Η εικόνα που αποτυπώνει η αξιολόγηση του Υπουργείου Εσωτερικών για τον Δήμο Χαλκιδέων δεν είναι απλώς απογοητευτική. Είναι πολιτικά εκκωφαντική. Με 153η θέση και δείκτη 3,2, η δημοτική αρχή δεν έχει πια το περιθώριο να κρύβεται πίσω από φωτογραφίες, δελτία Τύπου και επικοινωνιακές ασκήσεις αυτοθαυμασμού.
Όταν οι ίδιοι οι πολίτες καταγράφουν χαμηλές επιδόσεις σε κρίσιμες υπηρεσίες όπως καθαριότητα, ψηφιακές υπηρεσίες, παιδικοί σταθμοί, κοινωνικές δομές, ΚΕΠ και δημοτική αστυνομία, τότε δεν μιλάμε για «μερές δυσκολίες». Μιλάμε για μια συνολική διοικητική αποτυχία, που πλέον φέρει επίσημη σφραγίδα.
Ο αριθμός που δεν κρύβεται
Η 153η θέση δεν είναι μια αθώα στατιστική υποσημείωση. Είναι δημόσια καταδίκη της εικόνας που βιώνουν οι δημότες στην καθημερινότητά τους.
Ο Δήμος Χαλκιδέων δεν κρίθηκε από πολιτικούς αντιπάλους, ούτε από παραπολιτικές διαρροές. Κρίθηκε από την εμπειρία των πολιτών: από τον άνθρωπο που περιμένει εξυπηρέτηση, από τον γονιό που ψάχνει δομές, από τον δημότη που βλέπει δρόμους, πεζοδρόμια, υπηρεσίες και εγκατάλειψη.
Όσο κι αν επιχειρηθεί να παρουσιαστεί το αποτέλεσμα ως «μια στιγμιαία εικόνα», η ουσία δεν αλλάζει:
η κοινωνία αξιολόγησε και η δημοτική αρχή απέτυχε να πείσει.
Οι τομείς που εκθέτουν τη διοίκηση
Η βαρύτητα της αξιολόγησης δεν βρίσκεται μόνο στη συνολική θέση, αλλά και στο πού ακριβώς καταγράφεται η υστέρηση.
Οι χαμηλές επιδόσεις σε τομείς όπως:
- ψηφιακές υπηρεσίες
- καθαριότητα
- κοινωνικές υπηρεσίες
- παιδικοί σταθμοί
- ΚΕΠ
- δημοτική αστυνομία
- σχολεία
- πεζοδρόμια και υποδομές ΑμεΑ
δείχνουν ότι το πρόβλημα δεν είναι επιμέρους. Είναι δομικό.
Γιατί αυτοί οι τομείς δεν είναι διακοσμητικοί. Είναι η πρώτη γραμμή της σχέσης του πολίτη με τον Δήμο.
Αν εκεί καταγράφεται φθορά, αναποτελεσματικότητα και δυσαρέσκεια, τότε η διοίκηση δεν έχει πρόβλημα εικόνας.
Έχει πρόβλημα ουσίας, λειτουργίας και αξιοπιστίας.
Τέλος οι δικαιολογίες
Σε τέτοιες περιπτώσεις, η γνωστή άμυνα είναι πάντα έτοιμη: έλλειψη προσωπικού, υποχρηματοδότηση, δυσκολίες του θεσμικού πλαισίου, ευθύνες προηγούμενων διοικήσεων.
Όλα αυτά μπορεί να αποτελούν μέρος της πραγματικότητας. Δεν αποτελούν όμως άλλοθι.
Για έναν απλό λόγο:
οι δυσκολίες δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της Χαλκίδας. Τις αντιμετωπίζουν όλοι οι δήμοι. Η διαφορά βρίσκεται στο ποιος διοικεί με σχέδιο, ποιος παράγει αποτέλεσμα και ποιος αρκείται στη βιτρίνα.
Η δημοτική αρχή δεν μπορεί πλέον να πουλά «προσπάθεια» εκεί που οι πολίτες βλέπουν ανεπάρκεια.
Δεν μπορεί να μιλά για «έργο» όταν η καθημερινότητα παραμένει καθηλωμένη.
Και κυρίως δεν μπορεί να απαιτεί εμπιστοσύνη, όταν η ίδια η επίσημη αξιολόγηση τη διαψεύδει.
Πώς φτάσαμε στην πολιτική έκθεση
1. Καλλιεργήθηκε μια εικόνα διοικητικής κανονικότητας
Με δημόσιες εμφανίσεις, ανακοινώσεις και διαρκή επικοινωνιακή προβολή επιχειρήθηκε να στηθεί το αφήγημα ενός δήμου που λειτουργεί.
2. Η καθημερινότητα έδωσε διαφορετική απάντηση
Οι πολίτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με δυσλειτουργίες, καθυστερήσεις, ελλείψεις και χαμηλή ποιότητα βασικών υπηρεσιών.
3. Η αξιολόγηση κατέγραψε τη δυσαρέσκεια
Το Υπουργείο Εσωτερικών αποτύπωσε την εικόνα σε αριθμούς και κατάταξη, φέρνοντας τον Δήμο Χαλκιδέων στην 153η θέση.
4. Η βιτρίνα κατέρρευσε μπροστά στο αποτέλεσμα
Το αφήγημα της επιτυχίας δεν άντεξε στη σύγκριση με τη μετρήσιμη πραγματικότητα.
5. Η πολιτική ευθύνη είναι πλέον ορατή και ονομαστική
Από εδώ και πέρα δεν αρκούν οι υπεκφυγές. Απαιτούνται εξηγήσεις, σχέδιο και λογοδοσία.
Η 153η θέση δεν είναι μια άτυχη στιγμή. Είναι η επίσημη απόδειξη ότι ο Δήμος Χαλκιδέων απέτυχε να σταθεί στο ύψος των βασικών αναγκών της πόλης.
Όταν η καθαριότητα, οι κοινωνικές υπηρεσίες, οι παιδικοί σταθμοί, τα ΚΕΠ και οι υποδομές γίνονται πεδία απογοήτευσης, τότε η διοίκηση δεν δικαιούται να μιλά για επιτυχία.
Δικαιούται μόνο να λογοδοτήσει.