Παιδικές χαρές χωρίς ασφάλεια, πλατεία με επικίνδυνες φθορές, εγκαταλελειμμένα κτίρια ανοιχτά στον οποιονδήποτε και κάτοικοι που ζητούν τα αυτονόητα
Υπάρχουν γειτονιές που η Δημοτική Αρχή τις θυμάται μόνο όταν χρειάζεται φωτογραφίες, χειραψίες και λόγια συμπάθειας.
Και υπάρχουν γειτονιές που ζουν κάθε μέρα την εγκατάλειψη στο πετσί τους.
Οι Εργατικές Κατοικίες Αγίου Κωνσταντίνου ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία.
Μια ολόκληρη περιοχή του Δήμου Χαλκιδέων ζητά αυτά που σε κάθε σοβαρό Δήμο θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα: καθαριότητα, φωτισμό, ασφαλείς παιδικές χαρές, συντηρημένες πλατείες, κάδους απορριμμάτων, κλειστά και ασφαλισμένα εγκαταλελειμμένα κτίρια.
Και τι εισπράττει;
Αναμονή.
Αδιαφορία.
Υποσχέσεις.
Και μια εικόνα ντροπής.
Παιδικές χαρές που δεν θα έπρεπε να είναι ανοιχτές
Σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται μετά την επίσκεψη του επικεφαλής της ελάσσονος αντιπολίτευσης του Δήμου Χαλκιδέων στον Εκπολιτιστικό και Εξωραϊστικό Σύλλογο Αγίου Κωνσταντίνου «Ο Λόφος», η κατάσταση στις παιδικές χαρές της περιοχής προκαλεί σοβαρά ερωτήματα.
Εγκαταλελειμμένοι χώροι.
Φθαρμένα όργανα παιχνιδιού.
Απουσία δαπέδων ασφαλείας.
Παιδική χαρά που, όπως αναφέρεται, παραμένει ανοιχτή χωρίς τις απαραίτητες πιστοποιήσεις.
Αυτό δεν είναι απλή αμέλεια. Είναι επικίνδυνη κανονικότητα.
Γιατί όταν ένας χώρος προορίζεται για παιδιά, η ευθύνη δεν είναι διακοσμητική. Είναι απόλυτη. Δεν υπάρχει «θα δούμε», «θα προγραμματίσουμε», «θα εντάξουμε», «θα εξετάσουμε». Υπάρχει μόνο ένα ερώτημα:
Είναι ασφαλής ή δεν είναι;
Και αν δεν είναι, γιατί παραμένει ανοιχτή;
Η πλατεία που έγινε παγίδα
Η μοναδική πλατεία της περιοχής παρουσιάζει, σύμφωνα με τις καταγγελίες, εικόνα εγκατάλειψης. Σπασμένα πλακίδια, αποκολλημένα σημεία, φθαρμένα δάπεδα, ανισοσταθμίες και επικίνδυνα περάσματα.
Εκεί περπατούν ηλικιωμένοι.
Εκεί παίζουν παιδιά.
Εκεί κινούνται καθημερινά οικογένειες.
Μια πλατεία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ο δημόσιος χώρος μιας γειτονιάς. Είναι το σημείο συνάντησης, ανάσας, κοινωνικής ζωής. Όταν αφήνεται να ρημάζει, το μήνυμα προς τους κατοίκους είναι ξεκάθαρο:
«Δεν είστε προτεραιότητα».
Και αυτό είναι πολιτικά βαρύ.
Τα εγκαταλελειμμένα καταστήματα είναι ωρολογιακή βόμβα
Το πιο εξοργιστικό στοιχείο είναι τα εγκαταλελειμμένα καταστήματα πάνω στην πλατεία. Χώροι που, όπως αναφέρεται, παραμένουν ανοιχτοί, με σπασμένα ανοίγματα και πρόσβαση στον οποιονδήποτε.
Εδώ η υπόθεση ξεφεύγει από τη συντήρηση και μπαίνει στην καθαρή ασφάλεια.
Ποιος έχει την ευθύνη αν μπει μέσα ένα παιδί;
Ποιος έχει την ευθύνη αν υπάρξει τραυματισμός;
Ποιος θα απαντήσει αν οι χώροι αυτοί μετατραπούν σε εστίες κινδύνου;
Η Δημοτική Αρχή είχε ανακοινώσει ότι οι χώροι θα αξιοποιηθούν για δημοτικές δομές, μεταξύ αυτών και ΚΕΠ Υγείας. Ωραία λόγια. Ωραίοι σχεδιασμοί. Ωραίες εξαγγελίες.
Μόνο που η γειτονιά δεν ζει με εξαγγελίες.
Ζει με την πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα σήμερα είναι εγκατάλειψη.
Οι κάτοικοι κάνουν ό,τι μπορούν — ο Δήμος κάνει ό,τι δεν φαίνεται
Ο Σύλλογος «Ο Λόφος» και οι κάτοικοι προσπαθούν να κρατήσουν τη γειτονιά όρθια. Καθαρίζουν, φροντίζουν, πιέζουν, μιλούν, επιμένουν.
Όμως οι πολίτες δεν είναι υποκατάστατο του Δήμου.
Δεν πληρώνουν δημοτικά τέλη για να κάνουν μόνοι τους τη δουλειά της Δημοτικής Αρχής.
Η καθαριότητα είναι αρμοδιότητα του Δήμου.
Ο φωτισμός είναι αρμοδιότητα του Δήμου.
Οι παιδικές χαρές είναι αρμοδιότητα του Δήμου.
Οι κοινόχρηστοι χώροι είναι αρμοδιότητα του Δήμου.
Η ασφάλεια των δημοτικών υποδομών είναι αρμοδιότητα του Δήμου.
Όλα τα υπόλοιπα είναι υπεκφυγές.
Οι Εργατικές Κατοικίες δεν είναι γειτονιά δεύτερης κατηγορίας
Το πρόβλημα εδώ δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Γιατί όταν μια γειτονιά αφήνεται χωρίς βασικές υποδομές, χωρίς καθαριότητα, χωρίς ασφαλείς παιδικούς χώρους, χωρίς φωτισμό και χωρίς ουσιαστική μέριμνα, τότε δεν έχουμε απλώς κακή διαχείριση.
Έχουμε άνιση μεταχείριση πολιτών.
Οι Εργατικές Κατοικίες Αγίου Κωνσταντίνου δεν είναι πίσω αυλή του Δήμου Χαλκιδέων. Δεν είναι περιοχή μειωμένης σημασίας. Δεν είναι τόπος όπου οι κάτοικοι πρέπει να παρακαλούν για κάδους, λάμπες, πλακίδια και ασφαλείς παιδικές χαρές.
Είναι γειτονιά με ανθρώπους, παιδιά, ηλικιωμένους, οικογένειες.
Και δικαιούται σεβασμό.
Όχι στα λόγια.
Στην πράξη.
Τα αιτήματα δεν είναι υπερβολικά — είναι το ελάχιστο
Οι κάτοικοι και η ελάσσων αντιπολίτευση ζητούν:
Άμεση αποκατάσταση των επικίνδυνων φθορών στην πλατεία.
Άμεση περίφραξη και ασφάλιση των εγκαταλελειμμένων κτιρίων.
Συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την αξιοποίηση των χώρων που έχουν εξαγγελθεί ως δημοτικές δομές.
Πλήρη ανακατασκευή και πιστοποίηση των παιδικών χαρών.
Αποκατάσταση του δημοτικού φωτισμού.
Ενίσχυση της καθαριότητας.
Τοποθέτηση επιπλέον κάδων.
Ουσιαστική αναβάθμιση των κοινόχρηστων χώρων.
Αυτά δεν είναι πολυτελή αιτήματα.
Δεν είναι «μαξιμαλισμός».
Δεν είναι αντιπολιτευτική γκρίνια.
Είναι το ελάχιστο που οφείλει ένας Δήμος στους πολίτες του.
Η Δημοτική Αρχή πρέπει να σταματήσει να αντιμετωπίζει τις γειτονιές με λογική βιτρίνας.
Η πόλη δεν είναι μόνο τα σημεία που φαίνονται στις φωτογραφίες.
Δεν είναι μόνο οι κεντρικοί δρόμοι, οι εκδηλώσεις και οι ανακοινώσεις.
Είναι και οι Εργατικές Κατοικίες Αγίου Κωνσταντίνου.
Είναι και οι πλατείες που ρημάζουν.
Είναι και οι παιδικές χαρές που δεν είναι ασφαλείς.
Είναι και τα εγκαταλελειμμένα κτίρια που μένουν ανοιχτά σαν παγίδες.
Η καθημερινότητα των πολιτών δεν είναι επικοινωνιακό φυλλάδιο.
Η ασφάλεια των παιδιών δεν είναι υπόθεση για «μελλοντικό προγραμματισμό».
Και η εγκατάλειψη μιας ολόκληρης γειτονιάς δεν μπορεί να κρύβεται άλλο πίσω από υποσχέσεις.
Οι κάτοικοι μίλησαν.
Οι εικόνες μίλησαν.
Η υπομονή τελείωσε.
Τώρα ο Δήμος Χαλκιδέων έχει μόνο μία επιλογή:
να αφήσει τις δικαιολογίες και να πιάσει δουλειά.