητα, ανάμεσα σε κορδέλες και εφημερίες, ανάμεσα σε πολιτική εικόνα και ανθρώπινη αντοχή.
Αν η ιστορία μείνει στις ατάκες (“θα έρχομαι όποτε θέλω”, “θέλεις να μας διαλύσεις”), θα χαθεί το ουσιώδες.
Το ουσιώδες είναι αν το νοσοκομείο έχει ανθρώπους για να δουλέψει.
Και αυτό δεν λύνεται με αντιπάλους. Λύνεται με σχέδιο, στελέχωση, κανόνες, και σεβασμό στη βάρδια.