Στην Ελλάδα της επιλεκτικής μνήμης, περισσεύει η εύκολη καταγγελία και λείπει η ιστορική συνέπεια. Κι όμως, κάποια γεγονότα δεν παραγράφονται, όσο κι αν επιχειρείται να θαφτούν κάτω από γεωπολιτικές σκοπιμότητες και πρόθυμες αφηγήσεις.
Γιατί πριν δείξουμε με το δάχτυλο τους «συνήθεις υπόπτους», οφείλουμε να θυμόμαστε ποιοι στάθηκαν απέναντι στον Ελληνισμό στις μεγάλες εθνικές στιγμές. Ποιοι πούλησαν την Κύπρο. Ποιοι φρέναραν την Ελλάδα στα Ίμια. Ποιοι εξόπλιζαν, εκπαίδευαν και αναβάθμιζαν την Τουρκία, όταν εκείνη οικοδομούσε την απειλή της απέναντι σε Αθήνα και Λευκωσία.
Η Κύπρος δεν ξεχνά ποιοι «σύμμαχοι» την εγκατέλειψαν
Ας μιλήσουμε καθαρά: η κυπριακή τραγωδία δεν γράφτηκε από «μακρινούς εχθρούς», αλλά με τη συνενοχή, την ανοχή ή την αδράνεια εκείνων που εμφανίζονταν ως προστάτες της περιοχής.
Η κατοχή του 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας θεωρητικής γεωπολιτικής αστοχίας. Ήταν εθνική καταστροφή μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου οι λεγόμενοι σύμμαχοι όχι μόνο δεν απέτρεψαν την τουρκική επιβολή, αλλά στην πράξη την άφησαν να παγιωθεί.
Και αυτό είναι το πρώτο μεγάλο ψέμα που πρέπει να τελειώνει: η Κύπρος δεν προδόθηκε από το Ιράν. Η Κύπρος προδόθηκε από εκείνους που είχαν την ισχύ να αποτρέψουν, αλλά επέλεξαν να διαχειριστούν, να ισορροπήσουν, να «μην ενοχλήσουν» την Άγκυρα.
Στα Ίμια δεν φάνηκαν προστάτες – φάνηκαν επιτηρητές της ελληνικής ακινησίας
Η κρίση των Ιμίων αποκάλυψε με ωμό τρόπο τι σημαίνει «συμμαχική διαχείριση» όταν απέναντι βρίσκεται η Τουρκία.
Αντί για καθαρή στήριξη της ελληνικής θέσης, αυτό που καταγράφηκε ήταν πίεση, έλεγχος και ουσιαστικό μπλοκάρισμα της ελληνικής αντίδρασης. Όχι για να δικαιωθεί το διεθνές δίκαιο, αλλά για να συντηρηθεί μια εύθραυστη ισορροπία στο ΝΑΤΟικό σύστημα.
Αυτό ο ελληνικός λαός δεν το ξέχασε ποτέ. Γιατί κατάλαβε πως σε κρίσιμες στιγμές, η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται πάντα ως έθνος με κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά ως παράγοντας που πρέπει να «συγκρατηθεί» ώστε να μην διαταραχθεί ο σχεδιασμός των ισχυρών.
Όταν οι “σύμμαχοι” ενίσχυαν την Τουρκία και η Ελλάδα πλήρωνε τον λογαριασμό
Ας σταματήσει επιτέλους και η γεωπολιτική αμνησία. Υπήρξαν περίοδοι όπου το Ισραήλ διατηρούσε στενή στρατιωτική συνεργασία με την Τουρκία, εκπαιδεύοντας Τούρκους πιλότους και ενισχύοντας κρίσιμες δυνατότητες της τουρκικής πολεμικής μηχανής.
Υπήρξαν επίσης δυτικά κέντρα ισχύος που επί δεκαετίες επένδυαν στην Τουρκία ως περιφερειακό εργαλείο, αδιαφορώντας αν αυτή η επιλογή υπονόμευε άμεσα τα ελληνικά και κυπριακά συμφέροντα.
Και ενώ όλα αυτά συνέβαιναν, στην οικονομία η Ελλάδα οδηγήθηκε στη μνημονιακή συντριβή όχι από την Τεχεράνη, αλλά από το ευρωπαϊκό και διεθνές σύστημα που σήμερα κάποιοι συνεχίζουν να παρουσιάζουν περίπου ως φυσικό σωτήρα της χώρας.
Αντίθετα, είναι γνωστό ότι σε δύσκολες φάσεις το Ιράν είχε επιδείξει οικονομική ευχέρεια συνεργασίας με την Ελλάδα στον ενεργειακό τομέα, ακόμη και με ευνοϊκούς όρους. Αυτό δεν σημαίνει εξιδανίκευση. Σημαίνει όμως ότι η Ιστορία δεν γράφεται με προπαγανδιστικά φίλτρα.
Η αλήθεια είναι σκληρή, αλλά καθαρή:
δεν γίνεται να βαφτίζουμε φίλους όσους μας αποδυνάμωσαν, ούτε να δαιμονοποιούμε επιλεκτικά όποιον δεν χωρά στο κυρίαρχο αφήγημα.
Η εθνική μνήμη δεν είναι εργαλείο δημοσίων σχέσεων.
Ή θυμόμαστε ποιοι πούλησαν τον Ελληνισμό όταν καιγόταν, ή επιλέγουμε συνειδητά να ζούμε μέσα στο ψέμα.