Όταν η Θράκη ζητά καθαρές απαντήσεις, η Αθήνα κρύβεται πίσω από την ασυλία
Η Βουλή απέρριψε την άρση ασυλίας του βουλευτή Ροδόπης της Νέας Αριστεράς, Οζγκιούρ Φερχάτ, με 226 ψήφους κατά και μόλις 28 υπέρ. Η υπόθεση, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, αφορούσε μήνυση για εξύβριση μέσω διαδικτύου και συκοφαντική δυσφήμηση, ενώ η κοινοβουλευτική πλειοψηφία έκρινε ότι το αίτημα συνδεόταν με πολιτική δίωξη στο πλαίσιο άσκησης κοινοβουλευτικών καθηκόντων.
Όμως εδώ δεν τελειώνει το ζήτημα. Εδώ αρχίζει.
Γιατί η Θράκη δεν είναι μια απλή εκλογική περιφέρεια στον χάρτη. Είναι εθνικά ευαίσθητη περιοχή. Είναι τόπος όπου η Δημοκρατία οφείλει να είναι παρούσα όχι με συνθήματα, αλλά με κανόνες. Με ισονομία. Με διαφάνεια. Με καθαρή στάση απέναντι σε κάθε μορφή εξωτερικής επιρροής.
Και όταν γύρω από ένα δημόσιο πρόσωπο έχουν υπάρξει κατά καιρούς πολιτικές καταγγελίες, αντιπαραθέσεις και δημόσιες αναφορές για τη σχέση του μειονοτικού ζητήματος με το τουρκικό προξενείο και την επιρροή της Άγκυρας στη Θράκη, τότε η Βουλή δεν μπορεί να λειτουργεί σαν κλειστό κλαμπ αυτοπροστασίας. Οφείλει να στέλνει μήνυμα θεσμικής καθαρότητας — όχι μήνυμα συγκάλυψης ή προνομιακής μεταχείρισης. Οι σχετικές πολιτικές καταγγελίες είχαν αναδειχθεί ήδη από την προεκλογική περίοδο του 2023, με διαφορετικές ερμηνείες και έντονες κομματικές αντιδράσεις.
Η ασυλία δεν είναι θώρακας ατιμωρησίας
Η βουλευτική ασυλία υπάρχει για να προστατεύει τον κοινοβουλευτικό λόγο από πολιτικές διώξεις. Δεν υπάρχει για να δημιουργεί πολίτες δύο κατηγοριών.
Δεν γίνεται ο απλός πολίτης να οδηγείται κανονικά ενώπιον της Δικαιοσύνης για λόγια, αναρτήσεις, καταγγελίες ή αντιπαραθέσεις — και ο βουλευτής να κρύβεται πίσω από μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Αυτό δεν είναι ισονομία.
Αυτό είναι η εικόνα ενός πολιτικού συστήματος που, όταν πρέπει να δώσει εξηγήσεις, κλείνει τις πόρτες.
Και το πρόβλημα γίνεται ακόμη βαρύτερο όταν η υπόθεση αφορά βουλευτή της Θράκης, σε μια περίοδο που η τουρκική επιρροή, το μειονοτικό ζήτημα και οι παρεμβάσεις τρίτων κέντρων αποτελούν αντικείμενο διαρκούς δημόσιας συζήτησης.
Η Αθήνα δεν μπορεί να αφήνει τη Θράκη στον αυτόματο πιλότο
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο η συγκεκριμένη ψηφοφορία. Είναι η νοοτροπία.
Η Αθήνα θυμάται τη Θράκη όταν θέλει ψήφους, φωτογραφίες, περιοδείες και εθνικά διαγγέλματα. Αλλά όταν η τοπική κοινωνία ζητά ξεκάθαρες απαντήσεις, οι μηχανισμοί σιωπούν.
Η Θράκη δεν χρειάζεται ούτε υστερίες ούτε φθηνό πατριωτισμό. Χρειάζεται κράτος. Χρειάζεται θεσμική παρουσία. Χρειάζεται πολιτική σοβαρότητα. Χρειάζεται ένα ξεκάθαρο μήνυμα: κανείς δεν είναι υπεράνω του νόμου.
Ούτε υπουργός.
Ούτε βουλευτής.
Ούτε μειονοτικός.
Ούτε πλειονοτικός.
Ούτε δεξιός.
Ούτε αριστερός.
Όλοι ίσοι απέναντι στη Δικαιοσύνη.
Αυτό λέγεται Δημοκρατία.
Το μήνυμα που έστειλε η Βουλή είναι λάθος
Μπορεί η Βουλή να έκρινε θεσμικά ότι η υπόθεση εμπίπτει στο πλαίσιο των κοινοβουλευτικών καθηκόντων. Μπορεί να επικαλέστηκε τον φόβο πολιτικής δίωξης. Όμως η πολιτική εικόνα που εκπέμπεται προς την κοινωνία είναι καταστροφική.
Διότι ο πολίτης δεν βλέπει μια λεπτή συνταγματική ερμηνεία.
Βλέπει 226 βουλευτές να λένε «όχι» στην άρση ασυλίας.
Βλέπει ένα πολιτικό σύστημα να προστατεύει τα μέλη του.
Βλέπει τη Θράκη να γίνεται ξανά αντικείμενο διαχείρισης από μακριά.
Και βλέπει την ισονομία να πληγώνεται.
Η Θράκη δεν είναι υπόθεση των γραφείων της Αθήνας.
Δεν είναι πεδίο πειραματισμών.
Δεν είναι χώρος όπου οι θεσμοί μπορούν να λειτουργούν με δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Όταν η Δημοκρατία δίνει την εντύπωση ότι προστατεύει τους ισχυρούς και αφήνει τον απλό πολίτη μόνο του απέναντι στον νόμο, τότε δεν υπερασπίζεται τον κοινοβουλευτισμό. Τον τραυματίζει.
Και αυτό, για τη Θράκη, για την ισονομία και για την ίδια τη Δημοκρατία, είναι ντροπή.