Σύσκεψη για τη Σχολή Πεζικού, εξαγγελίες για πεζοδρόμια και περιφράξεις, αλλά ακόμη κανένα ολοκληρωμένο πλαίσιο για το παραλιακό μέτωπο της πόλης
Άλλη μία σύσκεψη. Άλλη μία παρουσίαση. Άλλη μία πρόταση για ανάπλαση. Άλλη μία φωτογραφία με φορείς γύρω από ένα τραπέζι.
Αυτή τη φορά το θέμα είναι το παραλιακό μέτωπο γύρω από τη Σχολή Πεζικού. Η πρόταση περιλαμβάνει μεγάλα πεζοδρόμια, χώρους στάσης, νέα περίφραξη και σύνδεση με τη Λέσχη Αξιωματικών και το Πολεμικό Μουσείο.
Όλα ακούγονται θετικά.
Το πρόβλημα είναι ότι η Χαλκίδα δεν υποφέρει από έλλειψη προτάσεων. Υποφέρει από έλλειψη συνολικού σχεδίου.
Δεν μπορεί κάθε τμήμα του παραλιακού μετώπου να αντιμετωπίζεται σαν ξεχωριστό οικόπεδο. Δεν μπορεί η μία ανάπλαση να σχεδιάζεται στη Σχολή Πεζικού, η άλλη στο εμπορικό κέντρο, η επόμενη στη Λιανή Άμμο και κάποια άλλη στο λιμάνι, χωρίς όλες αυτές οι παρεμβάσεις να εντάσσονται σε μία ενιαία αρχιτεκτονική, κυκλοφοριακή, περιβαλλοντική και αναπτυξιακή στρατηγική.
Η πόλη δεν χρειάζεται σκόρπια κομμάτια «ωραιοποίησης».
Χρειάζεται ένα πραγματικό master plan για ολόκληρο το παραλιακό μέτωπο.
Ένα σχέδιο που να απαντά καθαρά:
Πού θα κινούνται οι πεζοί;
Πού θα κινούνται τα ποδήλατα;
Πώς θα συνδέονται οι γειτονιές με τη θάλασσα;
Τι θα γίνει με την κυκλοφορία;
Πού θα σταθμεύουν τα αυτοκίνητα;
Πώς θα μετακινηθεί η βαριά λιμενική δραστηριότητα από τον αστικό ιστό;
Πώς θα συνδεθούν η παλιά γέφυρα, το Κόκκινο Σπίτι, η Σχολή Πεζικού, το Πολεμικό Μουσείο, το εμπορικό κέντρο, το λιμάνι και η Λιανή Άμμος;
Ποιος είναι ο τελικός χαρακτήρας που θέλουμε να αποκτήσει η παραλιακή ζώνη;
Αυτές είναι οι πραγματικές ερωτήσεις.
Δεν είναι σοβαρός σχεδιασμός να συζητάμε σήμερα για πεζοδρόμια γύρω από τη Σχολή Πεζικού και αύριο για κυβόλιθους σε κάποιο άλλο σημείο, χωρίς να γνωρίζουμε πώς όλα αυτά θα λειτουργούν μαζί.
Η Χαλκίδα χρειάζεται ενιαία ταυτότητα. Όχι ένα μωσαϊκό παρεμβάσεων, διαφορετικών υλικών, διαφορετικών μελετών και διαφορετικών προτεραιοτήτων.
Κάθε ανάπλαση πρέπει να είναι κρίκος της ίδιας αλυσίδας.
Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να δούμε για ακόμη μία φορά δημόσιο χρήμα να δαπανάται σε έργα που μπορεί να είναι όμορφα στις μακέτες, αλλά δεν λύνουν κανένα από τα βασικά προβλήματα της πόλης.
Και υπάρχει ακόμη ένα σοβαρό ζήτημα.
Στη συγκεκριμένη ανακοίνωση δεν υπάρχει προϋπολογισμός. Δεν υπάρχει χρηματοδοτικό εργαλείο. Δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα. Δεν υπάρχει ολοκληρωμένη μελέτη. Δεν υπάρχει σαφής δέσμευση για το πότε θα ξεκινήσει και πότε θα ολοκληρωθεί το έργο.
Υπάρχει μόνο η πρόθεση να ξεκινήσουν οι διαδικασίες.
Αυτό, όμως, δεν είναι έργο.
Είναι η αρχή μιας μακράς διαδρομής που μπορεί να οδηγήσει σε υλοποίηση, αλλά μπορεί επίσης να μείνει σε κάποιο συρτάρι, όπως τόσες άλλες προτάσεις που παρουσιάστηκαν με ενθουσιασμό και ξεχάστηκαν λίγο αργότερα.
Η πόλη έχει χορτάσει από «ωρίμανση έργων».
Χρειάζεται πλέον ώριμες αποφάσεις.
Χρειάζεται ένα ανοικτό, δημόσιο και δεσμευτικό σχέδιο για όλο το παραλιακό μέτωπο, με σαφή στάδια, συγκεκριμένες πηγές χρηματοδότησης, χρονοδιάγραμμα και ουσιαστική διαβούλευση με τους πολίτες.
Γιατί το παραλιακό μέτωπο δεν ανήκει σε έναν φορέα, σε μία υπηρεσία ή σε μία δημοτική αρχή.
Ανήκει στην πόλη.
Και η πόλη δεν μπορεί να σχεδιάζεται με αποσπασματικές συσκέψεις και μεμονωμένες αναπλάσεις.
Η πρωτοβουλία για τη Σχολή Πεζικού μπορεί να είναι χρήσιμη. Μπορεί να αποτελέσει μία καλή παρέμβαση. Δεν πρέπει, όμως, να παρουσιαστεί ως μεγάλη στρατηγική για τη Χαλκίδα.
Γιατί στρατηγική σημαίνει συνοχή.
Σημαίνει προτεραιότητες.
Σημαίνει αποφάσεις που ξεπερνούν μία θητεία.
Σημαίνει να γνωρίζουμε από σήμερα πώς θέλουμε να είναι ολόκληρο το παραλιακό μέτωπο σε δέκα ή είκοσι χρόνια.
Μέχρι να υπάρξει αυτό το πλαίσιο, οι αναπλάσεις θα παραμένουν μεμονωμένες κινήσεις. Μπορεί να αλλάζουν ένα πεζοδρόμιο ή μία περίφραξη, αλλά δεν θα αλλάζουν την πόλη.
Και η Χαλκίδα δεν έχει ανάγκη από άλλα αποσπασματικά έργα.
Έχει ανάγκη από ένα μεγάλο, ενιαίο και σοβαρό σχέδιο.