Η αποδοχή της ηγεσίας του Ανεξάρτητου Κινήματος Πολιτών ανοίγει νέο κεφάλαιο: όχι μόνο για την ίδια, αλλά και για ένα πολιτικό σύστημα που βλέπει την οργή για δικαιοσύνη να ζητά πλέον οργανωμένη έκφραση.
Η Μαρία Καρυστιανού τίθεται και τυπικά επικεφαλής του Ανεξάρτητου Κινήματος Πολιτών, σύμφωνα με την ανάρτηση της Περιφερειακής Οργάνωσης Πολιτών Κρήτης και τη δημόσια απάντησή της, ενώ η ιδρυτική διακήρυξη αναμένεται να κατατεθεί στον Άρειο Πάγο και να παρουσιαστεί μέσα στον Μάιο.
Δεν πρόκειται για μια απλή πολιτική ανακοίνωση. Πρόκειται για τη μετάβαση μιας κοινωνικής φωνής, που γεννήθηκε μέσα από την τραγωδία των Τεμπών και το αίτημα για αλήθεια, σε οργανωμένη πολιτική πρωτοβουλία.
Η αποδοχή της ηγεσίας
Η ίδια η Μαρία Καρυστιανού, στο μήνυμά της, εμφανίζεται να αποδέχεται «με τιμή και αίσθημα ευθύνης» την παρότρυνση να τεθεί επικεφαλής του Ανεξάρτητου Κινήματος Πολιτών, μιλώντας για έναν αγώνα «για δικαιοσύνη και δημοκρατία» και για μια Ελλάδα που θα προστατεύει τα παιδιά και τις επόμενες γενιές.
Η φράση της ότι «δεν είμαστε απλώς μια ομάδα, είμαστε μια μεγάλη οικογένεια» δείχνει καθαρά το ύφος με το οποίο επιχειρεί να συστήσει το εγχείρημα: όχι ως κλασικό κόμμα μηχανισμών, αλλά ως κίνημα πολιτών με ηθικό και κοινωνικό φορτίο.
Εδώ όμως αρχίζει και η μεγάλη δοκιμασία.
Διότι άλλο πράγμα είναι η κοινωνική αναγνώριση. Άλλο πράγμα είναι η θεσμική συγκρότηση. Και άλλο, πολύ δυσκολότερο, είναι η πολιτική αντοχή μέσα σε ένα σύστημα που ξέρει να απορροφά, να φθείρει, να πολιορκεί και πολλές φορές να διαλύει ό,τι δεν ελέγχει.
Από το αίτημα δικαιοσύνης στην πολιτική πράξη
Η περίπτωση Καρυστιανού δεν μοιάζει με τις συνηθισμένες κομματικές γεννήσεις. Δεν προέρχεται από κάποιο κομματικό γραφείο, ούτε από κάποια μεταγραφή του παλιού πολιτικού προσωπικού. Προέρχεται από το πιο βαθύ και επώδυνο κοινωνικό αίτημα των τελευταίων ετών: το αίτημα να υπάρξει αλήθεια, λογοδοσία και δικαιοσύνη.
Αυτό είναι το ισχυρό της κεφάλαιο.
Αλλά είναι και το πιο βαρύ της φορτίο.
Γιατί όταν ένα πολιτικό εγχείρημα ξεκινά από την ηθική αγανάκτηση της κοινωνίας, δεν έχει το δικαίωμα να γίνει μια ακόμη κανονική κομματική κατασκευή. Δεν έχει το δικαίωμα να μιμηθεί αυτά που καταγγέλλει. Δεν έχει το δικαίωμα να γεμίσει με παλιά υλικά, παλιές νοοτροπίες και πρόσωπα που θα αναζητήσουν απλώς νέα στέγη.
Η Καρυστιανού μπαίνει σε έναν δρόμο όπου το πρώτο ερώτημα δεν είναι πόσο θα γράψει στις δημοσκοπήσεις. Είναι αν θα καταφέρει να κρατήσει καθαρό το αρχικό μήνυμα.
Τα τρία μεγάλα ερωτήματα
1. Θα είναι κίνημα πολιτών ή κόμμα κορυφής;
Το όνομα «Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών» παραπέμπει σε συμμετοχή από τα κάτω. Όμως αυτό πρέπει να φανεί στην πράξη: στις διαδικασίες, στα πρόσωπα, στη διαφάνεια, στον τρόπο λήψης αποφάσεων.
2. Θα έχει πρόγραμμα ή μόνο ηθικό συμβολισμό;
Η δικαιοσύνη είναι το θεμέλιο. Αλλά ένα κόμμα που ζητά ρόλο στη χώρα θα πρέπει να απαντήσει και για την οικονομία, την υγεία, την παιδεία, την ασφάλεια, την εξωτερική πολιτική, το κράτος, την αυτοδιοίκηση.
3. Θα αντέξει την πίεση του συστήματος;
Από τη στιγμή που η πρωτοβουλία αποκτά πολιτική μορφή, θα δεχθεί χτυπήματα. Επικοινωνιακά, πολιτικά, προσωπικά. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει ομάδα, οργάνωση και στρατηγική για να αντέξει.
Τι είναι γνωστό μέχρι τώρα
Η Μαρία Καρυστιανού αποδέχθηκε να τεθεί επικεφαλής του Ανεξάρτητου Κινήματος Πολιτών. Η ιδρυτική διακήρυξη αναμένεται να κατατεθεί στον Άρειο Πάγο τις επόμενες ημέρες, ενώ η επίσημη παρουσίαση του νέου πολιτικού εγχειρήματος προγραμματίζεται μέσα στον Μάιο.
Τι δεν έχει ακόμη κριθεί
Δεν έχει κριθεί η εκλογική απήχηση, η οργανωτική δομή, το πολιτικό πρόγραμμα, τα στελέχη και η δυνατότητα του εγχειρήματος να μετατρέψει τη συγκίνηση και την οργή σε σταθερή πολιτική δύναμη.
Γιατί έχει σημασία
Διότι για πρώτη φορά το αίτημα για δικαιοσύνη γύρω από τα Τέμπη φαίνεται να μετατρέπεται σε ευθεία πολιτική πρόταση. Και αυτό αλλάζει τους συσχετισμούς, όχι επειδή απειλεί απλώς κόμματα, αλλά επειδή αγγίζει την ηθική νομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος.
Η είσοδος της Μαρίας Καρυστιανού στην πρώτη γραμμή δεν είναι απλώς μια νέα κομματική είδηση. Είναι ένα μήνυμα προς το πολιτικό σύστημα ότι η κοινωνία δεν ξεχνά, δεν συμβιβάζεται και δεν αρκείται πια σε λόγια συμπάθειας.
Τώρα αρχίζει το δύσκολο.
Γιατί η οργή μπορεί να γεννήσει κίνημα.
Η δικαιοσύνη μπορεί να γεννήσει ελπίδα.
Αλλά μόνο η καθαρότητα, η οργάνωση και η συνέπεια μπορούν να γεννήσουν πολιτική δύναμη.