Η Λεωφόρος Καραμανλή παραμένει ένας από τους πιο επικίνδυνους οδικούς άξονες για πεζούς στη Χαλκίδα, με ελάχιστες διαβάσεις, σβησμένη σήμανση και παντελή έλλειψη ουσιαστικών μέτρων προστασίας. Το πρόβλημα είναι γνωστό εδώ και καιρό, αλλά η εικόνα εγκατάλειψης παραμένει.
Όταν οι αρμόδιες υπηρεσίες έχουν ενημερωθεί, όταν οι πολίτες διακινδυνεύουν καθημερινά τη σωματική τους ακεραιότητα και όταν ούτε καν τα στοιχειώδη μέτρα δεν εφαρμόζονται, τότε δεν πρόκειται απλώς για αδυναμία. Πρόκειται για διοικητική αδιαφορία με πραγματικό κόστος στην ασφάλεια.
Η εικόνα ενός δρόμου-παγίδα
Σε όλο το μήκος της Λεωφόρου Καραμανλή υπάρχουν μόλις τρεις διαβάσεις πεζών, ενώ πολλές από αυτές είναι πλέον σβησμένες και σχεδόν αόρατες. Σε έναν δρόμο όπου αναπτύσσονται ταχύτητες και η κυκλοφορία είναι συνεχής, η έλλειψη ορατών σημείων διέλευσης δημιουργεί συνθήκες καθημερινού κινδύνου.
Ιδιαίτερα κοντά στη διασταύρωση της Δροσιάς, μπροστά από γνωστό σούπερ μάρκετ, δεν υπάρχει καμία διάβαση, παρότι πρόκειται για σημείο με συχνή διέλευση πολιτών. Εκεί, η μετακίνηση πεζών γίνεται κυριολεκτικά με όρους τύχης.
Γνωστό πρόβλημα, ανύπαρκτη εφαρμογή
Το πρόβλημα δεν είναι νέο, ούτε άγνωστο στις υπηρεσίες. Σε επίσημη απάντηση της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου Χαλκιδέων προς δημότη, από τις 31/03/2025, δεν εγκρίθηκε η δημιουργία διάβασης σε συγκεκριμένο σημείο και προτάθηκαν ως εναλλακτικά μέτρα η τοποθέτηση πινακίδων και ορίου ταχύτητας.
Έναν χρόνο μετά, όμως, η πραγματικότητα εκθέτει πλήρως τον σχεδιασμό: ούτε το όριο ταχύτητας έχει εφαρμοστεί, ούτε οι προβλεπόμενες πινακίδες έχουν τοποθετηθεί, ούτε προχώρησε οποιαδήποτε ουσιαστική παρέμβαση. Δηλαδή, ο κίνδυνος αναγνωρίστηκε, αλλά αφέθηκε να παραμείνει.
Η ασφάλεια δεν είναι χαρτομάνι
Σε τέτοιες περιπτώσεις, η δημόσια ασφάλεια δεν κρίνεται από το τι γράφτηκε σε ένα υπηρεσιακό έγγραφο, αλλά από το τι βλέπει ο πολίτης πάνω στον δρόμο. Και αυτό που βλέπει είναι αποκαρδιωτικό: ανύπαρκτη πρόληψη, ελλιπής φωτισμός, αδύναμη σήμανση και καμία σοβαρή παρέμβαση μείωσης ταχύτητας.
Η ασφάλεια των πεζών δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον ζήτημα, ούτε να παραπέμπεται διαρκώς στις καλένδες. Όταν δεν υπάρχουν διαβάσεις, όταν δεν υπάρχει σήμανση, όταν δεν υπάρχουν ανασχέσεις ταχύτητας, τότε η ευθύνη δεν είναι αφηρημένη. Είναι απολύτως πολιτική και απολύτως παρούσα.
Στη Λεωφόρο Καραμανλή δεν λείπουν οι προειδοποιήσεις. Λείπει η βούληση. Και όταν ένας δρόμος μένει χωρίς προστασία, η αδιαφορία της διοίκησης γίνεται συνενοχή στον επόμενο κίνδυνο.