Η σίτιση των ασθενών δεν είναι εργολαβικό παζάρι – Ζεμπίλης, Κεδίκογλου και Καραμπατσώλη οφείλουν να πουν καθαρά με ποια πλευρά είναι
Το θέμα της σίτισης στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν είναι μια «τεχνική λεπτομέρεια» που μπορεί να χαθεί μέσα σε υπηρεσιακές αποφάσεις, διαγωνισμούς και διοικητικές διατυπώσεις. Είναι ζήτημα δημόσιας υγείας. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας των ασθενών. Είναι ζήτημα εργασίας. Είναι ζήτημα δημόσιου χαρακτήρα του Νοσοκομείου.
Και εδώ ακριβώς αρχίζει το πολιτικό πρόβλημα: οι τρεις κυβερνητικοί βουλευτές της Εύβοιας, Θανάσης Ζεμπίλης, Σίμος Κεδίκογλου και Κωνσταντίνα Καραμπατσώλη, δεν μπορούν να περιορίζονται σε γενικόλογες αναφορές περί στήριξης του ΕΣΥ, επισκέψεις, φωτογραφίες και δελτία αισιοδοξίας. Για το συγκεκριμένο θέμα χρειάζεται καθαρή κουβέντα.
Ναι ή όχι στην εκχώρηση της σίτισης σε ιδιώτη;
Ναι ή όχι στην απόσυρση των διαδικασιών;
Ναι ή όχι στην ενίσχυση του Τμήματος Διατροφής με προσωπικό και πόρους;
Εδώ δεν χωράει μισόλογο.
Το Νοσοκομείο δεν είναι βιτρίνα για φωτογραφίες
Το Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας είναι νοσοκομείο αναφοράς για την Εύβοια και ευρύτερες περιοχές, με ρόλο κρίσιμο για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια περίθαλψη, σύμφωνα και με την επίσημη περιγραφή του ίδιου του Νοσοκομείου.
Αυτό σημαίνει ότι όποιος μιλά για το Νοσοκομείο, δεν μπορεί να το θυμάται μόνο στις τελετές, στις επισκέψεις και στις ανακοινώσεις. Πρέπει να το υπερασπίζεται όταν ανοίγουν μέτωπα που αφορούν την καθημερινή του λειτουργία.
Και η σίτιση είναι καθημερινή λειτουργία. Δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο. Δεν είναι βοηθητική πολυτέλεια. Είναι μέρος της φροντίδας του ασθενούς. Είναι μέρος της θεραπευτικής διαδικασίας. Είναι μέρος της αξιοπρέπειας ενός ανθρώπου που νοσηλεύεται.
Όταν λοιπόν οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν διαδικασίες «εξπρές», υποβάθμιση του Τμήματος Διατροφής και κίνδυνο εκχώρησης λειτουργιών σε ιδιώτες, οι κυβερνητικοί βουλευτές της Εύβοιας δεν έχουν δικαίωμα να κρύβονται πίσω από τη διοικητική γλώσσα. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Σύλλογος Εργαζομένων μίλησε για διαγωνισμούς στη «Διαύγεια» στις 3 Απριλίου 2026, για οικονομοτεχνική μελέτη και για υπηρεσίες catering, με ασφυκτικές προθεσμίες.
Αναφορά δεν σημαίνει θέση – και η κοινωνία ζητά θέση
Να το πούμε καθαρά: το να μεταφερθεί μια καταγγελία ως Αναφορά στη Βουλή είναι μια κοινοβουλευτική ενέργεια. Δεν είναι όμως από μόνο του πολιτική θέση.
Πολιτική θέση σημαίνει να πεις δημόσια:
«Διαφωνώ με την ιδιωτικοποίηση της σίτισης».
Ή:
«Συμφωνώ με την ανάθεση σε ιδιώτη».
Ή:
«Ζητώ να παγώσουν οι διαδικασίες μέχρι να υπάρξει πλήρης ενημέρωση, μελέτη, διαβούλευση και διασφάλιση των εργαζομένων».
Αυτό περιμένει η Εύβοια. Αυτό περιμένουν οι εργαζόμενοι. Αυτό περιμένουν οι ασθενείς και οι οικογένειές τους.
Όχι πολιτική ομίχλη. Όχι «θα το δούμε». Όχι «παρακολουθούμε το θέμα». Όχι δελτία Τύπου χωρίς πολιτικό κόστος.
Η σίτιση του Νοσοκομείου Χαλκίδας δεν είναι θέμα για να περνά κάτω από το τραπέζι. Είναι θέμα που απαιτεί ονοματεπώνυμο, στάση και ευθύνη.
Οι εργαζόμενοι ρωτούν – οι βουλευτές οφείλουν να απαντήσουν
Οι εργαζόμενοι έχουν θέσει σοβαρά ερωτήματα: τι θα γίνει με το προσωπικό του Τμήματος Διατροφής; Τι θα γίνει με τον εξοπλισμό που έχει αγοραστεί με δημόσιους πόρους; Γιατί επιλέγεται μια τέτοια κατεύθυνση; Υπάρχει πραγματική μελέτη ή πρόκειται για προειλημμένη απόφαση;
Αυτά τα ερωτήματα δεν απευθύνονται μόνο στη Διοίκηση. Απευθύνονται και στους κυβερνητικούς βουλευτές του νομού.
Ο Θανάσης Ζεμπίλης πρέπει να πει καθαρά τι θέση παίρνει.
Ο Σίμος Κεδίκογλου πρέπει να ξεκαθαρίσει αν η κοινοβουλευτική Αναφορά συνοδεύεται από πολιτική απαίτηση προς το Υπουργείο Υγείας.
Η Κωνσταντίνα Καραμπατσώλη πρέπει να απαντήσει αν στηρίζει την παραμονή της σίτισης στον δημόσιο κορμό του Νοσοκομείου ή αν θεωρεί αποδεκτή την εργολαβική κατεύθυνση.
Κανείς δεν μπορεί να πατά σε δύο βάρκες.
Η σιωπή εδώ δεν είναι ουδετερότητα
Σε τέτοια θέματα, η σιωπή δεν είναι ουδέτερη. Είναι πολιτική επιλογή.
Όταν ένα δημόσιο νοσοκομείο βλέπει κρίσιμες λειτουργίες του να οδηγούνται προς εργολαβική λογική, όταν εργαζόμενοι μιλούν για υποβάθμιση, όταν υπάρχουν ερωτήματα για το μέλλον προσωπικού και εξοπλισμού, τότε όποιος δεν μιλά καθαρά αφήνει χώρο στις αποφάσεις να προχωρήσουν χωρίς κοινωνικό έλεγχο.
Και αυτό είναι το πραγματικό σκάνδαλο: όχι μόνο τι αποφασίζεται, αλλά ποιοι κάνουν πως δεν βλέπουν την ώρα που αποφασίζεται.
Η Εύβοια δεν ζητά από τους βουλευτές της να κάνουν αντιπολίτευση στην κυβέρνησή τους για τα μάτια του κόσμου. Ζητά κάτι πιο απλό και πιο δύσκολο: να εκπροσωπήσουν τον τόπο τους.
Όχι τη σιωπή του υπουργείου.
Όχι την άνεση της διοίκησης.
Όχι τη λογική του «μην ανοίγουμε μέτωπα».
Τον τόπο τους.
Η σίτιση των ασθενών δεν είναι catering δεξίωσης. Είναι δημόσια φροντίδα.
Το Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν είναι επιχείρηση προς τεμαχισμό. Είναι δημόσιο ίδρυμα υγείας.
Και οι βουλευτές της Εύβοιας δεν εξελέγησαν για να φωτογραφίζονται δίπλα στα προβλήματα, αλλά για να παίρνουν θέση όταν τα προβλήματα καίνε.
Τώρα λοιπόν τα λόγια τελείωσαν.
Ζεμπίλης, Κεδίκογλου, Καραμπατσώλη: είστε υπέρ ή κατά της εκχώρησης της σίτισης του Νοσοκομείου Χαλκίδας σε ιδιώτη;
Όλα τα άλλα είναι υπεκφυγές.