Η κατάσταση στην Παθολογική Κλινική του Νοσοκομείου Χαλκίδας δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως μια απλή υπηρεσιακή δυσκολία. Όταν γιατροί φτάνουν στα όριά τους, όταν άνθρωποι που κρατούν όρθιο το δημόσιο σύστημα υγείας βγαίνουν ο ένας μετά τον άλλον εκτός μάχης από σοβαρά προβλήματα υγείας, τότε δεν μιλάμε απλώς για «ελλείψεις προσωπικού». Μιλάμε για κατάρρευση αντοχών.
Σύμφωνα με πληροφορίες, γιατρός της Παθολογικής αντιμετώπισε σοβαρό αγγειακό επεισόδιο, ενώ άλλοι δύο γιατροί φέρονται επίσης να αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας. Και το ερώτημα είναι αμείλικτο: πόσο ακόμη θα αντέχει ένα τμήμα όταν οι ίδιοι οι άνθρωποί του εξουθενώνονται;
Η Παθολογική δεν είναι μια οποιαδήποτε κλινική. Είναι από τα πιο κρίσιμα τμήματα ενός νοσοκομείου. Εκεί καταλήγουν καθημερινά βαριά περιστατικά, ηλικιωμένοι, χρόνιοι ασθενείς, επείγοντα, πολύπλοκες νοσηλείες. Δεν μπορεί να λειτουργεί με λογική «βλέποντας και κάνοντας». Δεν μπορεί να στηρίζεται στο φιλότιμο λίγων ανθρώπων που καλούνται να σηκώσουν βάρος δυσανάλογο με τις δυνάμεις τους.
Άλλωστε, το θέμα της Παθολογικής του Γενικού Νοσοκομείου Χαλκίδας έχει ήδη αναδειχθεί δημόσια. Σε κοινοβουλευτική παρέμβαση είχε γίνει λόγος για Παθολογική Κλινική με 48 κλίνες, με επιπλέον ράντζα και με παθολογικά περιστατικά που φτάνουν να διασπείρονται και σε άλλες κλινικές, λόγω του μεγάλου όγκου ασθενών.
Και εδώ υπάρχει πολιτική και διοικητική ευθύνη. Όχι απέναντι στους αριθμούς. Απέναντι στους ανθρώπους. Στους ασθενείς που περιμένουν φροντίδα. Στους γιατρούς που καλούνται να καλύψουν ατελείωτες ανάγκες. Στο νοσηλευτικό προσωπικό που λειτουργεί μέσα σε πίεση. Στην κοινωνία της Χαλκίδας και της Εύβοιας που δικαιούται δημόσια υγεία με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και επάρκεια.
Δεν γίνεται οι γιατροί να αντιμετωπίζονται σαν «αναλώσιμοι». Δεν γίνεται να οδηγούνται ένας ένας στον Καιάδα της εξουθένωσης και μετά να αναρωτιόμαστε γιατί το σύστημα δεν αντέχει. Η υγεία δεν είναι κάδος ανακύκλωσης προσωπικού. Δεν πετάς έναν άνθρωπο όταν καεί από την πίεση και μετά ψάχνεις τον επόμενο για να φορτώσεις πάνω του τα ίδια βάρη.
Η διοίκηση του Νοσοκομείου, η 5η ΥΠΕ, το Υπουργείο Υγείας και οι τοπικοί βουλευτές οφείλουν να απαντήσουν καθαρά:
Πόσοι γιατροί υπηρετούν πραγματικά στην Παθολογική;
Πόσοι χρειάζονται για ασφαλή λειτουργία;
Πόσες εφημερίες καλύπτονται οριακά;
Πόσα περιστατικά μεταφέρονται σε άλλες κλινικές λόγω πληρότητας;
Ποιο είναι το άμεσο σχέδιο ενίσχυσης;
Γιατί εδώ δεν χωρούν ούτε ωραιοποιήσεις ούτε δελτία τύπου. Το θέμα είναι σοβαρό. Και όταν ένα νοσοκομείο πιέζεται τόσο πολύ ώστε να λυγίζουν οι ίδιοι οι λειτουργοί του, τότε η κοινωνία πρέπει να ξέρει την αλήθεια.
Το Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν χρειάζεται άλλα μεγάλα λόγια. Χρειάζεται γιατρούς, προσωπικό, οργανωμένη στήριξη και πραγματική πολιτική βούληση. Πριν η Παθολογική γίνει το σύμβολο μιας κατάστασης που όλοι έβλεπαν, αλλά κανείς δεν ήθελε να αντιμετωπίσει.