Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Αρκεί ένα βλέμμα καθαρό, ένα χέρι στην καρδιά και μια ψυχή που δεν έμαθε να γονατίζει.
Υπάρχουν τραγούδια που δεν τα αφιερώνεις απλώς.
Τα στέλνεις σαν μήνυμα.
Σαν απάντηση.
Σαν υπενθύμιση.
Γιατί κάποια πράγματα στη ζωή δεν γράφονται σε νόμους, δεν μπαίνουν σε διατάξεις, δεν χωρούν σε αποφάσεις και ανακοινώσεις. Είναι άγραφοι κανόνες. Είναι ηθικές γραμμές. Είναι εκείνα που ξεχωρίζουν τον άνθρωπο με μπέσα από τον άνθρωπο που βολεύεται, προδίδει, ξεχνά ή προσπερνά.
Και ίσως η πιο βαριά από όλες αυτές τις άγραφες εντολές είναι η ενδέκατη:
να μην ξεχνάς ποιος στάθηκε δίπλα σου, ποιος σε τίμησε, ποιος σε πίστεψε, ποιος δεν σε πούλησε όταν όλα γύρω μύριζαν προδοσία.
Δεν την σεβάστηκαν πολλοί
Η ενδέκατη εντολή δεν γράφτηκε σε πλάκες.
Γράφτηκε σε καρδιές.
Και γι’ αυτό ακριβώς δεν την άντεξαν όλοι.
Γιατί είναι εύκολο να μιλάς για τιμή όταν όλα πάνε καλά.
Είναι εύκολο να λες μεγάλα λόγια όταν δεν έχεις πληρώσει κόστος.
Είναι εύκολο να παριστάνεις τον πιστό, τον φίλο, τον σύντροφο, τον συνοδοιπόρο, όταν ο δρόμος είναι στρωμένος.
Το δύσκολο είναι να μείνεις όρθιος όταν φυσάει κόντρα.
Να μη γυρίσεις την πλάτη.
Να μη σβήσεις ανθρώπους από τη μνήμη σου επειδή ξαφνικά δεν σε βολεύουν.
Να μη μετατρέψεις τη σιωπή σε συνενοχή και την απόσταση σε προδοσία.
Με βλέμμα καθαρό
Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν ακόμη να κοιτούν ευθεία.
Όχι γιατί δεν πόνεσαν.
Όχι γιατί δεν προδόθηκαν.
Όχι γιατί δεν κατάλαβαν.
Αλλά γιατί δεν έχασαν τον εαυτό τους.
Και αυτό είναι το πιο ακριβό πράγμα σήμερα: να περνάς μέσα από λάσπη, μικρότητες, υπόγεια χτυπήματα, ψεύτικες συμπεριφορές και να μπορείς ακόμη να στέκεσαι με το βλέμμα καθαρό.
Χωρίς να ζητιανεύεις δικαίωση.
Χωρίς να παρακαλάς για αναγνώριση.
Χωρίς να εξηγείς σε όσους πολύ καλά ξέρουν τι έκαναν.
Με το χέρι στην καρδιά
Το χέρι στην καρδιά δεν είναι πόζα.
Είναι στάση ζωής.
Είναι να ξέρεις τι έδωσες.
Να ξέρεις τι άντεξες.
Να ξέρεις ποιους τίμησες, ακόμη κι όταν εκείνοι δεν σε τίμησαν.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η διαφορά.
Άλλοι μετρούν κέρδη.
Άλλοι μετρούν θέσεις.
Άλλοι μετρούν παρέες, συμφέροντα, ισορροπίες και πρόσκαιρες συμμαχίες.
Οι άνθρωποι όμως που έχουν ψυχή μετρούν αλλιώς.
Μετρούν με μνήμη.
Μετρούν με αξιοπρέπεια.
Μετρούν με καρδιά.
Και ψυχή λιονταριού
Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για να αντέχουν.
Κάποιοι λυγίζουν στην πρώτη δυσκολία.
Κάποιοι αλλάζουν στρατόπεδο στην πρώτη ευκαιρία.
Κάποιοι ξεχνούν πρόσωπα, λόγια, υποσχέσεις και διαδρομές, μόλις νομίσουν ότι δεν τους χρειάζονται πια.
Υπάρχουν όμως και εκείνοι που δεν λυγίζουν.
Εκείνοι που μπορεί να πληγωθούν, αλλά δεν μικραίνουν.
Εκείνοι που μπορεί να απογοητευτούν, αλλά δεν γίνονται ίδιοι με όσους τους πίκραναν.
Εκείνοι που κρατούν μέσα τους μια ψυχή λιονταριού, όχι για να επιτεθούν, αλλά για να σταθούν.
Η αφιέρωση
Γι’ αυτούς, λοιπόν, που δεν σεβάστηκαν την ενδέκατη εντολή, η απάντηση δεν χρειάζεται φωνές.
Ένα τραγούδι αρκεί.
Όχι ως εκδίκηση.
Ως καθρέφτης.
Για να θυμηθούν, αν μπορούν.
Για να καταλάβουν, αν αντέχουν.
Για να νιώσουν, αν τους απέμεινε κάτι.
Γιατί στο τέλος όλα γράφονται.
Όχι πάντα σε χαρτιά.
Όχι πάντα σε δημόσιες δηλώσεις.
Όχι πάντα μπροστά σε μάρτυρες.
Γράφονται όμως εκεί που δεν σβήνουν:
στη μνήμη των ανθρώπων που πόνεσαν, άντεξαν και δεν πρόδωσαν τον εαυτό τους.
Η ενδέκατη εντολή δεν είναι για όλους.
Είναι για όσους έχουν καρδιά να θυμούνται, ψυχή να αντέχουν και πρόσωπο να κοιτούν στα μάτια.
Οι υπόλοιποι ας αρκεστούν στο τραγούδι.
Γιατί μερικές αφιερώσεις δεν γίνονται για να ακουστούν.
Γίνονται για να καρφωθούν.