Όταν η διοικητική ανεπάρκεια βαφτίζεται «εθελοντισμός» και οι εργαζόμενοι καλούνται να καλύψουν με προσωπικό κόστος την κατάρρευση ενός ολόκληρου οργανισμού
Δεν πρόκειται για σατιρική είδηση.
Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία, ένας οργανισμός που οφείλει να εξυπηρετεί καθημερινά εκατομμύρια πολίτες και επιχειρήσεις, φέρονται να καλούν διοικητικά στελέχη και υπαλλήλους γραφείου να εγκαταλείψουν για μία ημέρα τα καθήκοντά τους και να αναλάβουν χρέη διανομέων courier.
Και όχι μόνο αυτό.
Τους ζητούν να χρησιμοποιήσουν, εφόσον διαθέτουν, ακόμη και τα προσωπικά τους αυτοκίνητα, χωρίς πρόσθετη αμοιβή, προκειμένου να παραδώσουν τα δέματα που έχουν συσσωρευτεί λόγω των τεράστιων καθυστερήσεων.
Η διοίκηση το ονομάζει «βάζουμε πλάτη».
Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για την πιο ηχηρή παραδοχή οργανωτικής κατάρρευσης.
Οι υπάλληλοι δεν είναι το άλλοθι της διοίκησης
Οι εργαζόμενοι των ΕΛΤΑ δεν ευθύνονται για την έλλειψη προσωπικού, τον αποτυχημένο σχεδιασμό, τις καθυστερήσεις, την υποβάθμιση των υπηρεσιών και την αδυναμία του οργανισμού να εκπληρώσει ακόμη και τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις του.
Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που ένας δημόσιος οργανισμός οδηγείται σε αδιέξοδο, να επιστρατεύεται το φιλότιμο των υπαλλήλων για να καλύψει τις ευθύνες εκείνων που διοικούν.
Άλλο η αλληλεγγύη μεταξύ εργαζομένων και άλλο η μετατροπή της εθελοντικής προσφοράς σε μηχανισμό κάλυψης μιας χρόνιας διοικητικής αποτυχίας.
Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος;
Ποιος θα καλύψει τη βενζίνη, τη φθορά και την ασφάλιση του ιδιωτικού οχήματος;
Με ποια εκπαίδευση θα κληθούν διοικητικοί υπάλληλοι να διαχειριστούν ταχυδρομικά αντικείμενα και προσωπικά δεδομένα πολιτών;
Τι θα συμβεί σε περίπτωση απώλειας, φθοράς ή λανθασμένης παράδοσης ενός δέματος;
Αυτά δεν είναι λεπτομέρειες. Είναι σοβαρά υπηρεσιακά, ασφαλιστικά και νομικά ζητήματα.
Οι αριθμοί αποκαλύπτουν την κατάρρευση
Η εικόνα των ΕΛΤΑ δεν επιδεινώνεται απλώς. Καταρρέει.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν, η μέση διάρκεια παράδοσης επιστολών και μικροδεμάτων πρώτης προτεραιότητας έφθασε το 2025 τις 7,8 εργάσιμες ημέρες, από 5,8 ημέρες το 2024.
Τα ΕΛΤΑ έχουν υποχρέωση να παραδίδουν:
- το 90% των ταχυδρομικών αντικειμένων μέσα σε τρεις ημέρες,
- το 98% μέσα σε πέντε ημέρες.
Η πραγματικότητα είναι συντριπτική.
Μόλις το 20,4% της αλληλογραφίας παραδόθηκε εντός τριών ημερών, ενώ μέσα σε πέντε ημέρες επιδόθηκε μόλις το 42,8%.
Δηλαδή, ο οργανισμός απέχει δραματικά από τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την καθολική ταχυδρομική υπηρεσία.
Και αντί να παρουσιαστεί ένα σοβαρό σχέδιο στελέχωσης, αναδιοργάνωσης και άμεσης αποσυμφόρησης, ζητείται από τους εργαζομένους να πάρουν τα προσωπικά τους αυτοκίνητα και να αρχίσουν τις διανομές.
Πόσες φορές θα «βάλουν πλάτη» οι ίδιοι;
Οι εργαζόμενοι έχουν βάλει πλάτη πολλές φορές.
Οι πολίτες επίσης.
Περιμένουν ημέρες ή εβδομάδες για επιστολές, λογαριασμούς, φάρμακα, έγγραφα και δέματα. Πληρώνουν υπηρεσίες courier χωρίς να λαμβάνουν την ταχύτητα και την αξιοπιστία για τις οποίες χρεώνονται.
Το ερώτημα είναι πότε θα βάλουν πλάτη εκείνοι που λαμβάνουν τις αποφάσεις.
Πότε θα αναλάβουν ευθύνη οι διοικήσεις που διαχειρίστηκαν τα προγράμματα «μετασχηματισμού»;
Πού κατέληξαν τα σχέδια εξυγίανσης;
Γιατί, ύστερα από χρόνια αναδιαρθρώσεων, περικοπών, κλεισίματος καταστημάτων και περιορισμού του προσωπικού, η κατάσταση γίνεται χειρότερη;
Και κυρίως: ποιος λογοδοτεί;
Δεν είναι εθελοντισμός – Είναι κραυγή αποτυχίας
Η έκκληση προς τα στελέχη να γίνουν για μία ημέρα διανομείς δεν αποτελεί λύση.
Αποτελεί επικοινωνιακό και επιχειρησιακό αυτοσχεδιασμό.
Μπορεί προσωρινά να παραδοθούν ορισμένα δέματα, αλλά το πρόβλημα θα παραμείνει εκεί την επόμενη ημέρα: ανεπαρκής στελέχωση, αποδιοργανωμένο δίκτυο, καθυστερήσεις και πολίτες που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους.
Τα ΕΛΤΑ δεν χρειάζονται φωτογραφικές επιχειρήσεις «εθελοντισμού».
Χρειάζονται προσωπικό, οργάνωση, λογοδοσία και διοίκηση που να μπορεί να διαχειριστεί έναν κρίσιμο οργανισμό χωρίς να ζητά από τους υπαλλήλους να πληρώνουν από την τσέπη τους τη βενζίνη της αποτυχίας της.
Γιατί όταν ένας οργανισμός ζητά από τους διοικητικούς υπαλλήλους να γίνουν κούριερ με τα προσωπικά τους αυτοκίνητα, δεν «βάζει πλάτη».
Έχει ήδη γυρίσει την πλάτη στους εργαζομένους, στους πολίτες και στις υποχρεώσεις του.