Χίλια εξακόσια ευρώ βασικός μισθός στις τράπεζες και το σερβίρουν ως άλμα προόδου. Πανηγυρισμοί, αυτοσυγχαρητήρια και το γνωστό αφήγημα ότι «κάτι αλλάζει».
Μόνο που, όταν ένας κλάδος γράφει κέρδη δισεκατομμυρίων, κόβει προσωπικό, ψηφιοποιεί την εξυπηρέτηση μεταφέροντας το βάρος στον πολίτη, και ταυτόχρονα κρατά στα χέρια του το οξυγόνο της οικονομίας, τα 1.600€ δεν είναι γενναιοδωρία. Είναι το απολύτως ελάχιστο τίμημα για να συνεχίσει να λειτουργεί αθόρυβα το σύστημα.
Τι «αγοράζουν» τα 1.600€
- Κοινωνική νομιμοποίηση ενός κλάδου που εμφανίζεται ως «πυλώνας» ενώ έχει ήδη μειώσει ανθρώπινο δυναμικό.
- Σιωπή και σταθερότητα στο εσωτερικό: να μη σπάσει η βιτρίνα.
- Επικοινωνιακό άλλοθι: “δώσαμε αυξήσεις”, άρα “είμαστε μέρος της λύσης”.
Η μεγάλη απόκλιση: τράπεζες vs πραγματική οικονομία
Την ίδια ώρα, χιλιάδες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα —χωρίς κρατικές πλάτες, χωρίς «θεσμική προστασία», χωρίς πρόσβαση σε φθηνό χρήμα— παλεύουν να πληρώσουν:
- μισθούς,
- εισφορές,
- φόρους,
- ενέργεια,
- ενοίκια,
- ρευστότητα «με το σταγονόμετρο».
Αυτή είναι η πραγματική οικονομία. Όχι οι ανακοινώσεις. Όχι τα δελτία τύπου. Όχι οι πανηγυρισμοί.
Η ουσία σε μία φράση
Όταν έχεις κέρδη δισεκατομμυρίων, το “1.600€” δεν είναι κοινωνικό άλμα. Είναι το ελάχιστο κόστος για να μη φανεί το πραγματικό ισοζύγιο ισχύος.
Αν τα 1.600€ παρουσιάζονται ως «επαναστατική κατάκτηση», τότε το πρόβλημα δεν είναι ο μισθός.
Είναι το πόσο χαμηλά έχουμε ρίξει τον πήχη — και πόσο εύκολα χειροκροτάμε το αυτονόητο, όταν έρχεται από τους ισχυρούς.