Ο Φάνης Σπανός εμφανίστηκε ξανά με τον γνώριμο τόνο της αυτάρεσκης διοίκησης που βαφτίζει την καταγραφή αριθμών ως μεγάλο πολιτικό έργο.
Μοίρασε ευχαριστίες, παρέθεσε εντάξεις, συμβάσεις, πληρωμές και προσπάθησε να παρουσιάσει μια εικόνα Περιφέρειας που δήθεν τρέχει, σχεδιάζει, διεκδικεί και αποδίδει.
Μόνο που η κοινωνία δεν ζει μέσα σε PowerPoint, ούτε μετακινείται πάνω σε απολογιστικά δελτία τύπου.
Γιατί ο κ. Σπανός συνεχίζει να πουλά πολιτική εικόνα αντί για πολιτικό αποτέλεσμα.
Κρύβεται πίσω από λέξεις όπως «διεκδίκηση», «μεθοδική προετοιμασία», «σημαντικά βήματα», «νέες εντάξεις» και «συνεργασίες», λες και η μόνιμη προπαρασκευή είναι έργο. Δεν είναι.
Έργο είναι αυτό που ολοκληρώνεται. Αυτό που παραδίδεται. Αυτό που λύνει πρόβλημα στον πολίτη εδώ και τώρα.
Το υπόλοιπο είναι πολιτικό μακιγιάζ.
Ο απολογισμός που παρουσίασε δεν είναι παρά μια κλασική άσκηση αυτοπροβολής της εξουσίας: πολλά νούμερα, πολλές λέξεις, μεγάλη δόση αυτοϊκανοποίησης και ελάχιστη πραγματική αυτοκριτική.
Γιατί αν πράγματι ήταν «οι πιο σκληροί κριτές του εαυτού τους», θα έβγαιναν να πουν καθαρά:
Ποια έργα καθυστέρησαν;
Ποια χρονοδιαγράμματα πήγαν πίσω;
Ποιες δεσμεύσεις έμειναν μετέωρες;
Ποια από τα μεγάλα λόγια των προηγούμενων ετών παραμένουν ακόμη στο επίπεδο της εξαγγελίας;
Αλλά εκεί τελειώνει η άνεση του απολογισμού και αρχίζει η αλήθεια.
Και η αλήθεια είναι ότι η διοίκηση Σπανού έχει επενδύσει πολύ περισσότερο στην επικοινωνία του έργου παρά στην πολιτική βαρύτητα του ίδιου του έργου.
Γιατί δεν μπορείς να ζητάς χειροκρότημα επειδή υπέγραψες συμβάσεις.
Δεν μπορείς να εμφανίζεις ως θρίαμβο το ότι «πληρώθηκαν έργα».
Δεν μπορείς να παρουσιάζεις ως μεγάλη κατάκτηση το αυτονόητο διοικητικό καθήκον μιας Περιφέρειας: να εντάσσει, να προχωρά, να χρηματοδοτεί και να πιέζει.
Αυτή είναι η δουλειά σου.
Δεν είναι προσωπικό κατόρθωμα.
Δεν είναι λόγος πολιτικής αγιογραφίας.
Και σίγουρα δεν είναι επιχείρημα για να κρυφτεί η φθορά μιας διοίκησης που όλο υπόσχεται «το επόμενο μεγάλο βήμα».
Ο Φάνης Σπανός επιχειρεί συστηματικά να εμφανιστεί ως ήρεμη, αποτελεσματική και συναινετική δύναμη. Στην πραγματικότητα, όμως, εκπροσωπεί ό,τι πιο κλασικό και φθαρμένο έχει να επιδείξει η περιφερειακή διοίκηση:
μια εξουσία που μιλά συνεχώς για το αύριο ώστε να μην κριθεί για το σήμερα.
Και όσο εκείνος μιλά για «αναπτυξιακές προτεραιότητες», οι τοπικές κοινωνίες εξακολουθούν να μετρούν καθυστερήσεις, εκκρεμότητες, ανισότητες και έργα που σέρνονται από έτος σε έτος.
Όσο μιλά για «συνεργασία και μεθοδικότητα», οι πολίτες βλέπουν ότι η πραγματική εικόνα της Στερεάς Ελλάδας απέχει πολύ από το γυαλισμένο αφήγημα του περιφερειάρχη.
Το βασικό πρόβλημα του κ. Σπανού δεν είναι ότι κάνει απολογισμό.
Το βασικό του πρόβλημα είναι ότι νομίζει πως η πολιτική κρίνεται από το πόσο όμορφα πακετάρεις τη διαχείριση.
Δεν κρίνεται έτσι.
Κρίνεται στο αν άλλαξες δομικά την κατάσταση της Περιφέρειας.
Στο αν έδωσες λύσεις εκεί που υπήρχε βάλτωμα.
Στο αν έσπασες τη λογική της διοικητικής μετριότητας.
Στο αν άφησες πίσω σου πραγματικό αποτύπωμα και όχι μια σειρά από λογιστικά επιτεύγματα και δελτία δημοσίων σχέσεων.
Ο κ. Σπανός ζητά ουσιαστικά να πιστωθεί όχι μόνο όσα έγιναν, αλλά και όσα σχεδιάζονται, όσα διεκδικούνται, όσα συζητούνται, όσα ελπίζονται.
Με αυτή τη λογική, κάθε εξουσία είναι πετυχημένη στα χαρτιά.
Μόνο που οι πολίτες δεν κατοικούν στα χαρτιά.
Κατοικούν στην πραγματικότητα.
Και εκεί, ο απολογισμός του Φάνη Σπανού είναι πολύ λιγότερο θριαμβευτικός απ’ όσο ο ίδιος θα ήθελε να εμφανίζεται.
Ο Φάνης Σπανός δεν παρουσίασε απολογισμό έργου.
Παρουσίασε απολογισμό πολιτικής αυτοδιαφήμισης.
Και όσο η Στερεά Ελλάδα ζητά αποτελέσματα, εκείνος εξακολουθεί να προσφέρει αριθμούς, χαμόγελα και μια καλοστημένη βιτρίνα εξουσίας.