Ερώτημα του Περιφερειακού Συμβούλου Ιωάννη Αλεξίου προς Σπανό και Βελισσαρίου – Στο επίκεντρο ο κίνδυνος να μείνουν χωρίς μεταφορά μαθητές σε χωριά και απομακρυσμένες περιοχές
Ένα σοβαρό ζήτημα, που αγγίζει άμεσα την καθημερινότητα μαθητών, οικογενειών και σχολείων της περιφέρειας, θέτει με επίσημο ερώτημά του ο Περιφερειακός Σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας, Ιωάννης Δ. Αλεξίου, από την Π.Ε. Εύβοιας.
Το ερώτημα απευθύνεται στον Περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας Φάνη Σπανό και στον Αντιπεριφερειάρχη Παιδείας Αλέξανδρο Βελισσαρίου και αφορά τον τρόπο με τον οποίο αποζημιώνονται τα ΚΤΕΛ για τις μαθητικές μεταφορές.
Το θέμα δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά κοινωνικό. Διότι πίσω από τους αριθμούς, τα δρομολόγια και τις συμβάσεις, υπάρχουν παιδιά που πρέπει κάθε πρωί να πάνε στο σχολείο τους. Υπάρχουν οικογένειες σε χωριά, ορεινές περιοχές και απομακρυσμένους οικισμούς που βασίζονται αποκλειστικά στη μαθητική μεταφορά.
Το κρίσιμο ερώτημα: δρομολόγιο ή παρουσία μαθητή;
Ο κ. Αλεξίου ζητά να ξεκαθαριστεί επισήμως αν η αποζημίωση των ΚΤΕΛ γίνεται ανά εκτελούμενο δρομολόγιο ή ανά πραγματική ημερήσια παρουσία και μεταφορά μαθητή.
Η διαφορά είναι τεράστια.
Αν η αποζημίωση συνδέεται με το δρομολόγιο, τότε ο μεταφορέας πληρώνεται για την εκτέλεση μιας αναγκαίας κοινωνικής υπηρεσίας. Αν όμως η αποζημίωση εξαρτάται από το πόσοι μαθητές εμφανίστηκαν κάθε ημέρα, τότε ανοίγει ένα επικίνδυνο πεδίο αβεβαιότητας.
Τι γίνεται όταν ένα παιδί αρρωστήσει;
Τι γίνεται όταν σε ένα χωριό υπάρχουν δύο ή τρεις μαθητές;
Τι γίνεται όταν η απουσία ενός μόνο παιδιού αλλάζει το οικονομικό αποτέλεσμα ενός δρομολογίου;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που μπαίνουν πλέον στο τραπέζι.
Ο κίνδυνος για τα μικρά χωριά
Το ερώτημα του Περιφερειακού Συμβούλου δεν περιορίζεται στο λογιστικό σκέλος. Θίγει τον πυρήνα του προβλήματος: τη βιωσιμότητα των μαθητικών μεταφορών σε περιοχές με μικρό αριθμό μαθητών.
Η Στερεά Ελλάδα, όπως και μεγάλο μέρος της ελληνικής περιφέρειας, αντιμετωπίζει έντονη δημογραφική συρρίκνωση. Τα σχολεία σε χωριά και απομακρυσμένες περιοχές έχουν όλο και λιγότερα παιδιά. Σε πολλές περιπτώσεις, ένα δρομολόγιο μπορεί να αφορά ελάχιστους μαθητές.
Αν σε αυτό προστεθούν οι αυξήσεις στο κόστος καυσίμων, η φθορά των οχημάτων και το γενικότερο λειτουργικό κόστος, τότε το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο πιεστικό: ποιος θα αναλάβει αύριο αυτά τα δρομολόγια, αν θεωρηθούν οικονομικά ασύμφορα;
Η μαθητική μεταφορά δεν είναι εμπόρευμα
Η παρέμβαση Αλεξίου έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί βάζει τη συζήτηση στη σωστή της βάση. Η μαθητική μεταφορά δεν είναι μια απλή εμπορική υπηρεσία. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο με όρους κόστους, απόδοσης και καθημερινής πληρότητας.
Είναι δημόσια κοινωνική υποδομή. Είναι προϋπόθεση ισότιμης πρόσβασης στην εκπαίδευση.
Για ένα παιδί που ζει σε απομονωμένο χωριό, το λεωφορείο δεν είναι απλώς μέσο μετακίνησης. Είναι η γέφυρα με το σχολείο του. Είναι η σύνδεσή του με τη γνώση, την κοινωνική ζωή, την ίδια την προοπτική του τόπου του.
Αν χαθεί αυτή η γέφυρα, τότε δεν πλήττεται μόνο η μαθητική καθημερινότητα. Πλήττεται η ίδια η δυνατότητα των οικογενειών να παραμείνουν στον τόπο τους.
Τι ζητά ο Ιωάννης Αλεξίου
Ο Περιφερειακός Σύμβουλος ζητά επίσημες απαντήσεις για τρία βασικά ζητήματα:
- Αν η αποζημίωση των ΚΤΕΛ γίνεται ανά δρομολόγιο ή ανά πραγματική παρουσία μαθητή.
- Αν σε περίπτωση απουσίας μαθητή μειώνεται η αποζημίωση του μεταφορέα.
- Αν υπάρχει πρόβλεψη προστασίας για δρομολόγια που εξυπηρετούν λίγους μαθητές, ειδικά σε απομακρυσμένες περιοχές.
Παράλληλα, προτείνει επανεξέταση του τρόπου αποζημίωσης, στήριξη των δρομολογίων ανεξάρτητα από μικρές καθημερινές διακυμάνσεις στις παρουσίες και ειδική μέριμνα για περιοχές με έντονο δημογραφικό πρόβλημα.
Η Περιφέρεια οφείλει καθαρές απαντήσεις
Το θέμα πλέον βρίσκεται στα χέρια της Περιφερειακής Αρχής. Ο Φάνης Σπανός και ο αρμόδιος Αντιπεριφερειάρχης Παιδείας καλούνται να δώσουν καθαρές απαντήσεις.
Όχι γενικόλογες διαβεβαιώσεις. Όχι υπηρεσιακές υπεκφυγές. Όχι απαντήσεις που θα κρύβουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί.
Η κοινωνία χρειάζεται να γνωρίζει αν το σημερινό μοντέλο αποζημίωσης προστατεύει πραγματικά τη μαθητική μεταφορά ή αν, αντίθετα, δημιουργεί συνθήκες που αύριο μπορεί να αφήσουν παιδιά χωρίς λεωφορείο.
Γιατί όταν μιλάμε για μαθητές σε χωριά και απομακρυσμένες περιοχές, δεν μιλάμε για αριθμούς σε έναν πίνακα. Μιλάμε για δικαίωμα στην εκπαίδευση.
Και αυτό το δικαίωμα δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν ένα δρομολόγιο «βγαίνει» οικονομικά ή όχι.