Υπάρχουν λέξεις που φωνάζουν τον έρωτα και λέξεις που τον ψιθυρίζουν. Λέξεις που μιλούν για το σώμα, τη λαχτάρα, τη στέρηση κι άλλες που αποκαλύπτουν κάτι βαθύτερο.
Το ἀγάλλομαι είναι μια απ’ αυτές. Δε τη χρησιμοποιούμε πια κι όμως κρύβει μέσα της την πιο καθαρή, φωτεινή μορφή αγάπης, αυτή που δε ζητά, δεν ποθεί, δεν πονάει. Αγάπη που αγαλλιάζει, που γεμίζει, που σε αφήνει καλύτερο απ’ ό,τι σε βρήκε.
Η λέξη ἀγάλλομαι προέρχεται από το ἄγαν (πολύ, έντονα) και το ἅλλομαι (σκιρτώ, πηδώ) και σημαίνει, να σκιρτά η ψυχή από χαρά από εκείνη τη σπανία εσωτερική πληρότητα που δεν έχει καμία ανάγκη να επιβεβαιωθεί.
Σε αντίθεση με τον έρωτα που καίει τη στοργή που προστατεύει ή τη συμπόνοια που πονά μαζί, το ἀγάλλομαι δε χρειάζεται σάρκα ή δράμα. Μπορεί να αγαλλιάζεις για την ύπαρξη του άλλου απλώς επειδή είναι εκεί, επειδή υπάρχει.
Πηγή: lavart.gr