Στον Δήμο Χαλκιδέων οι υποσχέσεις μοιράζονται εύκολα, αλλά όταν έρχεται η ώρα του προϋπολογισμού, Μύτικας και Βασιλικό μπαίνουν ξανά στην άκρη
Μετά από σχεδόν τρεισήμισι ώρες συνεδρίασης, την Τετάρτη 13 Μαΐου 2026, όταν όλοι είχαν κουραστεί, όταν η αίθουσα είχε βαρύνει και όταν οι περισσότεροι προσπαθούσαν απλώς να παρακολουθήσουν κωδικούς, ποσά και αριθμούς, ήρθε η 2η αναμόρφωση του προϋπολογισμού.
Και κάπου εκεί φάνηκε ξανά η πραγματική πολιτική ιεράρχηση της Δημοτικής Αρχής Χαλκιδέων.
Όχι στις δηλώσεις.
Όχι στις φωτογραφίες.
Όχι στα μεγάλα λόγια.
Αλλά στον προϋπολογισμό.
Γιατί εκεί φαίνεται ποιον θυμάσαι και ποιον ξεχνάς. Εκεί φαίνεται ποια περιοχή μετράει και ποια απλώς χρησιμοποιείται για υποσχέσεις. Εκεί φαίνεται αν οι ανάγκες των πολιτών είναι προτεραιότητα ή απλώς υλικό για προεκλογικές επισκέψεις.
Και σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, μέσα σε αυτή την αναμόρφωση εξαφανίστηκαν τα 150.000 ευρώ για την αγορά οικοπέδου στον Μύτικα, ώστε να δημιουργηθεί πλατεία. Μια υπόσχεση που είχε δοθεί πανηγυρικά. Μια δέσμευση που είχε παρουσιαστεί ως λύση για μια περιοχή που εδώ και χρόνια περιμένει έναν ουσιαστικό κοινόχρηστο χώρο.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, μηδενίστηκε και το έργο προσβασιμότητας στην οδό Ύδρας στο Βασιλικό. Εκεί όπου άνθρωποι με αναπηρία ταλαιπωρούνται εδώ και χρόνια. Εκεί όπου η καθημερινότητα δεν είναι θεωρία, αλλά εγκλωβισμός. Εκεί όπου η προσβασιμότητα δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αξιοπρέπεια.
Τους θυμούνται στις φωτογραφίες, τους ξεχνούν στον προϋπολογισμό
Ο Μύτικας είναι μια πολύπαθη περιοχή του Δήμου Χαλκιδέων. Μια περιοχή που δεν έχει πάρει όσα δικαιούται. Μια περιοχή που ακούει υποσχέσεις, βλέπει επισκέψεις, ακούει μεγάλα λόγια, αλλά όταν έρχεται η ώρα της πράξης, μένει πάλι στην αναμονή.
Δεν ζητούσαν χρυσάφι οι άνθρωποι.
Μια πλατεία ζητούσαν.
Έναν κοινόχρηστο χώρο.
Ένα σημείο αναφοράς για την περιοχή τους.
Μια ανάσα.
Και αυτά τα 150.000 ευρώ δεν ήταν απλώς ένας αριθμός σε έναν κωδικό. Ήταν μια υπόσχεση. Ήταν μια δέσμευση. Ήταν μια μικρή αποκατάσταση απέναντι σε μια περιοχή που για χρόνια νιώθει ξεχασμένη.
Όταν λοιπόν αυτό το ποσό μηδενίζεται, δεν μιλάμε για λογιστική λεπτομέρεια. Μιλάμε για πολιτικό μήνυμα.
Το μήνυμα είναι απλό και σκληρό:
Ο Μύτικας μπορεί να περιμένει.
Αυτό τους λένε στην πράξη. Όσο κι αν το τυλίξουν με τεχνικές εξηγήσεις, όσο κι αν το κρύψουν πίσω από πίνακες, αναμορφώσεις και υπηρεσιακές φράσεις, η ουσία δεν αλλάζει.
Τα χρήματα κόπηκαν.
Στο Βασιλικό η προσβασιμότητα έγινε μηδέν
Ακόμη πιο βαρύ είναι το θέμα της οδού Ύδρας στο Βασιλικό.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για ένα έργο αναβάθμισης. Μιλάμε για ανθρώπους με αναπηρία. Μιλάμε για συμπολίτες μας που ταλαιπωρούνται καθημερινά. Μιλάμε για οικογένειες που ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να μην μπορείς να κινηθείς ελεύθερα στον ίδιο σου τον τόπο.
Η προσβασιμότητα δεν είναι χάρη.
Δεν είναι διακοσμητικό έργο.
Δεν είναι κάτι που το κάνεις αν περισσέψουν λεφτά.
Είναι υποχρέωση.
Και όταν ένα τέτοιο έργο μηδενίζεται, τότε η Δημοτική Αρχή οφείλει να εξηγήσει καθαρά στους δημότες τι ακριβώς συνέβη. Όχι με μισόλογα. Όχι με δικαιολογίες. Όχι με το γνωστό «θα το δούμε».
Να βγει και να πει:
Γιατί κόπηκε;
Πότε θα επανέλθει;
Ποιος πήρε την πολιτική ευθύνη;
Τι απαντούν στους ανθρώπους που περιμένουν χρόνια;
Γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν ζουν μέσα σε πίνακες Excel. Ζουν μέσα σε πραγματικά προβλήματα.
Οι προϋπολογισμοί δεν λένε ψέματα
Το πιο εξοργιστικό είναι ότι όλα αυτά ήρθαν στο τέλος μιας πολύωρης συνεδρίασης. Σαν να πίστεψαν κάποιοι ότι μέσα στην κούραση, μέσα στους αριθμούς, μέσα στη διαδικασία, θα περάσουν όλα στα ψιλά.
Όμως εδώ δεν μιλάμε για ψιλά.
Μιλάμε για μια περιοχή χωρίς πλατεία.
Μιλάμε για μια γειτονιά χωρίς πρόσβαση.
Μιλάμε για δημότες που πληρώνουν, περιμένουν, ακούνε υποσχέσεις και στο τέλος βλέπουν τα έργα τους να μηδενίζονται.
Αυτό είναι το μεγάλο πολιτικό πρόβλημα.
Γιατί οι προϋπολογισμοί δεν λένε ψέματα. Οι προϋπολογισμοί είναι ο καθρέφτης μιας διοίκησης. Δείχνουν ποιον θεωρείς σημαντικό. Δείχνουν σε ποιον δίνεις προτεραιότητα. Δείχνουν ποιον αφήνεις πίσω.
Και εδώ, η εικόνα είναι άσχημη.
Ο Μύτικας πίσω.
Το Βασιλικό πίσω.
Οι άνθρωποι με αναπηρία πίσω.
Οι κοινόχρηστοι χώροι πίσω.
Τα χωριά πίσω.
Αλλά στις περιοδείες, όλοι πρώτοι.
Στις φωτογραφίες, όλοι χαμογελαστοί.
Στα πανηγύρια, όλοι παρόντες.
Στις ανακοινώσεις, όλοι ευαίσθητοι.
Μόνο που η ευαισθησία δεν μετριέται στα λόγια. Μετριέται στα έργα. Και κυρίως μετριέται στα λεφτά που κρατάς ή κόβεις.
Δεν ξεχνιούνται αυτά
Κάποιοι ίσως νομίζουν ότι οι δημότες δεν βλέπουν. Ότι δεν καταλαβαίνουν. Ότι δεν παρακολουθούν. Ότι τα χωριά ξεχνούν εύκολα.
Λάθος κάνουν.
Οι άνθρωποι στα χωριά θυμούνται πολύ καλά ποιος τους υποσχέθηκε τι. Θυμούνται ποιος πήγε, ποιος μίλησε, ποιος φωτογραφήθηκε, ποιος έταξε και ποιος μετά εξαφανίστηκε.
Θυμούνται ποιος μίλησε για έργα και μετά τα έκοψε.
Θυμούνται ποιος μίλησε για φροντίδα και μετά τους άφησε στο περιθώριο.
Θυμούνται ποιος ζητάει ψήφο, αλλά όταν έρχεται η ώρα να δώσει λύσεις, βάζει άλλες προτεραιότητες.
Και το χειρότερο για μια Δημοτική Αρχή δεν είναι η κριτική. Το χειρότερο είναι η αίσθηση αδικίας. Όταν ο δημότης νιώθει ότι τον κορόιδεψαν. Όταν νιώθει ότι τον θυμούνται μόνο όταν τον χρειάζονται. Όταν βλέπει ότι η περιοχή του αντιμετωπίζεται σαν δεύτερης κατηγορίας.
Τότε η ζημιά δεν είναι μόνο πολιτική. Είναι βαθιά.
Να μη χαθεί τίποτα μέσα στους κωδικούς
Γι’ αυτό και τέτοιες αποφάσεις πρέπει να βγαίνουν στο φως.
Να ξέρει ο δημότης τι ψηφίζεται.
Να ξέρει τι κόβεται.
Να ξέρει ποιο έργο μηδενίζεται.
Να ξέρει ποια υπόσχεση εξαφανίζεται.
Να ξέρει ποιος συμφώνησε και ποιος διαφώνησε.
Γιατί ο προϋπολογισμός δεν είναι χαρτούρα για λίγους. Είναι η ζωή των πολλών.
Και όταν μέσα σε αυτόν μηδενίζονται χρήματα για τον Μύτικα και για την προσβασιμότητα στο Βασιλικό, τότε δεν έχουμε απλώς μια τεχνική αναμόρφωση. Έχουμε πολιτική επιλογή.
Και αυτή η επιλογή πρέπει να κριθεί.
Σκληρά.
Καθαρά.
Δημόσια.
Στον Μύτικα έταξαν πλατεία και έκοψαν τα χρήματα.
Στο Βασιλικό άνθρωποι με αναπηρία περιμένουν προσβασιμότητα και το έργο μηδενίστηκε.
Στα χωριά μοιράζουν υποσχέσεις, αλλά στον προϋπολογισμό φαίνεται η αλήθεια.
Και η αλήθεια είναι ότι οι περιοχές που έχουν ανάγκη ξαναμπαίνουν στην άκρη.
Μετά θα ξαναβγούν στις γειτονιές.
Θα ξαναπάνε στα χωριά.
Θα ξαναμιλήσουν για ενδιαφέρον, φροντίδα και έργα.
Μόνο που αυτή τη φορά ο κόσμος έχει δει.
Και όταν μια Δημοτική Αρχή θυμάται τα χωριά στις φωτογραφίες, αλλά τα ξεχνά στους προϋπολογισμούς, τότε ας μην απορεί με την απάντηση της κάλπης.
Άμα βρείτε ψήφο στα χωριά, να μου τρυπήσετε τη μύτη.