Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια εθνική επέτειος και μια θρησκευτική γιορτή. Είναι η ημέρα που υπενθυμίζει πως τίποτα μεγάλο δεν γεννιέται χωρίς πίστη, σύγκρουση, θυσία και ιστορική συνείδηση.
Δεν ήταν μια τυπική ημερομηνία – ήταν ιστορική ρήξη
Η 25η Μαρτίου δεν ανήκει στο μουσειακό παρελθόν. Δεν είναι μια ακίνδυνη σχολική γιορτή, ούτε ένα ετήσιο τελετουργικό με παρελάσεις, σημαιάκια και ανέξοους πανηγυρικούς. Είναι η ημέρα που συμβολίζει τη στιγμή κατά την οποία ένας λαός αποφάσισε να αναμετρηθεί με την Ιστορία και να αρνηθεί την υποταγή του ως φυσική κατάσταση.
Η Επανάσταση του 1821 δεν ξέσπασε μέσα σε άνεση. Γεννήθηκε μέσα σε συνθήκες σκλαβιάς, φόβου, φτώχειας και αβεβαιότητας. Κι όμως, ακριβώς εκεί βρίσκεται το μέγεθος του Αγώνα: στο ότι δεν ξεκίνησε όταν όλα ήταν ώριμα και ασφαλή, αλλά όταν υπήρχε μόνο η πίστη ότι η ελευθερία αξίζει περισσότερο από τη βολική υποταγή.
Η διπλή γιορτή κουβαλά το βάρος της ταυτότητάς μας
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και η Εθνική Παλιγγενεσία συνδέθηκαν ιστορικά και συμβολικά όχι τυχαία. Η 25η Μαρτίου εκφράζει αυτή τη βαθιά ελληνική συνάντηση πίστης και πατρίδας, πνεύματος και αντίστασης, ελπίδας και ιστορικής ευθύνης.
Για αυτό και η μέρα αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται επιδερμικά. Δεν είναι μόνο αναφορά στους ήρωες, αλλά αναφορά στο τι είδους κοινωνία θέλουμε να είμαστε. Μια κοινωνία που θυμάται, που σέβεται το τίμημα της ελευθερίας και που δεν εξευτελίζει την ιστορία της μετατρέποντάς την σε άδειο επετειακό ντεκόρ.
Η μεγαλύτερη προσβολή στους αγωνιστές είναι η εθνική αμνησία
Οι ήρωες του ’21 δεν ζητούν αγιογραφίες. Ζητούν μνήμη. Και η μνήμη δεν είναι απαγγελία, είναι στάση ζωής. Είναι να καταλαβαίνεις ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένο κεκτημένο, αλλά καθημερινή δοκιμασία ευθύνης, αξιοπρέπειας και ενότητας.
Σε μια εποχή όπου όλα κινδυνεύουν να σχετικοποιηθούν, η 25η Μαρτίου στέκεται ως υπενθύμιση ότι υπάρχουν ακόμη αξίες που δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση: η πατρίδα, η ελευθερία, η συλλογική μνήμη, η ιστορική συνέχεια. Όχι ως συνθήματα, αλλά ως όροι επιβίωσης ενός λαού που θέλει να λέγεται ελεύθερος και να το εννοεί.
Η 25η Μαρτίου δεν ζητά από τους Έλληνες να θυμηθούν απλώς τι έγινε κάποτε. Ζητά να απαντήσουν αν είναι άξιοι εκείνων που σήκωσαν το βάρος της ελευθερίας όταν όλα ήταν εναντίον τους. Γιατί τα έθνη δεν χάνονται μόνο όταν ηττώνται. Χάνονται πρώτα όταν ξεχνούν.