Το χαρτί που βγήκε στο φως από το 2020 δεν αφήνει πια περιθώρια για αθώες απορίες. Ο τότε πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ Γρηγόρης Βάρρας είχε καταγράψει επισήμως τις στρεβλώσεις στον μηχανισμό των αγροτικών επιδοτήσεων και είχε προτείνει μέτρα για να περιοριστεί η βρωμιά πριν γίνει καθεστώς.
Άρα το ερώτημα δεν είναι αν υπήρχε προειδοποίηση. Υπήρχε. Το ερώτημα είναι ποιος την είδε, ποιος την έθαψε και ποιος σήμερα παριστάνει τον ανήξερο ενώ η δυσοσμία έχει ήδη φτάσει στον πυρήνα της εξουσίας.
Το έγγραφο που καίει χέρια
Το υπηρεσιακό σημείωμα της 27ης Ιουλίου 2020 δεν είναι φήμη, ούτε πολιτικό κουτσομπολιό, ούτε “ισχυρισμός της αντιπολίτευσης”.
Είναι επίσημο έγγραφο του επικεφαλής του οργανισμού που είχε την ευθύνη να διαχειρίζεται τις κοινοτικές αγροτικές ενισχύσεις.
Και τι λέει αυτό το χαρτί;
Ότι υπήρχε απότομη αύξηση στο εθνικό απόθεμα.
Ότι φούσκωναν οι απαιτούμενοι βοσκότοποι σε συγκεκριμένες περιοχές.
Ότι υπήρχαν ήδη στρεβλώσεις τόσο σοβαρές, ώστε να χρειάζονται εννέα συγκεκριμένες παρεμβάσεις.
Με μία φράση:
το σύστημα έβγαζε καπνό και κάποιοι έκαναν πως δεν έβλεπαν τη φωτιά.
Το “δεν ήξερα” είναι ομολογία παρακμής
Ο Μάκης Βορίδης λέει ότι δεν γνώριζε το έγγραφο και ζητά να ελεγχθεί αν είχε φτάσει στο γραφείο του.
Αυτό όμως δεν τον ελαφραίνει.
Τον βαραίνει ακόμη περισσότερο.
Γιατί αν το έγγραφο είχε φτάσει, τότε κάποιος το διάβασε και το έβαλε στο συρτάρι.
Κι αν δεν είχε φτάσει, τότε το υπουργείο λειτουργούσε σαν ξέφραγο αμπέλι σε έναν τομέα που διαχειρίζεται εκατοντάδες εκατομμύρια ευρωπαϊκών πόρων.
Δεν υπάρχει αθώα εκδοχή.
Υπάρχει μόνο πολιτική αποσύνθεση με δύο εκδοχές:
ή γνώριζαν και σιώπησαν,
ή δεν ήξεραν και δεν κυβερνούσαν τίποτα.
Και στις δύο περιπτώσεις, το “δεν ήξερα” δεν είναι απάντηση.
Είναι μνημείο αποτυχίας.
Όταν η βρόμα αγγίζει την κορυφή
Η υπόθεση δεν βαραίνει μόνο επειδή υπάρχει το έγγραφο.
Βαραίνει και λόγω του ανθρώπου που το υπέγραφε.
Ο Γρηγόρης Βάρρας δεν ήταν κάποιος τυχαίος τεχνοκράτης χαμένος σε ένα γραφείο υπηρεσίας.
Ήταν πρόσωπο που θεωρείται ενταγμένο στον στενό κύκλο εμπιστοσύνης του συστήματος Μητσοτάκη και είχε υπηρετήσει σε νευραλγικά πόστα του κυβερνητικού μηχανισμού.
Αυτό αλλάζει τα πάντα.
Γιατί όταν ένας τέτοιος άνθρωπος προειδοποιεί για στρεβλώσεις στον πυρήνα της διανομής ευρωπαϊκού χρήματος, η κυβέρνηση δεν μπορεί να παριστάνει ότι άκουσε έναν θόρυβο από μακριά και δεν έδωσε σημασία.
Εδώ δεν μιλάμε για διοικητική αστοχία.
Μιλάμε για μια υπόθεση που γεννά την υποψία ότι το σύστημα είτε ανεχόταν τη σαπίλα είτε δεν είχε καν τη βούληση να τη σταματήσει.
Τα σκάνδαλα δεν αποκαλύπτονται πάντα από κραυγές.
Καμιά φορά αποκαλύπτονται από χαρτιά.
Και αυτό το χαρτί δεν εκθέτει μόνο ένα υπουργείο.
Ξεβρακώνει ολόκληρη την αλυσίδα εξουσίας που τώρα κάνει πως δεν θυμάται, δεν είδε, δεν άκουσε.
Μόνο που η βρόμα δεν ξεχνιέται.
Κολλάει.