Δεν σας έφταιγαν σε τίποτα.
Δεν είχαν ψηφίσει, δεν είχαν ορκιστεί, δεν είχαν διαλέξει στρατόπεδο. Δεν κρατούσαν όπλο. Κρατούσαν τετράδιο. Και το πρωί που έπρεπε να μετράει φωνές και μάθημα, η πόλη μέτρησε σώματα.
Στους δρόμους του Μινάμπ δεν έγινε “πορεία”. Έγινε μια κραυγή που δεν χωράει σε δελτία τύπου. Φωτογραφίες παιδιών πάνω από κεφάλια ενηλίκων, σαν να ζητούν οι μεγάλοι συγγνώμη που δεν μπόρεσαν να τα φυλάξουν ούτε μέσα σε σχολείο. Τσάντες και βιβλία στα χαλάσματα — τα μόνα “αποδεικτικά” που δεν χρειάζονται καμία διασταύρωση για να σε τσακίσουν.
Κι ύστερα αρχίζει η γνωστή μηχανή: λέξεις που κρύβουν αίμα. “Στόχος”. “Επιχείρηση”. “Παράπλευρες απώλειες”. Μια φράση-σφουγγάρι για να σκουπίσει την ευθύνη από το πάτωμα. Να γίνει το παιδί “λάθος”, όχι θύμα. Να γίνει η τάξη “συντεταγμένες”, όχι τόπος ζωής.
Όμως εδώ δεν υπάρχει ρητορική ισοπαλία. Όποιος κι αν πάτησε το κουμπί, όποιος κι αν έδωσε την εντολή, όποιος κι αν έκρυψε την αλήθεια πίσω από “δεν γνωρίζουμε ακόμη”, ένα πράγμα είναι αδιαπραγμάτευτο: σχολεία δεν είναι πεδίο. Παιδιά δεν είναι “κόστος”. Και καμία στρατηγική δεν εξαγνίζεται όταν περνά πάνω από μαθητικές τσάντες.
Ο πόλεμος πάντα βρίσκει τρόπο να πουληθεί ως “αναγκαιότητα”. Ο θρήνος όμως δεν αγοράζεται, δεν εξηγείται, δεν ξεπλένεται. Είναι η απόδειξη ότι κάτι έσπασε οριστικά: το πιο στοιχειώδες όριο του ανθρώπινου.
Σήμερα δεν χρειάζεται να διαλέξεις πλευρά. Χρειάζεται να διαλέξεις αν έχεις ακόμη όριο.
Outnews σφραγίδα:
Όταν ένα σχολείο γίνεται ερείπιο, η λέξη “παράπλευρη” είναι απλώς άλλοθι.
Και όταν θάβεις παιδιά, ό,τι κι αν “κέρδισες” στο πεδίο, το έχασες στην Ιστορία.