Κάποτε, για ένα τσουβάλι αλεύρι, έπαιρναν σπίτια.
Συμβόλαια “νόμιμα”. Κοινωνία ρημαγμένη. Πείνα, φόβος, εκβιασμός της ανάγκης.
Και μετά; Μετά γράφτηκε ιστορία με μαύρα γράμματα — γιατί όλοι κατάλαβαν το αυτονόητο: άλλο η υπογραφή, άλλο η δικαιοσύνη.
Σήμερα, 83 χρόνια μετά, το έργο ξαναπαίζεται.
Μόνο που οι μαυραγορίτες δεν φοράνε τραγιάσκα. Φοράνε κοστούμι, μιλάνε “risk”, “servicing”, “portfolio”, “reoco”, “τιτλοποίηση”.
Και τα σπίτια δεν αλλάζουν χέρια σε σκοτεινά σοκάκια. Αλλάζουν χέρια σε πλατφόρμες, με κλικ, με “άρτιο νομικό πλαίσιο”, με “διαδικασίες”.
Και κάπου εκεί ζητάνε κι από πάνω να μην μιλάς.
Να μην συγκρίνεις. Να μην θυμάσαι. Να το δέχεσαι σαν “κανόνα της αγοράς”.
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ:
Δεν είναι “αγορά”. Είναι αποξένωση στέγης μέσα από οικονομική ασφυξία.
Τότε ήταν η πείνα.
Σήμερα είναι ο στραγγαλισμός:
δάνειο που πουλήθηκε “έναντι πινακίου φακής”, επιτόκια, ανατοκισμοί, ρήτρες, δικαστικά έξοδα, ατελείωτες διαδικασίες, “ρυθμίσεις” που σε σέρνουν μέχρι να σπάσεις.
Και στο τέλος; Η γνωστή φράση:
“Δεν πληρώνεις; χάνεις το σπίτι.”
Λες και μιλάμε για κινητό, όχι για ζωή.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ
Να βαφτίζουν την αρπαγή “νομιμότητα”.
Να μετατρέπουν τον πολίτη σε αριθμό, και το σπίτι σε “asset”.
Να σου λένε ότι είναι “λύση”, ενώ είναι πλιάτσικο με σφραγίδα.
Και η κοινωνία;
Μουδιασμένη. Σιωπηλή.
Παρακολουθεί σαν να μην την αφορά.
Κι όμως μιλάμε για 2.250.000 δανειολήπτες και εγγυητές.
Για εκατομμύρια σπίτια που δεν είναι “επενδυτική ευκαιρία”, αλλά το τελευταίο οχυρό.
ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ;
Ότι τότε, μετά τον πόλεμο, η κοινωνία έστω καθυστερημένα ντράπηκε.
Αναγνώρισε ότι αυτό που έγινε ήταν αθλιότητα.
Σήμερα δεν ντρέπεται κανείς.
Σήμερα το “σύστημα” το παρουσιάζει σαν κανονικότητα — και όποιος φωνάζει, βαφτίζεται “λαϊκιστής”, “μπαταχτσής”, “τεμπέλης”.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΥΡΑΓΟΡΙΤΕΣ
Το ερώτημα είναι αν θα τους αφήσουμε ξανά να γράψουν ιστορία πάνω στη στέγη μας.
Γιατί η στέγη δεν είναι επένδυση.
Είναι ύπαρξη.
Είναι αξιοπρέπεια.
Είναι κοινωνική ειρήνη.
Και όποιος παριστάνει ότι δεν το καταλαβαίνει, απλώς βολεύεται.
Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ως καρμπόν.
Επιστρέφει ως τιμωρία — όταν την αγνοείς.
Ας μην ανοίξουν άλλες πληγές.
Γιατί αυτές οι πληγές, όταν ανοίγουν, δεν κλείνουν με “ρυθμίσεις”.
Κλείνουν μόνο όταν η κοινωνία σηκωθεί όρθια.