Επειδή ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει ότι “η εντιμότητα ήταν πάντοτε στις σημαντικές προτεραιότητες των επιλογών του” (τρομάρα του) και ότι δεν παραβίασε κανέναν κανόνα της δημοκρατίας (τρομάρα του ξανά), αντί να του θυμίσουμε τη Novartis ή τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες ή το δημοψήφισμα, που θα ήταν σαν να κλέβουμε εκκλησία -εκείνος δεν ξέρω αν τις θυμάται τις υποθέσεις αυτές, ήταν μικρός τότε- οι συνάδελφοι του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ μάς θύμισαν μιαν άλλη ιστορία, εξαιρετικά διδακτική για το ήθος των Συριζαίων και της κυβέρνησης της ΠΦΑ. Και προσωπικά του κ. Τσίπρα.
Την σκευωρία σε βάρος του Γιώργου Λούκου.
Αλλωστε μόλις προ ημερών εκδόθηκε η απόφαση του τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, που αθώωσε οριστικά και αμετάκλητα, ύστερα από 8 χρόνια ταλαιπωρίας, τον πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ Γιώργο Λούκο, από τη “στημένη από τον ΣΥΡΙΖΑ κατηγορία” της διασπάθισης κρατικού χρήματος.
Ας δούμε τα πρόσωπα:
Γιώργος Λούκος: Ο διεθνώς αναγνωρισμένος πρόεδρος και διευθυντής του Ελληνικού Φεστιβάλ, προερχόμενος από το Μπαλέτο της Οπερας της Λυών, ο άνθρωπος που αναμόρφωσε και έβαλε στον διεθνή χάρτη το Φεστιβάλ. Είχε την αφέλεια να νομίζει ότι η επιτυχημένη θητεία του θα τον προστάτευε από την εχθρότητα των ξεβολεμένων και από τη μοχθηρία των Συριζαίων.
Παναγιώτης Δούρος: Τυπικός Συριζαίος, διορισμένος στο Δημόσιο, πρώην γραμματέας του Λούκου, διορισμένος στο Φεστιβάλ, διορισμένος στο γραφείο του αναπληρωτή υπουργού Πολιτισμού Νίκου Ξυδάκη. Αδελφός της Συριζαίας Περιφερειάρχη Ρένας Δούρου, ονειρευόταν παρά την έλλειψη προσόντων -αυτό δεν ήταν πρόβλημα ποτέ για κανέναν Συριζαίο- να γίνει Λούκος στη θέση του Λούκου.
Αριστείδης Μπαλτάς: Καθηγητής πανεπιστημίου, τυπικός Συριζαίος υπουργός, δεν είναι βέβαιο ότι κατάλαβε τι συνέβη, σίγουρα δεν είχε το στομάχι να αντισταθεί στη σκευωρία. Αργότερα ζήτησε συγνώμη.
Η σκευωρία: Αρχικά δημοσιεύεται ένα παραπολιτικό σημείωμα στην εφημερίδα “Τα Νέα” με τίτλο “Σε ποιον Οργανισμό θα αποκαλυφθεί σκάνδαλο με διπλοπληρωμές 2 εκατομμυρίων ευρώ” και ακολουθεί ένα πρωτοσέλιδο στην αρμόδια εφημερίδα, δηλαδή την “Εφημερίδα των Συντακτών”, με τίτλο “Το Μεγάλο Φαγοπότι στο Ελληνικό Φεστιβάλ” και υπότιτλο “Ζημιά 2,7 εκατομμύρια ευρώ για το ελληνικό Δημόσιο από το Ελληνικό Φεστιβάλ”.
Ο μηχανισμός της σπίλωσης έχει μπει μπρος. Η κατηγορία αφορά κάποιες διπλοπληρωμές που έχουν γίνει προς όφελος εταιρειών που παρείχαν υπηρεσίες φωτισμού κ.α. στο Φεστιβάλ. Ο στόχος ένας και μοναδικός, να εκδιωχθεί από το Φεστιβάλ ο Γιώργος Λούκος.
Στην υπηρεσία του στόχου έχουν συνασπιστεί διάφοροι Συριζαίοι που ενοχλούνται από την παρουσία του Γιώργου Λούκου, τον οποίο βλέπουν ως εκπρόσωπο του Ancien Regime, διάφοροι “αριστεροί” που ενοχλούνται από την κοσμοπολίτικη αντίληψη για τον πολιτισμό του Γιώργου Λούκου και κυρίως ο φιλόδοξος Παναγιώτης Δούρος, ο άνθρωπος που επιθυμεί όσο τίποτε άλλο, να γίνει αυτός ο διευθυντής του Φεστιβάλ. Νιώθει ότι επιτέλους ήρθε η ώρα του, οι πολιτικές συνθήκες έχουν ωριμάσει, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι επιτέλους εξουσία, αρκεί πλέον η τελική έφοδος.
Μπορεί ο κ. Λούκος να προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν έχει καμία σχέση με το σκάνδαλο, μπορεί να ισχυρίζεται ότι οι περισσότερες συμβάσεις με αυτές τις εταιρείες έγιναν πριν εκείνος αναλάβει καθήκοντα, μπορεί να διαβεβαιώνει ότι απομάκρυνε τους υπευθύνους για την κακοδιαχείριση, αλλά εις μάτην. Αλλωστε η εποχή της χρεοκοπίας δεν αφήνει περιθώρια ανοχής σε υποθέσεις κακοδιαχείρισης δημοσίου χρήματος, το κλίμα στην κοινή γνώμη δηλαδή είναι αρνητικό, κυρίως όμως οι ισχυρισμοί του δεν αφορούν την ουσία της υπόθεσης. Και η ουσία της υπόθεσης είναι η δική του απομάκρυνση από το Φεστιβάλ, προς όφελος του συριζαίου Παναγιώτη Δούρου.
Η υπόθεση, όπως γράφει τότε και η αρμόδια συντάκτρια της ΕφΣυν, φθάνει στον Αλέξη Τσίπρα. Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για την αντίδρασή του, εκείνο το δημοκρατικό και σεμνό “θα τον πετάξω έξω με τις κλωτσιές” δεν το είπε για τον Λούκο, για τον Στουρνάρα το είπε, μην μπερδευτούμε, αλλά αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι λίγες ημέρες μετά ο κ. Μπαλτάς αποφασίζει την καρατόμηση του Γιώργου Λούκου. Προφανώς με εντολή του Τσίπρα. Παρά την κινητοποίηση του καλλιτεχνικού κόσμου υπέρ του Γιώργου Λούκου.
Ο Παναγιώτης Δούρος- που μάλλον είναι ο άνθρωπος που “πάσαρε” στη ΕφΣυν το πόρισμα του διαχειριστικού ελέγχου στο Φεστιβάλ, αποκρύπτοντας όμως άλλα κρίσιμα σημεία του και επικεντρώνοντας το ρεπορτάζ που ακολούθησε στο πρόσωπο του Γιώργου Λούκου – θα επιχειρήσει να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την εκδίωξη του Λούκου κάνοντας τη μεγάλη κίνηση. Ελπίζει προφανώς ότι με αυτή την κίνηση ματ, το Φεστιβάλ μετά θα είναι δικό του. Και φέρνει τον Βέλγο σκηνοθέτη Γιαν Φαμπρ ως αντικαταστάτη.
Η πρωτοποριακή ιδέα θα αντέξει μόλις 50 ημέρες. Θα ακολουθήσει η παραίτηση του Φαμπρ κάτω από το βάρος των αντιδράσεων και το Φεστιβάλ παραδίδεται σε έναν ημισυριζαίο διαχειριστή.
Λίγους μήνες μετά ο Παναγιώτης Δούρος, που με διάφορες υπόγειες κινήσεις έχει διαμορφώσει τις συνθήκες για την ανάληψη της διεύθυνσης του Φεστιβάλ, κάνει και την τελευταία προσπάθεια. Θα αποτύχει όμως, λόγω της αντίδρασης του τύπου.
Η ιστορία είναι τυπική του τρόπου με τον οποίο άσκησε την εξουσία του ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας. Με δολοπλοκίες που στρέφονταν εναντίον οποιουδήποτε δεν ήταν συριζαίος, ειδικά αν ήταν άνθρωπος με ικανότητες και ταλέντο, με εχθροπάθεια για οποιονδήποτε δεν δήλωνε υποταγή στις απαιτήσεις της νέας εξουσίας, χρησιμοποιώντας τον φιλικό στην εξουσία τύπο ως τρολ και όργανο προώθησης κάθε είδους σκοτεινής συνωμοσίας, αξιοποιώντας όλους τους αρμούς της εξουσίας και με απώτερο στόχο φυσικά, το προσωπικό όφελος.
Κατά τα λοιπά εντιμότητα να φάνε και οι κότες.
CAPITAL