Η προειδοποίηση του επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Διοίκησης αποκαλύπτει ότι τα αμερικανικά πλοία, οι αναχαιτιστές και τα αποθέματα δεν είναι ανεξάντλητα – Ο πόλεμος με το Ιράν μετατρέπεται σε στρατηγική παγίδα για την Ουάσιγκτον
Δεν πρόκειται για αντιπολεμικό σύνθημα, ούτε για δήλωση κάποιου περιθωριακού πολιτικού. Είναι μια προειδοποίηση που φέρεται να έφτασε γραπτώς από την κορυφή της αμερικανικής στρατιωτικής διοίκησης στην Ευρώπη προς το Πεντάγωνο:
Αν δεν διατεθεί ακόμη ένα αντιτορπιλικό, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στην άμυνα της δικής τους επικράτειας και στη συνέχιση της προστασίας του Ισραήλ.
Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα της Washington Post, ο στρατηγός Άλεξους Γκρίνκεβιτς ενημέρωσε ανώτερους αξιωματούχους ότι οι διαθέσιμες ναυτικές δυνάμεις δεν επαρκούν πλέον για να καλύψουν όλες τις επιχειρησιακές απαιτήσεις.
Το Πεντάγωνο δεν σχολίασε, ενώ η Ευρωπαϊκή Διοίκηση δεν επιβεβαίωσε δημοσίως το περιεχόμενο της ενημέρωσης. Ο Γκρίνκεβιτς, πάντως, είναι επισήμως ο διοικητής της EUCOM και ταυτόχρονα Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, σύμφωνα με την επίσημη παρουσίαση της αμερικανικής διοίκησης.
Όταν ο «σύμμαχος» γίνεται μόνιμη στρατιωτική υποχρέωση
Η φράση «θα πρέπει να επιλέξουμε» γκρεμίζει μέσα σε λίγες λέξεις τον μύθο της αμερικανικής πολεμικής παντοδυναμίας.
Εδώ και χρόνια, αμερικανικά αντιτορπιλικά στην ανατολική Μεσόγειο αποτελούν βασικό τμήμα της αντιπυραυλικής προστασίας του Ισραήλ. Τα πανίσχυρα συστήματα Aegis εντοπίζουν και αναχαιτίζουν βαλλιστικούς πυραύλους από το Ιράν και τους Χούθι, προσφέροντας στο Ισραήλ μια κρίσιμη εξωτερική ασπίδα.
Μόνο που κάθε αναχαίτιση καταναλώνει πυρομαχικά. Κάθε αποστολή φθείρει πλοία, μηχανές και πληρώματα. Κάθε πρόσθετο μέτωπο απαιτεί μέσα που κάποια στιγμή τελειώνουν.
Οι κυβερνήσεις μπορούν να παράγουν ανακοινώσεις μέσα σε λίγα λεπτά. Τα ναυπηγεία, όμως, δεν κατασκευάζουν αντιτορπιλικά με τον ίδιο ρυθμό και οι βιομηχανίες δεν αναπληρώνουν τους αναχαιτιστές με ένα πάτημα κουμπιού.
Πέντε αντιτορπιλικά για έναν κόσμο που φλέγεται
Το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό διαθέτει πέντε αντιτορπιλικά με βάση τη Ρότα της Ισπανίας, γεγονός που επιβεβαιώνει και η 6η Αμερικανική Στόλος. Ένα έκτο πλοίο αναμένεται να προστεθεί, αλλά μέχρι τότε οι απαιτήσεις πολλαπλασιάζονται.
Δύο πλοία χρειάζονται στην ανατολική Μεσόγειο για την προστασία του Ισραήλ. Άλλα επιχειρούν κοντά στο Ιράν και στα Στενά του Ορμούζ. Ένα ακόμη βρίσκεται στην Ερυθρά Θάλασσα απέναντι στους Χούθι. Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον πρέπει να διατηρεί δυνάμεις διαθέσιμες για την Ευρώπη και για το ενδεχόμενο μιας νέας σύγκρουσης με τη Ρωσία.
Το αμερικανικό Ναυτικό καλείται, δηλαδή, να είναι παντού. Και τώρα ανακαλύπτει ότι το «παντού» έχει ημερομηνία λήξης.
Το απαγορευμένο ερώτημα
Η προειδοποίηση του Γκρίνκεβιτς δεν σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκαταλείπουν αύριο το Ισραήλ. Ούτε συνιστά πολιτικό τελεσίγραφο προς την ισραηλινή κυβέρνηση.
Αποκαλύπτει, όμως, κάτι πολύ σοβαρότερο: η στρατιωτική στήριξη του Ισραήλ αρχίζει να επηρεάζει την ίδια την επιχειρησιακή ετοιμότητα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων.
Και τότε εμφανίζεται το ερώτημα που η Ουάσιγκτον απέφευγε συστηματικά:
Πόσα πλοία, πόσους αναχαιτιστές, πόσα δισεκατομμύρια και πόση από τη δική της ασφάλεια είναι διατεθειμένη να θυσιάσει για να συνεχίσει να προστατεύει το Ισραήλ;
Η λέξη «homeland» δεν χρησιμοποιήθηκε τυχαία. Ένας κορυφαίος στρατηγός υπενθύμισε στην πολιτική ηγεσία ότι πρώτη αποστολή των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων είναι η προστασία των Ηνωμένων Πολιτειών – όχι η επ’ αόριστον κάλυψη των επιλογών μιας ξένης κυβέρνησης.
Η στρατηγική πίσω από τις σημαίες
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη ενός μόνο αντιτορπιλικού. Είναι η απουσία μιας καθαρής στρατηγικής εξόδου.
Η Ουάσιγκτον έχει ανοίξει ή συντηρεί μέτωπα στη Μέση Ανατολή, στην Ερυθρά Θάλασσα, στον Περσικό Κόλπο και στην Ευρώπη. Υπόσχεται ταυτόχρονα προστασία σε όλους, ενώ τα αποθέματα και οι δυνάμεις της πιέζονται.
Κάποια στιγμή οι μεγάλες διακηρύξεις συναντούν τη σκληρή αριθμητική του πολέμου.
Και όταν ο ίδιος ο ανώτατος Αμερικανός διοικητής στην Ευρώπη προειδοποιεί ότι ίσως χρειαστεί να επιλέξει ανάμεσα στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ, τότε η πολιτική ηγεσία δεν μπορεί να συνεχίσει να κρύβεται πίσω από συνθήματα περί «ακλόνητων συμμαχιών».
Διότι τις στρατηγικές αποφάσεις οφείλουν να τις λαμβάνουν οι κυβερνήσεις. Όχι οι κυβερνήτες των αντιτορπιλικών όταν τελειώσουν οι πύραυλοι.