Η υπόθεση δεν είναι προσωπική, ούτε επικοινωνιακή. Είναι βαθιά πολιτική, θεσμική και ηθική. Και όσο το Μαξίμου κάνει πως δεν καταλαβαίνει, τόσο η φθορά θα βαθαίνει.
Η κυβέρνηση δείχνει να πιστεύει ότι η υπόθεση Μακάριου Λαζαρίδη είναι ακόμη ένα πρόσκαιρο επεισόδιο θορύβου, μία ενοχλητική αλλά διαχειρίσιμη αναταραχή που θα ξεχαστεί στην επόμενη επικαιρότητα. Εκεί ακριβώς βρίσκεται το λάθος της. Γιατί ο Λαζαρίδης δεν είναι ένα απλό «θέμα». Είναι σύμπτωμα. Είναι η ζωντανή αναπαράσταση μιας εξουσιαστικής νοοτροπίας που θεωρεί ότι ο κομματικός προστατευόμενος δικαιούται ασυλία, θράσος και δημόσια περιφρόνηση προς την κοινή λογική.
Δεν είναι το πτυχίο. Είναι η απάντηση που δεν δίνεται
Το ζήτημα δεν είναι πού σπούδασε, αν σπούδασε, ποιο κολέγιο φοίτησε ή ποια ιδεολογική αντιπαράθεση επιλέγει να στήσει για αντιπερισπασμό. Αυτά είναι καπνός. Το πραγματικό ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο: πληρούσε ή όχι τα τυπικά προσόντα της θέσης στην οποία τοποθετήθηκε; Και αν όχι, πώς διορίστηκε; Με ποια νομική βάση; Με ποια υπηρεσιακή τεκμηρίωση; Με ποια ευθύνη υπογραφών;
Σε αυτά τα ερωτήματα δεν απαντά ούτε η ειρωνεία, ούτε η τηλεοπτική υπεροψία, ούτε τα συμψηφιστικά παραληρήματα περί «αριστερών», «κολεγίων» και «παλιών ελέγχων». Όταν τίθεται θέμα νομιμότητας, δεν απαντάς με ύφος καφενείου. Απαντάς με έγγραφα, ημερομηνίες και αποδείξεις.
Δεν είναι πολιτική άμυνα. Είναι προσβολή προς την κοινωνία
Ακόμη χειρότερο από την ίδια την υπόθεση είναι η στάση που την ακολουθεί. Διότι εδώ δεν έχουμε απλώς μια σκιά. Έχουμε την αλαζονεία ενός ανθρώπου που συμπεριφέρεται σαν να μην οφείλει λογαριασμό σε κανέναν. Σαν να θεωρεί αυτονόητο ότι το κομματικό του στήριγμα αρκεί για να μετατρέψει κάθε σοβαρό ερώτημα σε φτηνή επικοινωνιακή φασαρία.
Αυτό εξοργίζει. Όχι μόνο τους πολιτικούς αντιπάλους, αλλά κάθε πολίτη που πάλεψε με σπουδές, προσόντα, απορρίψεις, αξιολογήσεις και εξευτελισμούς για μια θέση εργασίας. Κάθε νέο άνθρωπο που άκουγε μια ζωή ότι «πρέπει να έχει χαρτιά», «πρέπει να έχει προσόντα», «πρέπει να περιμένει τη σειρά του». Και τώρα βλέπει για ακόμη μία φορά ότι για τους ημέτερους οι κανόνες είναι λάστιχο, ενώ για τους υπόλοιπους βρόχος.
Το Μαξίμου δεν καλύπτει έναν άνθρωπο — καλύπτει μια νοοτροπία
Αν το Μαξίμου νομίζει ότι προστατεύει ένα κυβερνητικό στέλεχος για να μη δώσει εικόνα αποσταθεροποίησης, κάνει διπλό λάθος. Πρώτον, γιατί η παραμονή Λαζαρίδη παράγει καθημερινά μεγαλύτερο κόστος από μια αποπομπή. Και δεύτερον, γιατί πλέον δεν δίνει την εικόνα μιας κυβέρνησης που ελέγχει την κατάσταση, αλλά μιας κυβέρνησης που εκβιάζεται από την ίδια της την αδράνεια.
Ο Λαζαρίδης έχει ήδη μετατραπεί σε χαίνουσα πολιτική πληγή. Όχι μόνο για όσα έχουν καταγγελθεί για το παρελθόν του, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει σήμερα να στέκεται απέναντι στην κοινωνία: με αμετροέπεια, υπεκφυγές και ένα σχεδόν προσβλητικό αίσθημα ατιμωρησίας. Και όσο παραμένει, τόσο ενισχύεται η πεποίθηση ότι η κυβέρνηση δεν καλύπτει απλώς ένα πρόσωπο, αλλά ολόκληρο το σύστημα που το γέννησε.
Σε μια κυβέρνηση που θέλει να λέγεται σοβαρή, τέτοιες υποθέσεις λύνονται γρήγορα, καθαρά και χωρίς μισόλογα. Όταν όμως μια εξουσία επιλέγει να καταπίνει την προσβολή, να ανέχεται το θράσος και να παριστάνει ότι δεν βλέπει, τότε δεν έχει πρόβλημα μόνο με έναν Λαζαρίδη. Έχει πρόβλημα με τον ίδιο της τον καθρέφτη.