Ρητορικά μιλάμε για «συμπερίληψη», για «ισότητα ευκαιριών», για «στήριξη των ατόμων με αναπηρία». Πρακτικά, όμως, όταν έρχεται η ώρα της πραγματικής φροντίδας —εκεί όπου χρειάζεται επαγγελματισμός, ψυχική αντοχή, κατάρτιση και καθημερινή τριβή με δύσκολες συνθήκες— το κράτος απαντά με έναν αριθμό: 780 ευρώ καθαρά.
Τόσα, σύμφωνα με την καταγγελία, παίρνει σήμερα ένας πρωτοδιόριστος δάσκαλος ειδικής αγωγής. Και μετά η ίδια πολιτεία έχει το θράσος να ρωτά «γιατί δεν έρχονται», «γιατί δεν μένουν», «γιατί δεν στελεχώνονται οι δομές».
Με 780 ευρώ, δεν χτίζεις ζωή. Δεν νοικιάζεις σπίτι (ιδίως σε Αθήνα). Δεν καλύπτεις μετακινήσεις. Δεν στηρίζεις αξιοπρέπεια. Κι όταν ένας παλαιότερος εκπαιδευτικός κινείται «περίπου στα 1.000 ευρώ», το πρόβλημα παύει να είναι “ατομικό” και γίνεται δομική υποκρισία.
Η παρέμβαση έγινε την Παγκόσμια Ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία, μετά από επίσκεψη στο ΕΕΕΕΚ του Δήμου Καλλιθέας, έναν χώρο που σηκώνει καθημερινά ένα βάρος που κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί εθνική προτεραιότητα.
Αν αυτό είναι το κοινωνικό κράτος που “προσφέρουμε”, τότε ας πούμε επιτέλους την αλήθεια: το κοινωνικό κράτος το κρατάνε όρθιο οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής — και τους ζητάμε να το κάνουν με μισθούς επιβίωσης.