Η προσβασιμότητα δεν είναι σύνθημα. Είναι καθημερινή αξιοπρέπεια. Και στη Χαλκίδα το ερώτημα είναι απλό: πού μπορεί ένας άνθρωπος με αναπηρία να πάει στην τουαλέτα χωρίς να νιώσει πολίτης δεύτερης κατηγορίας;
Στη Χαλκίδα, η συζήτηση για τα Άτομα με Αναπηρία δεν μπορεί να εξαντλείται σε ευχές, αναρτήσεις και επετειακές δηλώσεις. Δεν αρκεί να μιλάμε για «συμπερίληψη» και «κοινωνική ευαισθησία», όταν στην πράξη η πόλη δεν δίνει καθαρή απάντηση στο πιο βασικό ζήτημα: υπάρχουν, πού βρίσκονται και σε τι κατάσταση είναι οι δημόσιες τουαλέτες για ΑμεΑ;
Και εδώ η ευθύνη δεν είναι αόριστη. Δεν είναι «του συστήματος». Δεν είναι «κάποιων υπηρεσιών». Έχει πολιτική διεύθυνση, έχει αρμοδιότητες, έχει πρόσωπα.
Η κ. Αναστασία Μακαρώνα-Ψυχογυιού έχει οριστεί Αντιδήμαρχος για θέματα Κοινωνικής Πολιτικής, Πρόνοιας και Κοινωνικών Δομών. Η κ. Βασιλική Κόντου έχει οριστεί Αντιδήμαρχος για θέματα Υγείας, Ατόμων με Αναπηρία και Εθελοντισμού. Αυτά δεν είναι τυπικοί τίτλοι. Είναι αρμοδιότητες με πραγματικό περιεχόμενο.
Κυρίες Αντιδήμαρχοι, τι ακριβώς έχει γίνει;
Το ερώτημα είναι ευθύ και δεν χωρά μισόλογα:
Πόσες δημόσιες τουαλέτες για ΑμεΑ λειτουργούν σήμερα στη Χαλκίδα;
Όχι πόσες υπάρχουν στα χαρτιά.
Όχι πόσες προβλέφθηκαν σε κάποιο πρόγραμμα.
Όχι πόσες αναφέρθηκαν σε κάποια ανακοίνωση.
Πόσες είναι ανοιχτές, καθαρές, προσβάσιμες, λειτουργικές και αξιοπρεπείς σήμερα;
Γιατί μια τουαλέτα ΑμεΑ που είναι κλειδωμένη, χαλασμένη, βρώμικη, χωρίς πρόσβαση ή χωρίς σήμανση δεν είναι υποδομή. Είναι κοροϊδία.
Η κ. Κόντου έχει την αρμοδιότητα για τα ΑμεΑ — άρα έχει και την υποχρέωση να απαντήσει
Η αρμοδιότητα «Ατόμων με Αναπηρία» δεν μπορεί να είναι διακοσμητική. Δεν μπορεί να εμφανίζεται μόνο όταν υπάρχει εκδήλωση, φωτογραφία ή ανακοίνωση. Η ουσία της αρμοδιότητας φαίνεται στα πρακτικά ζητήματα.
Και οι τουαλέτες για ΑμεΑ είναι από τα πιο πρακτικά και πιο ανθρώπινα ζητήματα.
Η κ. Κόντου οφείλει να πει δημόσια:
Υπάρχει επίσημη καταγραφή των προσβάσιμων τουαλετών στον Δήμο Χαλκιδέων;
Υπάρχει χάρτης;
Υπάρχει έλεγχος;
Υπάρχει πρόγραμμα συντήρησης;
Υπάρχει γραμμή αναφοράς προβλημάτων;
Υπάρχει σχέδιο για νέες εγκαταστάσεις;
Αν υπάρχουν, να δοθούν στη δημοσιότητα.
Αν δεν υπάρχουν, να ειπωθεί καθαρά.
Η κ. Μακαρώνα δεν μπορεί να μένει έξω από το κάδρο
Η κοινωνική πολιτική δεν είναι μόνο επιδόματα, δομές και γενικές αναφορές. Είναι η δυνατότητα ενός ανθρώπου να συμμετέχει στην πόλη χωρίς αποκλεισμούς.
Όταν ένας άνθρωπος με κινητική αναπηρία, ένας ηλικιωμένος, ένας συνοδός ή ένας γονιός παιδιού με αναπηρία δεν ξέρει πού μπορεί να εξυπηρετηθεί με ασφάλεια και αξιοπρέπεια, τότε υπάρχει πρόβλημα κοινωνικής πολιτικής.
Η κ. Μακαρώνα, ως αρμόδια για την Κοινωνική Πολιτική, την Πρόνοια και τις Κοινωνικές Δομές, δεν μπορεί να παραπέμπει το θέμα αλλού. Οφείλει να ζητήσει, να ελέγξει, να πιέσει, να συντονίσει.
Γιατί η πρόνοια αρχίζει από το αυτονόητο.
Δεν ζητάμε χάρη — ζητάμε λογοδοσία
Η Χαλκίδα είναι πόλη με παραλία, εμπορικό κέντρο, πλατείες, υπηρεσίες, εκδηλώσεις, τουρισμό και καθημερινή κίνηση. Δεν γίνεται σε μια τέτοια πόλη το ζήτημα της δημόσιας τουαλέτας για ΑμεΑ να αντιμετωπίζεται σαν λεπτομέρεια.
Δεν είναι λεπτομέρεια.
Είναι δικαίωμα.
Είναι αξιοπρέπεια.
Είναι πολιτισμός.
Είναι υποχρέωση της Αυτοδιοίκησης.
Και εδώ δεν χρειάζονται άλλα λόγια. Χρειάζεται δημόσια απάντηση.
Τα ερωτήματα προς τις δύο Αντιδημάρχους
Κυρία Μακαρώνα, κυρία Κόντου:
Πόσες τουαλέτες ΑμεΑ έχει σήμερα η Χαλκίδα σε δημόσιους χώρους;
Σε ποια σημεία βρίσκονται;
Ποιες είναι προσβάσιμες όλες τις ημέρες;
Ποιες είναι καθαρές και λειτουργικές;
Πότε έγινε ο τελευταίος έλεγχος;
Ποιος υπογράφει για τη συντήρησή τους;
Γιατί δεν υπάρχει δημόσια διαθέσιμος χάρτης προσβάσιμων τουαλετών;
Τι σκοπεύετε να κάνετε άμεσα;
Αυτές οι ερωτήσεις δεν είναι υπερβολικές. Είναι το ελάχιστο.
Τελική γροθιά
Η Χαλκίδα δεν θα γίνει προσβάσιμη πόλη με φωτογραφίες και καλές προθέσεις. Θα γίνει όταν ο άνθρωπος με αναπηρία μπορεί να κυκλοφορήσει, να σταθεί, να εξυπηρετηθεί και να ζήσει χωρίς να ψάχνει απελπισμένα το αυτονόητο.
Κυρίες Μακαρώνα και Κόντου, η ευθύνη είναι μπροστά σας.
Οι τουαλέτες για ΑμεΑ δεν είναι μικρό θέμα.
Είναι το σημείο όπου τελειώνουν τα μεγάλα λόγια και αρχίζει η πραγματική πολιτική ευθύνη.