Πίσω από τα χειροκροτήματα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας κρύβεται μια κυβέρνηση με νεύρα, φόβο, εσωτερικές μαχαιριές και πολιτική φθορά που δεν μαζεύεται με ατάκες
Η εικόνα που επιχείρησε να βγάλει το Μέγαρο Μαξίμου από τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας ήταν η εικόνα της ενότητας. Χειροκροτήματα, κομματική συσπείρωση, μηνύματα μάχης και η γνωστή προσπάθεια να παρουσιαστεί η κυβέρνηση ως συμπαγής πολιτική μηχανή.
Μόνο που πίσω από τη βιτρίνα, η πραγματικότητα είναι άλλη.
Η Νέα Δημοκρατία δεν μοιάζει με κόμμα που προετοιμάζεται ψύχραιμα για εκλογές. Μοιάζει με καζάνι που βράζει. Με υπουργούς που καρφώνουν υπουργούς. Με βουλευτές που νιώθουν εκτεθειμένοι. Με το Μαξίμου να προσπαθεί να μαζέψει εσωτερικά μέτωπα. Και με έναν πρωθυπουργό που, αντί να απαντήσει στην πολιτική ουσία, σηκώνει το δάχτυλο και λέει: «Όποιος δεν αντέχει τη ζέστη, ας φύγει από την κουζίνα».
Μόνο που εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα:
η κουζίνα δεν ζεστάθηκε ξαφνικά.
Την άναψαν οι ίδιοι.
Πρώτα κάλυψη, μετά πειθαρχία
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κινήθηκε σε δύο γραμμές.
Από τη μία, έδωσε πολιτική κάλυψη στους βουλευτές, ακόμη και σε όσους βρίσκονται στο κάδρο της υπόθεσης ΟΠΕΚΕΠΕ, λέγοντας ότι όλοι θα είναι στα ψηφοδέλτια, εφόσον το επιθυμούν, και επικαλούμενος το τεκμήριο της αθωότητας.
Από την άλλη, έστειλε αυστηρό μήνυμα ότι η κριτική έχει όρια, ότι η εσωστρέφεια δεν θα γίνει ανεκτή και ότι όλοι πρέπει να «ιδρώσουν τη φανέλα».
Δηλαδή, με απλά λόγια:
κάλυψη προς τα μέσα, επίθεση προς τα έξω και πειθαρχία προς όσους τολμούν να μουρμουρίζουν.
Αυτή δεν είναι εικόνα πολιτικής άνεσης. Είναι εικόνα πολιτικής άμυνας.
ΟΠΕΚΕΠΕ: Όταν η κυβέρνηση θυμάται το τεκμήριο αθωότητας
Το τεκμήριο αθωότητας είναι θεμελιώδης αρχή. Κανείς δεν πρέπει να καταδικάζεται χωρίς τελεσίδικη κρίση.
Αλλά άλλο η ποινική ευθύνη και άλλο η πολιτική ευθύνη.
Η κυβέρνηση, που στα λόγια μιλά για θεσμούς, διαφάνεια και ευρωπαϊκή κανονικότητα, όταν ο έλεγχος πλησιάζει την αυλή της, θυμάται ξαφνικά μόνο τη νομική πλευρά. Η πολιτική πλευρά μπαίνει στην άκρη. Η ηθική πλευρά εξαφανίζεται. Η λογοδοσία μετατρέπεται σε εσωκομματική προστασία.
Και μετά απορούν γιατί οι πολίτες δεν πείθονται.
Γιατί ο πολίτης που βλέπει ακρίβεια, ανασφάλεια, σκάνδαλα, υποθέσεις, ελέγχους και θεσμικές σκιές δεν αρκείται πλέον σε φράσεις τύπου «καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται».
Θέλει απαντήσεις.
Όχι κομματικές ομπρέλες.
Επίθεση στην Κοβέσι: Όταν ο έλεγχος ενοχλεί, βαφτίζεται πολιτική παρέμβαση
Η επίθεση προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και τη Λάουρα Κοβέσι δείχνει τη νευρικότητα της εξουσίας.
Όσο οι ευρωπαϊκοί θεσμοί είναι χρήσιμοι για επικοινωνία, η κυβέρνηση τους επικαλείται. Όταν όμως οι ίδιοι θεσμοί αρχίζουν να ελέγχουν υποθέσεις που ακουμπούν το εσωτερικό πολιτικό σύστημα, τότε ξαφνικά γίνονται ύποπτοι, πολιτικοποιημένοι, προβληματικοί.
Αυτή είναι η κλασική λογική κάθε εξουσίας που δεν θέλει πραγματικό έλεγχο.
Όταν με χειροκροτείτε, είστε θεσμοί.
Όταν με ελέγχετε, κάνετε πολιτική.
Όμως το κράτος δικαίου δεν λειτουργεί με βάση το αν βολεύει την κυβέρνηση. Ο έλεγχος δεν είναι επίθεση. Είναι υποχρέωση. Και όποιος πραγματικά πιστεύει στους θεσμούς δεν τους χειροκροτεί μόνο όταν τον αθωώνουν επικοινωνιακά.
Άδωνις κατά Δένδια: Τα μαχαίρια βγήκαν, απλώς ήταν τυλιγμένα σε κομματικό σελοφάν
Το πιο αποκαλυπτικό σημείο της συνεδρίασης δεν ήταν η ατάκα Μητσοτάκη. Ήταν τα καρφιά Άδωνι Γεωργιάδη προς Νίκο Δένδια.
Η αναφορά σε υπουργούς που «κρύβονται», που μιλούν μόνο για τα υπουργεία τους, που πάνε σε «προστατευμένα περιβάλλοντα», δεν ήταν τυχαία. Ήταν εσωτερικός πολιτικός λογαριασμός. Ήταν μήνυμα. Ήταν ξεκαθάρισμα.
Και όταν μέσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα ενός κυβερνώντος κόμματος οι υπουργοί φωτογραφίζουν ο ένας τον άλλον, τότε η ενότητα δεν είναι πραγματικότητα. Είναι σκηνικό.
Η ΝΔ δεν έχει απλώς γκρίνια. Έχει εσωτερική μάχη ρόλων, προσωπικών στρατηγικών και επόμενης ημέρας.
Άλλοι θέλουν να βγουν μπροστά.
Άλλοι θέλουν να προστατευτούν.
Άλλοι χτίζουν προφίλ.
Άλλοι φοβούνται τη φθορά.
Και όλοι μαζί προσπαθούν να πουλήσουν εικόνα ενότητας.
Το επιτελικό κράτος τρίζει και οι βουλευτές δεν θέλουν να πληρώσουν μόνοι τον λογαριασμό
Η γκρίνια των βουλευτών δεν είναι τυχαία. Βλέπουν ότι στην κοινωνία η φθορά μεγαλώνει. Βλέπουν ότι στην περιφέρεια οι πολίτες δεν χειροκροτούν πλέον με την ίδια ευκολία. Βλέπουν ότι η ακρίβεια, η καθημερινότητα, οι καθυστερήσεις, τα σκάνδαλα και η αλαζονεία έχουν δημιουργήσει ένα βαρύ κλίμα.
Και τι τους λέει το Μαξίμου;
Να ιδρώσουν τη φανέλα.
Μόνο που οι βουλευτές καταλαβαίνουν ότι καλούνται να ιδρώσουν για αποφάσεις που συχνά δεν πήραν οι ίδιοι. Να απολογηθούν για ένα επιτελικό κράτος που λειτουργεί από πάνω προς τα κάτω. Να μαζέψουν τη δυσαρέσκεια στην περιφέρεια, ενώ οι αποφάσεις παίρνονται σε κλειστά γραφεία.
Γι’ αυτό υπάρχει γκρίνια.
Γι’ αυτό υπάρχει δυσφορία.
Γι’ αυτό υπάρχουν ρωγμές.
Όχι επειδή ξαφνικά έγιναν όλοι «αντάρτες», αλλά επειδή βλέπουν τον λογαριασμό να έρχεται.
Η ατάκα της κουζίνας γύρισε μπούμερανγκ
Ο Μητσοτάκης είπε πως «όποιος δεν αντέχει τη ζέστη, ας φύγει από την κουζίνα».
Η φράση ακούγεται δυνατή. Αλλά πολιτικά είναι επικίνδυνη.
Γιατί όταν μια κυβέρνηση έχει κυβερνήσει τόσα χρόνια, δεν μπορεί να παριστάνει ότι η ζέστη είναι φυσικό φαινόμενο. Δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι αποτέλεσμα επιλογών, διαχείρισης, αλαζονείας, κλειστών μηχανισμών και υποθέσεων που πλέον δεν κρύβονται κάτω από το χαλί.
Η κουζίνα καίει γιατί κάποιοι άφησαν τα μάτια ανοιχτά.
Γιατί κάποιοι νόμιζαν ότι η εξουσία είναι μόνιμη.
Γιατί κάποιοι μπέρδεψαν την πολιτική κυριαρχία με την ασυλία.
Γιατί κάποιοι πίστεψαν ότι η κοινωνία θα καταπίνει τα πάντα.
Η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας δεν έδειξε δύναμη. Έδειξε φόβο.
Φόβο για την κοινωνική φθορά.
Φόβο για τους ευρωπαϊκούς ελέγχους.
Φόβο για τις εσωτερικές ισορροπίες.
Φόβο για την επόμενη μέρα.
Ο Μητσοτάκης ζήτησε πειθαρχία και ενότητα.
Οι υπουργοί αντάλλαξαν καρφιά.
Οι βουλευτές πήραν κάλυψη, αλλά κατάλαβαν και την προειδοποίηση.
Και το Μαξίμου προσπάθησε να εμφανίσει ως τάξη αυτό που στην πραγματικότητα είναι ελεγχόμενη αναταραχή.
Η ΝΔ δεν βγήκε πιο ενωμένη.
Βγήκε πιο προσεκτική.
Πιο φοβισμένη.
Πιο στριμωγμένη.
Και όσο για την κουζίνα;
Δεν χρειάζεται να φύγει κανείς.
Αρκεί να ανοίξει η πόρτα, για να δει ο κόσμος τι πραγματικά μαγειρεύεται μέσα.
