Η υπόθεση Καρυστιανού, η στοχευμένη λάσπη και η σιωπή για τα πραγματικά «κοράκια» που άρπαξαν τις περιουσίες των πολιτών

Μια γκαρσονιέρα 29 τετραγωνικών μέτρων έγινε ξαφνικά πρώτο θέμα.

Όχι γιατί αποκαλύφθηκε κάποιο μεγάλο πολιτικό σκάνδαλο. Όχι γιατί βρέθηκε κρυμμένη περιουσία εκατομμυρίων. Όχι γιατί αποδείχθηκε κάποια οργανωμένη δραστηριότητα σε πλειστηριασμούς.

Αλλά γιατί κάποιοι αναζητούν με μανία έναν τρόπο να λερώσουν τη Μαρία Καρυστιανού και να πλήξουν την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», πριν ακόμη το νέο πολιτικό εγχείρημα προλάβει να ανοίξει πλήρως τα χαρτιά του.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του κόμματος, η υπόθεση αφορά την αγορά μιας γκαρσονιέρας 29 τ.μ. το 2023 από την εταιρεία «Where About Travels». Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» κάνει λόγο για «ξεκάθαρη προσπάθεια σπίλωσης» της Μαρίας Καρυστιανού και για παραπλάνηση της κοινής γνώμης.

Όπως αναφέρει η ανακοίνωση, πρόκειται για μια «μεμονωμένη επιχειρηματική ενέργεια ενός πρώην συνεργάτη», η οποία διαστρεβλώθηκε ώστε να παρουσιαστεί η ίδια ως «κοράκι πλειστηριασμών».

Και εδώ αρχίζει το μεγάλο ερώτημα.

Αν υπάρχει θέμα, να ελεγχθεί. Αν υπάρχουν στοιχεία, να παρουσιαστούν. Αν υπάρχει πολιτική ή ηθική ευθύνη, να συζητηθεί ανοιχτά.

Όμως άλλο ο έλεγχος και άλλο η σπίλωση. Άλλο η δημοσιογραφική έρευνα και άλλο η πολιτική εκτέλεση χαρακτήρα. Άλλο η αποκάλυψη και άλλο η λάσπη με τίτλους, υπονοούμενα και μισές αλήθειες.

Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι ένα πρόσωπο που εμφανίστηκε από το πουθενά μέσα από κομματικούς διαδρόμους. Βγήκε στη δημόσια ζωή μέσα από την τραγωδία των Τεμπών. Μέσα από την απώλεια της κόρης της. Μέσα από έναν αγώνα που ενόχλησε, πίεσε, ξεβόλεψε και ανάγκασε πολλούς να δώσουν απαντήσεις που δεν ήθελαν να δώσουν.

Και αυτό είναι που δεν της συγχωρούν.

Δεν της συγχωρούν ότι δεν σιώπησε.

Δεν της συγχωρούν ότι δεν περιορίστηκε στον ρόλο της χαροκαμένης μάνας που θα κλάψει δημόσια και μετά θα εξαφανιστεί.

Δεν της συγχωρούν ότι μετέτρεψε τον πόνο σε πολιτικό και θεσμικό αίτημα.

Δεν της συγχωρούν ότι μιλά για Δικαιοσύνη, συγκάλυψη, ευθύνες και διαφθορά.

Και όταν δεν μπορούν να απαντήσουν στην ουσία, χτυπούν το πρόσωπο.

Η ανακοίνωση της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» επιχειρεί να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Αναφέρει ότι η εταιρεία ιδρύθηκε το 2022 από τη Μαρία Καρυστιανού και τον τότε σύντροφό της, Γιάννη Μωυσίδη, για εκμετάλλευση ακινήτων, με εισφορά ακινήτων που ήδη κατείχαν. Υποστηρίζει επίσης ότι η εταιρεία δεν ανέπτυξε ουσιαστική εμπορική δραστηριότητα και ότι οι δημοσιευμένοι ισολογισμοί στο ΓΕΜΗ δείχνουν σχεδόν μηδενικό κύκλο εργασιών για τα έτη 2023 και 2024.

Το επίμαχο ακίνητο, σύμφωνα πάντα με την ανακοίνωση, αποκτήθηκε με πρωτοβουλία και συντονισμό του πρώην συντρόφου της, κάτι που ο ίδιος φέρεται να έχει επιβεβαιώσει δημόσια.

Αυτά είναι τα δεδομένα που θέτει το κόμμα.

Από εκεί και πέρα, το πολιτικό συμπέρασμα δεν μπορεί να χτιστεί πάνω σε κραυγές. Δεν μπορείς να παίρνεις μια γκαρσονιέρα 29 τετραγωνικών και να την παρουσιάζεις σαν να βρήκες δίκτυο αρπαγής λαϊκών κατοικιών. Δεν μπορείς να βαφτίζεις έναν άνθρωπο «κοράκι» μόνο και μόνο επειδή συμμετείχε σε μια εταιρεία στην οποία έγινε μια συγκεκριμένη αγορά ακινήτου.

Και κυρίως, δεν μπορείς να το κάνεις αυτό την ώρα που η χώρα είναι γεμάτη πραγματικά «κοράκια».

Πού ήταν όλοι αυτοί οι όψιμοι τιμητές της ηθικής όταν τα funds και οι servicers άρπαζαν σπίτια πολιτών;

Πού ήταν όταν οικογένειες έβλεπαν την πρώτη κατοικία τους να βγαίνει στο σφυρί;

Πού ήταν όταν άνθρωποι που πλήρωναν μια ζωή βρέθηκαν ξαφνικά απέναντι σε απρόσωπες εταιρείες, δικηγορικά γραφεία, εισπρακτικές πιέσεις και ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς;

Πού ήταν όταν το πολιτικό σύστημα νομοθετούσε, προστάτευε και διευκόλυνε αυτό το καθεστώς;

Εκεί δεν υπήρχε ευαισθησία.

Εκεί δεν υπήρχαν πύρινοι τίτλοι.

Εκεί δεν υπήρχε ηθική αγανάκτηση.

Εκεί υπήρχε σιωπή.

Και τώρα, ξαφνικά, ανακάλυψαν τη γκαρσονιέρα των 29 τετραγωνικών.

Την ώρα που γύρω μας υπάρχουν πολιτικά «ρετιρέ» υποκρισίας. Περιουσίες που αυξάνονται ανεξήγητα. Πόθεν έσχες που προκαλούν ερωτήματα. Ακίνητα σε Ελλάδα και εξωτερικό. Πολιτικά πρόσωπα που μπήκαν στη δημόσια ζωή με λίγα και βγήκαν με πολλά. Άνθρωποι που ψήφιζαν νόμους για τον απλό πολίτη, αλλά για τον εαυτό τους έχτιζαν ασφάλειες, ασυλίες και προνόμια.

Αυτά είναι τα ρετιρέ της υποκρισίας.

Και μπροστά τους, η γκαρσονιέρα των 29 τ.μ. χρησιμοποιείται ως επικοινωνιακό όπλο.

Δεν σημαίνει ότι η Μαρία Καρυστιανού ή οποιοδήποτε δημόσιο πρόσωπο δεν πρέπει να δίνει απαντήσεις. Αντιθέτως. Όποιος διεκδικεί δημόσιο ρόλο οφείλει να είναι απολύτως καθαρός, απολύτως διαφανής και απολύτως έτοιμος να απαντήσει σε όλα.

Η διαφάνεια δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρέωση.

Όμως η διαφάνεια πρέπει να ισχύει για όλους. Όχι επιλεκτικά. Όχι μόνο για εκείνους που ενοχλούν το σύστημα. Όχι μόνο για εκείνους που δεν έχουν πίσω τους μηχανισμούς προστασίας.

Αν θέλουμε πραγματικά καθαρό δημόσιο βίο, τότε να ανοίξουν όλα. Οι εταιρείες όλων. Τα ακίνητα όλων. Τα πόθεν έσχες όλων. Οι διαδρομές του χρήματος όλων. Οι σχέσεις με funds, τράπεζες, εργολάβους και επιχειρηματικά συμφέροντα όλων.

Όχι μόνο μιας γυναίκας που τόλμησε να σηκώσει το κεφάλι απέναντι σε ένα πολιτικό και θεσμικό σύστημα που ήθελε να κλείσει γρήγορα την υπόθεση των Τεμπών.

Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δηλώνει ότι δεν εκβιάζεται, δεν πτοείται και δεν αλλάζει θέση στο ζήτημα των πλειστηριασμών, των funds και των servicers. Υποστηρίζει ότι η αποκατάσταση του δικαίου σε αυτό το πεδίο βρίσκεται στον πυρήνα της ιδρυτικής της διακήρυξης.

Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό πεδίο της σύγκρουσης.

Όχι τα 29 τετραγωνικά.

Αλλά οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που έχασαν ή κινδυνεύουν να χάσουν την περιουσία τους.

Όχι η λάσπη γύρω από μια γκαρσονιέρα.

Αλλά το τεράστιο σύστημα που έκανε τον πλειστηριασμό καθημερινότητα.

Όχι η στοχοποίηση ενός προσώπου.

Αλλά η ανάγκη να απαντηθεί ποιοι πραγματικά κέρδισαν από την αρπαγή της λαϊκής περιουσίας.

Η υπόθεση Καρυστιανού πρέπει να απαντηθεί με στοιχεία. Και, σύμφωνα με την ανακοίνωση, τα στοιχεία είναι διαθέσιμα, δημόσια και ελέγξιμα.

Αλλά η κοινωνία δεν πρέπει να παρασυρθεί από την εύκολη λάσπη.

Γιατί η λάσπη έχει έναν σκοπό: να μη συζητηθεί η ουσία.

Και η ουσία είναι σκληρή.

Η χώρα των πλειστηριασμών, των funds, των servicers, των προστατευμένων πολιτικών ευθυνών και των ανεξήγητων περιουσιών δεν μπορεί να παριστάνει ότι σοκαρίστηκε από μια γκαρσονιέρα 29 τετραγωνικών.

Δεν μπορεί το σύστημα που άφησε σπίτια να χαθούν να παριστάνει τον υπερασπιστή της κοινωνικής ηθικής.

Δεν μπορεί οι αρχιτέκτονες της ασυδοσίας να δείχνουν με το δάχτυλο εκείνους που τους χαλούν την ησυχία.

Γιατί στο τέλος, οι πολίτες καταλαβαίνουν.

Καταλαβαίνουν πότε γίνεται έλεγχος και πότε στήνεται εκστρατεία σπίλωσης.

Καταλαβαίνουν πότε υπάρχει δημοσιογραφία και πότε υπάρχει εργολαβία.

Καταλαβαίνουν πότε κάποιοι ψάχνουν την αλήθεια και πότε ψάχνουν απλώς λάσπη για να τη ρίξουν στον ανεμιστήρα.

Η γκαρσονιέρα των 29 τ.μ. μπορεί να ελεγχθεί.

Τα ρετιρέ της υποκρισίας, όμως, πότε θα ανοίξουν;