Η Δημοτική Αρχή Χαλκιδέων εμφανίζει ξανά το γνωστό της αφήγημα: «έξυπνη πόλη», εφαρμογές, ψηφιακά εργαλεία, νέες ρυθμίσεις, σύγχρονη διαχείριση.
Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα.
Μια πόλη δεν γίνεται έξυπνη επειδή βάζει μια εφαρμογή.
Δεν γίνεται σύγχρονη επειδή βαφτίζει μια πρόχειρη απόφαση «καινοτομία».
Δεν γίνεται βιώσιμη επειδή παρουσιάζει αποσπασματικά μέτρα χωρίς συνολικό σχέδιο.
Η Χαλκίδα δεν έχει ανάγκη από άλλη μία επικοινωνιακή ταμπέλα. Έχει ανάγκη από σοβαρότητα, τεκμηρίωση, διαβούλευση, συγκοινωνία, χώρους στάθμευσης, κανόνες που εφαρμόζονται και πολιτική διοίκηση που ακούει πριν αποφασίσει.
Το σχέδιο ελεγχόμενης στάθμευσης που έφερε η Δημοτική Αρχή για το κέντρο της Χαλκίδας είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η έννοια της «έξυπνης πόλης» μετατρέπεται σε άλλοθι για πρόχειρες επιλογές.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για θέσεις στάθμευσης.
Μιλάμε για την καθημερινότητα των κατοίκων.
Μιλάμε για τη λειτουργία της αγοράς.
Μιλάμε για την τροφοδοσία των επιχειρήσεων.
Μιλάμε για την πρόσβαση στο κέντρο.
Μιλάμε για το αν η Χαλκίδα θα μπορεί να αναπνεύσει ή αν θα συνεχίσει να πνίγεται μέσα στο κυκλοφοριακό, στην έλλειψη σχεδίου και στη διαχείριση της εικόνας.
Και σε αυτό το κρίσιμο ζήτημα, η Δημοτική Αρχή επέλεξε πάλι τον λάθος δρόμο.
Έφερε ένα σχέδιο χωρίς ουσιαστική διαβούλευση. Χωρίς να έχουν ακουστεί εγκαίρως οι κάτοικοι. Χωρίς να έχουν ενημερωθεί σοβαρά οι επαγγελματίες. Χωρίς να έχουν καταγραφεί οι ανάγκες των μεταφορέων. Χωρίς να έχει παρουσιαστεί πλήρης τεκμηρίωση για τα κυκλοφοριακά και χωρικά δεδομένα πάνω στα οποία βασίζεται η πρόταση.
Οι φορείς δεν καλούνται να ενημερωθούν και να συνδιαμορφώσουν. Καλούνται στο τέλος, όταν όλα έχουν ήδη πάρει τον δρόμο τους, για να δοθεί η εντύπωση ότι δήθεν έγινε συζήτηση.
Αυτό δεν είναι διαβούλευση.
Είναι προσχηματική διαδικασία.
Είναι διοίκηση με τετελεσμένα.
Η «έξυπνη πόλη» όμως δεν φοβάται τους πολίτες. Τους ακούει. Δεν κρύβει τα δεδομένα. Τα παρουσιάζει. Δεν αποφασίζει πρώτα και συζητά μετά. Συζητά πρώτα και αποφασίζει με βάση τις πραγματικές ανάγκες.
Το πιο σοβαρό είναι ότι το σχέδιο δεν απαντά σε βασικά ερωτήματα.
Ποιοι θα θεωρούνται δικαιούχοι θέσης στάθμευσης;
Με ποια γεωγραφικά κριτήρια;
Με ποια κοινωνικά κριτήρια;
Πόσες πραγματικές ανάγκες υπάρχουν στην περιοχή της μελέτης;
Πόσες οικογένειες κατοικούν στο κέντρο;
Πόσες διαθέσιμες θέσεις αντιστοιχούν στους μόνιμους κατοίκους;
Τι θα γίνει με όσους μείνουν εκτός;
Πώς θα λειτουργήσει η αγορά;
Πώς θα γίνεται η τροφοδοσία;
Πού θα σταθμεύουν οι επισκέπτες;
Πώς θα συνδέεται το κέντρο με περιφερειακούς χώρους στάθμευσης;
Σε όλα αυτά, η Δημοτική Αρχή δεν δίνει πειστικές απαντήσεις.
Και εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται η μεγάλη αντίφαση.
Μιλούν για «έξυπνη πόλη», αλλά λείπει το αυτονόητο: το σχέδιο.
Καμία ελεγχόμενη στάθμευση στο εμπορικό κέντρο δεν μπορεί να πετύχει, αν δεν συνοδεύεται από σύγχρονη δημοτική συγκοινωνία με μικρά minibus, από περιφερειακά δημοτικά πάρκινγκ, από σοβαρή κυκλοφοριακή μελέτη και από κανόνες που υπηρετούν την πόλη συνολικά.
Αλλιώς δεν έχουμε έξυπνη πόλη.
Έχουμε απλώς μεταφορά του προβλήματος από τον έναν δρόμο στον άλλο.
Η Χαλκίδα χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο μοντέλο λειτουργίας του κέντρου. Όχι αποσπασματικές αποφάσεις. Όχι πρόχειρες ρυθμίσεις. Όχι εφαρμογές χωρίς υποδομές. Όχι ψηφιακό περιτύλιγμα πάνω σε παλιές νοοτροπίες.
Γιατί μια εφαρμογή στάθμευσης δεν λύνει το κυκλοφοριακό.
Μια πινακίδα δεν δημιουργεί θέσεις.
Ένας κανονισμός χωρίς κοινωνική αποδοχή δεν εφαρμόζεται.
Και μια πόλη χωρίς δημοτική συγκοινωνία δεν μπορεί να μιλά σοβαρά για βιώσιμη αστική κινητικότητα.
Η Δημοτική Αρχή σήμερα πληρώνει και τις ίδιες της τις προεκλογικές αντιφάσεις. Επέλεξε τότε να κάνει μικροπολιτική, να καλλιεργήσει φόβους, να διαστρεβλώσει προτάσεις, να εμφανίσει κάθε σοβαρή συζήτηση για περιφερειακά πάρκινγκ και δημοτική συγκοινωνία ως δήθεν απειλή για επαγγελματικές ομάδες.
Τώρα βρίσκεται δέσμια αυτής της τακτικής.
Δεν μπορεί να υπερασπιστεί ένα πραγματικά ολοκληρωμένο σχέδιο, γιατί η ίδια υπονόμευσε τον διάλογο όταν τη συνέφερε πολιτικά. Δεν μπορεί να συγκρουστεί με προκαταλήψεις που η ίδια τροφοδότησε. Δεν μπορεί να ανοίξει σοβαρά τη συζήτηση για το μέλλον του κέντρου, γιατί επί χρόνια επέλεξε να διαχειρίζεται την πόλη με όρους επικοινωνίας και όχι στρατηγικής.
Γι’ αυτό από το σχέδιο λείπουν τα βασικά.
Λείπουν τα περιφερειακά πάρκινγκ.
Λείπει η δημοτική συγκοινωνία.
Λείπει η σαφής πρόβλεψη για την τροφοδοσία.
Λείπει η πραγματική διαβούλευση.
Λείπει η τεκμηρίωση.
Λείπει το συνολικό όραμα.
Και όταν λείπουν όλα αυτά, η «έξυπνη πόλη» γίνεται απλώς σύνθημα.
Η Χαλκίδα είναι μια πόλη με τεράστιες δυνατότητες, αλλά και με μεγάλα συσσωρευμένα προβλήματα. Το κέντρο της έχει φτάσει στα όριά του. Οι κάτοικοι ταλαιπωρούνται. Οι επαγγελματίες αγωνιούν. Οι επισκέπτες δυσκολεύονται. Η κυκλοφορία επιβαρύνεται. Η στάθμευση παραμένει καθημερινός πονοκέφαλος.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, δεν αρκούν οι επικοινωνιακές παρουσιάσεις. Χρειάζεται πολιτικό θάρρος και διοικητική επάρκεια.
Χρειάζεται να πει κάποιος την αλήθεια: ότι το κέντρο της Χαλκίδας δεν μπορεί να σωθεί με μισές λύσεις.
Χρειάζεται συνολικός ανασχεδιασμός.
Χρειάζεται δημόσια συζήτηση.
Χρειάζεται σεβασμός στους κατοίκους.
Χρειάζεται στήριξη της αγοράς.
Χρειάζεται λειτουργική τροφοδοσία.
Χρειάζεται οργανωμένη στάθμευση για επισκέπτες.
Χρειάζεται δημοτική συγκοινωνία.
Χρειάζεται σχέδιο, όχι αυτοσχεδιασμός.
Για αυτό και η καταψήφιση του σχεδίου δεν ήταν άρνηση στον εκσυγχρονισμό. Ήταν άρνηση στην προχειρότητα.
Δεν λέμε όχι στην ελεγχόμενη στάθμευση.
Λέμε όχι στην ελεγχόμενη στάθμευση χωρίς σχέδιο.
Δεν λέμε όχι στην τεχνολογία.
Λέμε όχι στην τεχνολογία ως βιτρίνα.
Δεν λέμε όχι στην έξυπνη πόλη.
Λέμε όχι στη δήθεν έξυπνη πόλη που δεν ακούει τους πολίτες της.
Η πραγματικά έξυπνη πόλη δεν είναι αυτή που απλώς εισπράττει τέλη, επιβάλλει κανόνες και ανακοινώνει εφαρμογές. Είναι αυτή που σχεδιάζει δίκαια, λειτουργεί με διαφάνεια, στηρίζει την αγορά, προστατεύει τους κατοίκους και κάνει την καθημερινότητα καλύτερη.
Η Χαλκίδα δεν χρειάζεται άλλα επικοινωνιακά πειράματα.
Χρειάζεται αποφάσεις με βάση την πραγματικότητα.
Χρειάζεται μια Δημοτική Αρχή που να ξέρει πού θέλει να πάει την πόλη.
Χρειάζεται πολιτική που να κοιτάζει δέκα χρόνια μπροστά και όχι την επόμενη φωτογραφία.
Η πόλη δεν αντέχει άλλη διαχείριση εντυπώσεων.
Δεν αντέχει άλλα μισά σχέδια.
Δεν αντέχει άλλη επίκληση της «έξυπνης πόλης» για να καλυφθεί η απουσία ουσιαστικής στρατηγικής.
Η Χαλκίδα χρειάζεται έξυπνες λύσεις.
Όχι πρόχειρες αποφάσεις με έξυπνο περιτύλιγμα.