Μια ιδιαίτερα σημαντική απόφαση έρχεται να υπενθυμίσει κάτι που συχνά ξεχνιέται πίσω από φακέλους, άδειες, γνωμοδοτήσεις και επενδυτικά σχέδια: η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος δεν είναι διακοσμητική υποχρέωση. Είναι συνταγματική επιταγή.
Με απόφαση που εκδόθηκε και δημοσιεύθηκε στις 9 Ιουνίου 2026 στην Άμφισσα, το δικαστήριο δέχθηκε την αίτηση και απαγόρευσε προσωρινά στην καθ’ ης να εκτελεί υπέργειες και υπόγειες εργασίες για την ολοκλήρωση της εγκατάστασης και τη λειτουργία φωτοβολταϊκού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στη θέση «ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ ΡΑΧΗ» της Δημοτικής Ενότητας Άμφισσας, του Δήμου Δελφών.
Η υπόθεση αφορά έργο που βρίσκεται εντός περιοχής του δικτύου Natura 2000, δηλαδή σε ζώνη αυξημένης οικολογικής προστασίας, όπου φιλοξενούνται σημαντικοί πληθυσμοί προστατευόμενων ειδών ορνιθοπανίδας, τα οποία φωλεάζουν και αναπαράγονται στην περιοχή.
Το δικαστήριο αναγνωρίζει ότι η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ αποτελεί κατ’ αρχήν συνταγματικά επιθυμητή επιλογή. Όμως θέτει το κρίσιμο όριο: οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας δεν μπορούν να προωθούνται με τρόπο που αναιρεί την ίδια την προστασία του περιβάλλοντος.
Στην απόφαση επισημαίνεται ότι, παρότι η ΑΕΠΟ είχε εκδοθεί με τήρηση των τυπικών διαδικασιών, οι κατ’ εξοχήν αρμόδιοι φορείς για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και των περιοχών Natura 2000, δηλαδή ο ΟΦΥΠΕΚΑ και η αρμόδια διεύθυνση του ΥΠΕΝ, δεν είχαν γνωμοδοτήσει επί της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων. Μάλιστα, μεταγενέστερα φέρονται να κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η εγκατάσταση και λειτουργία του φωτοβολταϊκού σταθμού είναι δυνατόν να επηρεάσει δυσμενώς τα προστατευτέα οικολογικά χαρακτηριστικά της περιοχής.
Με απλά λόγια: η άδεια υπήρχε, αλλά το ουσιαστικό περιβαλλοντικό ζήτημα παρέμενε ανοιχτό.
Το δικαστήριο δέχεται ότι υπάρχει σοβαρός και άμεσα απειλούμενος κίνδυνος υποβάθμισης του φυσικού περιβάλλοντος, καθώς και κίνδυνος ουσιώδους διατάραξης ή ακόμη και εξαφάνισης προστατευόμενων ειδών πανίδας που αποτελούν αντικείμενο ειδικής προστασίας.
Γι’ αυτό και αποφασίζει την προσωρινή απαγόρευση των εργασιών, μέχρι την οριστική δικαστική κρίση της διαφοράς.
Η απόφαση προβλέπει επίσης χρηματική ποινή 10.000 ευρώ για κάθε τυχόν παραβίαση του διατακτικού, ενώ ορίζει προθεσμία 70 ημερών από τη δημοσίευση της απόφασης για την άσκηση κύριας αγωγής.
Η ουσία της υπόθεσης είναι βαθύτερη από ένα μεμονωμένο φωτοβολταϊκό έργο. Αγγίζει το μεγάλο ερώτημα της εποχής: μπορεί η “πράσινη ανάπτυξη” να προχωρά πάνω σε περιβαλλοντικά ευαίσθητες περιοχές, χωρίς πλήρη, ειδική και ουσιαστική αξιολόγηση των συνεπειών;
Η απάντηση που δίνει η συγκεκριμένη απόφαση είναι καθαρή: όχι.
Οι ΑΠΕ δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για να παρακαμφθεί η προστασία της φύσης. Δεν είναι κάθε πράσινη επένδυση αυτομάτως περιβαλλοντικά αθώα. Και όταν μιλάμε για Natura 2000, προστατευόμενα είδη, φωλεοποίηση, αναπαραγωγή και ευαίσθητα οικοσυστήματα, η Πολιτεία, οι υπηρεσίες και οι επενδυτές οφείλουν να κινούνται με αυξημένη ευθύνη.
Η απόφαση της Άμφισσας δεν είναι απλώς ένα δικαστικό “στοπ”. Είναι ένα θεσμικό μήνυμα:
η προστασία του περιβάλλοντος δεν μπαίνει σε δεύτερη μοίρα επειδή ένα έργο βαφτίζεται πράσινο.