Δεν ψάχνουν πολιτική διέξοδο. Ψάχνουν αρχηγό, ψηφοδέλτιο και εκλόγιμη περιφέρεια
Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται μπροστά στα μάτια όλων. Όχι με έναν πολιτικό κρότο, ούτε με μια έντιμη παραδοχή αποτυχίας. Διαλύεται αργά, θλιβερά και αποκαλυπτικά, μέσα από ατομικά παζάρια, τηλεφωνήματα, κουμπαριές, διαρροές και παρακάλια για μια θέση στο επόμενο ψηφοδέλτιο.
Το κόμμα που κάποτε υποσχέθηκε να αλλάξει την Ελλάδα δεν μπορεί πλέον να σώσει ούτε τον εαυτό του.
Και οι περισσότεροι από εκείνους που εξελέγησαν με τη σημαία του δεν φαίνεται να αγωνιούν για την παράταξη, την κοινωνία ή τις ιδέες που υποτίθεται ότι υπηρέτησαν.
Αγωνιούν για την έδρα τους.
Αγωνιούν για την πολιτική τους επιβίωση.
Αγωνιούν μήπως μείνουν εκτός Βουλής και αναγκαστούν να γνωρίσουν την πραγματική ζωή, αυτή που για χρόνια περιέγραφαν από τηλεοπτικά παράθυρα και κομματικά γραφεία.
Ούτε ιδεολογία, ούτε αρχές – μόνο «εμένα θα με πάρετε;»
Η πολιτική εικόνα είναι σχεδόν εξευτελιστική.
Πρώην υπουργοί, βουλευτές και κορυφαία στελέχη περιμένουν ένα νεύμα από την Αμαλίας. Άλλοι έχουν λάβει το πολυπόθητο «πράσινο φως», άλλοι παραμένουν στον προθάλαμο και άλλοι διαρρέουν ότι συνομιλούν με δύο και τρία κόμματα, μπας και τους προσέξει κάποιος.
Δεν συζητούν για πρόγραμμα.
Δεν ζητούν δημόσια αποτίμηση της κυβερνητικής τους περιόδου.
Δεν εξηγούν γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ κατέρρευσε από κόμμα εξουσίας σε πολιτικό απομεινάρι.
Το μόνο που φαίνεται να τους ενδιαφέρει είναι αν θα είναι υποψήφιοι, σε ποια περιφέρεια και με ποιες πιθανότητες επανεκλογής.
Αυτή είναι η σημερινή «προοδευτική ανασύνθεση».
Ένα γραφείο ευρέσεως πολιτικής εργασίας για πρώην κυβερνητικά στελέχη.
Παράδωσε την έδρα και περίμενε στο ακουστικό σου
Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται να θέτει όρους σε όσους επιθυμούν να προσχωρήσουν στο νέο εγχείρημά του.
Να παραδώσουν την έδρα τους.
Να μην απαιτήσουν συγκεκριμένη περιφέρεια.
Να μην περιμένουν εγγύηση ότι θα εκλεγούν.
Με άλλα λόγια, η νέα πολιτική εποχή ξεκινά με την παλιά γνωστή αρχή:
Ο αρχηγός αποφασίζει και οι υπόλοιποι περιμένουν.
Το εντυπωσιακό δεν είναι ότι τίθενται όροι. Το εντυπωσιακό είναι πόσοι εμφανίζονται διατεθειμένοι να τους αποδεχθούν, αρκεί να εξασφαλίσουν μια πιθανότητα πολιτικής συνέχειας.
Οι άλλοτε υπερήφανοι εκφραστές της «ριζοσπαστικής Αριστεράς» εμφανίζονται τώρα έτοιμοι να πάνε όπου τους βάλουν.
Αρκεί να τους βάλουν κάπου.
Η ανανέωση με υλικά κατεδάφισης
Το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα θέλει, όπως διαρρέεται, να προβάλει την εικόνα της ανανέωσης.
Σωστά.
Μόνο που η ανανέωση δεν γίνεται με επιλογή των πιο χρήσιμων κομματικών παλαιών, ούτε με ανακύκλωση πρώην υπουργών που απλώς αλλάζουν λογότυπο.
Δεν είναι ανανέωση να απορρίπτεις δέκα παλιά στελέχη και να κρατάς πέντε.
Δεν είναι ανανέωση να παίρνεις όσους διαθέτουν προσωπικό μηχανισμό, γνωριμίες, εκκλησιαστικές διασυνδέσεις ή εκλογική πελατεία.
Αυτό λέγεται πολιτική διαλογή.
Κρατάμε τους εκλόγιμους, πετάμε τους φθαρμένους και παρουσιάζουμε το αποτέλεσμα ως «νέο ξεκίνημα».
Ούτε νέο είναι ούτε ξεκίνημα.
Είναι αναπαλαίωση.
Οι κουμπαριές, οι περιφέρειες και οι βολικές εξαιρέσεις
Στο παρασκήνιο καταγράφονται διαφορετικές ταχύτητες μεταχείρισης.
Για κάποιους οι πόρτες είναι ανοιχτές.
Για άλλους μισάνοιχτες.
Για ορισμένους ερμητικά κλειστές.
Κάποιοι καλούνται να πάνε ως απλοί εθελοντές. Άλλοι φαίνεται να συζητούν απευθείας την υποψηφιότητά τους. Κάποιοι πρέπει να αλλάξουν περιφέρεια, ενώ άλλοι μπορούν να διατηρήσουν τα εκλογικά τους φέουδα.
Και κάπου εκεί εμφανίζονται γνωριμίες, προσωπικές σχέσεις και κουμπαριές.
Η ελληνική πολιτική μπορεί να αλλάζει συνθήματα, κόμματα και χρώματα, αλλά ο οικογενειακός και προσωπικός μεσάζων παραμένει σταθερή αξία.
Κατά τα άλλα, θα μας μιλήσουν ξανά για διαφάνεια, ισότητα και ανοιχτές διαδικασίες.
Η Κουμουνδούρου έγινε αποθήκη επιδότησης
Υπάρχουν, βέβαια, και εκείνοι που δεν βιάζονται να εγκαταλείψουν τον ΣΥΡΙΖΑ.
Και ίσως αυτό να μην οφείλεται αποκλειστικά στην πολιτική τους πίστη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει ακόμη κρατική χρηματοδότηση, ακίνητη περιουσία και δικαιώματα που προκύπτουν από το εκλογικό ποσοστό του 2023.
Μπορεί δημοσκοπικά να καταρρέει, αλλά οικονομικά εξακολουθεί να έχει αξία.
Εδώ η πολιτική τραγωδία μετατρέπεται σε οικονομική φάρσα.
Ένα κόμμα που δεν μπορεί να πείσει την κοινωνία εξακολουθεί να διαθέτει εκατομμύρια ευρώ κρατικής επιχορήγησης. Και γύρω από αυτά τα χρήματα, τα ακίνητα, τα χρέη και τα κομματικά μέσα ενημέρωσης αρχίζουν οι επόμενες εσωτερικές μάχες.
Δεν συζητούν πώς θα επιστρέψουν στην κοινωνία.
Συζητούν ποιος θα διαχειριστεί το κομματικό ταμείο.
Ο φορολογούμενος πληρώνει την παρακμή τους
Τα χρήματα αυτά δεν φυτρώνουν στα υπόγεια της Κουμουνδούρου.
Είναι χρήματα των πολιτών.
Των ίδιων πολιτών που πιέζονται από την ακρίβεια, τη φορολογία και την ανασφάλεια.
Των ίδιων πολιτών στους οποίους τα κόμματα ζητούν θυσίες, ενώ τα ίδια χρηματοδοτούν τη διάλυσή τους με κρατικό χρήμα.
Ο πολίτης πληρώνει για να παρακολουθεί βουλευτές να μετακινούνται από κόμμα σε κόμμα, μέχρι να βρουν ποιος μπορεί να τους εξασφαλίσει άλλη μία κοινοβουλευτική θητεία.
Και μετά οι ίδιοι θα ανέβουν στο βήμα για να καταγγείλουν την κρίση εμπιστοσύνης στην πολιτική.
Σαν να μην έχουν καμία σχέση με αυτή.
Πολιτικοί ναυαγοί χωρίς ίχνος αυτοκριτικής
Το χειρότερο δεν είναι η διάλυση.
Τα κόμματα γεννιούνται, μεγαλώνουν, κυβερνούν και κάποτε καταρρέουν.
Το χειρότερο είναι η παντελής απουσία αυτοκριτικής.
Κανείς δεν βγαίνει να πει:
«Αποτύχαμε».
«Διαψεύσαμε τους πολίτες».
«Μετατρέψαμε την ελπίδα σε απογοήτευση».
«Κάναμε την πολιτική εσωκομματικό εμφύλιο».
Αντί γι’ αυτό, οι πρωταγωνιστές της αποτυχίας αναζητούν το επόμενο όχημα.
Θέλουν να αλλάξουν κόμμα χωρίς να αλλάξουν οι ίδιοι.
Θέλουν να ξεχαστεί το παρελθόν τους με μια νέα κομματική ταμπέλα.
Θέλουν να παρουσιαστούν ξανά ως μέρος της λύσης, ενώ αποτελούν μέρος του προβλήματος.
Το σωσίβιο έχει όνομα και εκλόγιμη θέση
Το ναυάγιο του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς κομματική υπόθεση.
Είναι μια καθαρή εικόνα της παρακμής του πολιτικού συστήματος.
Οι βουλευτές δεν μένουν να υπερασπιστούν το κόμμα με το οποίο εξελέγησαν.
Δεν παραδίδουν εύκολα τις έδρες τους.
Δεν αναλαμβάνουν ευθύνη.
Περιμένουν να δουν ποιος αρχηγός θα τους προσφέρει την καλύτερη πιθανότητα επανεκλογής.
Το σωσίβιο δεν γράφει «Αριστερά».
Δεν γράφει «πρόοδος».
Δεν γράφει «κοινωνία».
Γράφει:
εκλόγιμη θέση.
Και αυτή είναι ολόκληρη η αλήθεια πίσω από τη δήθεν μεγάλη πολιτική ανασύνθεση.
Ένα πλήθος πολιτικών ναυαγών που δεν φοβάται μήπως πνιγεί η παράταξη.
Φοβάται μήπως χαθεί η καρέκλα.