Κανείς δεν διαφωνεί ότι το Νοσοκομείο Καρύστου πρέπει να στηριχθεί. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι η νότια Εύβοια δεν έχει ανάγκη από χρηματοδότηση, προσωπικό και ισχυρές δημόσιες δομές υγείας.
Όταν όμως ένας βουλευτής της Εύβοιας σηκώνει το θέμα της Καρύστου στη Βουλή, αλλά για το Νοσοκομείο Χαλκίδας επικρατεί πολιτική αφωνία, τότε γεννιέται ένα εύλογο και καθαρό ερώτημα:
Η Χαλκίδα δεν ανήκει στην Εύβοια;
Για το ζήτημα της σίτισης στο Νοσοκομείο Χαλκίδας, όπου έχουν υπάρξει σοβαρές αντιδράσεις και καταγγελίες εργαζομένων, πόσες δημόσιες παρεμβάσεις έγιναν; Πόσες ερωτήσεις κατατέθηκαν; Πόσες δηλώσεις ζητούσαν πλήρη διαφάνεια, καθαρές απαντήσεις και προστασία του δημόσιου χαρακτήρα των υπηρεσιών;
Και το ακόμη πιο ανθρώπινο: όταν γιατρός του Νοσοκομείου Χαλκίδας βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρό πρόβλημα υγείας, ποιος βγήκε έστω να πει δημόσια ένα «περαστικά»; Όχι για επικοινωνία. Για στοιχειώδη θεσμική και ανθρώπινη ευαισθησία.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μικροπολιτική. Μιλάμε για ανθρώπους που κρατούν όρθιο το Νοσοκομείο. Για γιατρούς, νοσηλευτές, εργαζόμενους, προσωπικό που δίνει μάχη κάθε μέρα μέσα σε πίεση, ελλείψεις και αποφάσεις που πολλές φορές λαμβάνονται πάνω από τα κεφάλια τους.
Το Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν χρειάζεται ευχολόγια. Χρειάζεται βουλευτές που να μιλούν όταν υπάρχει πρόβλημα. Όχι μόνο όταν η παρέμβαση είναι ασφαλής πολιτικά. Όχι μόνο όταν το θέμα δεν ενοχλεί. Όχι μόνο όταν μπορεί να μπει σε μια ωραία ανακοίνωση.
Η εκπροσώπηση δεν είναι επιλογή περιοχής κατά περίπτωση. Ο βουλευτής εκλέγεται από όλη την Εύβοια και οφείλει να βλέπει όλη την Εύβοια. Από την Κάρυστο μέχρι τη Χαλκίδα, από την Κύμη μέχρι την Ιστιαία.
Και αν για την Κάρυστο η υποχρηματοδότηση είναι σοβαρό ζήτημα — και είναι — τότε και για τη Χαλκίδα η σίτιση, η στελέχωση, η λειτουργία των κλινικών και η εξουθένωση του προσωπικού είναι εξίσου σοβαρά ζητήματα.
Δεν είναι παραλογισμός να ζητάς ίση ευαισθησία.
Δεν είναι υπερβολή να ρωτάς γιατί κάποιοι μιλούν για το ένα νοσοκομείο και σιωπούν για το άλλο.
Δεν είναι επίθεση να απαιτείς θεσμική συνέπεια.
Παραλογισμός είναι να θεωρείται φυσιολογικό να υπάρχει δημόσια παρέμβαση για ένα νοσοκομείο και σιωπή για το μεγαλύτερο νοσοκομείο του νομού, όταν οι εργαζόμενοι φωνάζουν, όταν οι ανάγκες καταγράφονται και όταν η κοινωνία περιμένει απαντήσεις.
Η Χαλκίδα δεν ζητά χάρη.
Ζητά σεβασμό.
Ζητά φωνή.
Ζητά να μην τη θυμούνται μόνο όταν χρειάζονται ψήφοι.
Και τελικά, το ερώτημα είναι απλό:
Για το Νοσοκομείο Καρύστου ερώτηση στη Βουλή. Για το Νοσοκομείο Χαλκίδας τι;