Τέσσερα και πλέον χρόνια μετά τη μεγάλη οικολογική καταστροφή στο αυλάκι που ενώνει τη λίμνη Βουλκαριά με το Ιόνιο, στον Άγιο Νικόλαο, το σενάριο επιστρέφει. Τότε, τόνοι ψαριών βρέθηκαν νεκροί και έμειναν εκεί για εβδομάδες. Καθαρίστηκε ο τόπος μόνο μετά από πίεση. Και μετά ήρθαν οι επισκέψεις, οι φωτογραφίες, οι δηλώσεις, τα «θα» και τα «άμεσα».
Υπουργείο, Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, παράγοντες, υπηρεσίες: όλοι πέρασαν, όλοι είδαν, όλοι υποσχέθηκαν.
Να ξαναφτιαχτεί το φράγμα με τις ανοιγόμενες πόρτες (κατεστραμμένο — λένε — δεκαετίες).
Να γίνουν αναλύσεις στα νερά.
Να παρθούν μέτρα για να μη ξανασυμβεί.
Και μετά;
Σιωπή. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Η «υποχρέωση» εξαντλήθηκε σε μια επίσκεψη και ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο.
Σήμερα, η καταστροφή είναι ξανά προ των πυλών. Οι εικόνες και το βίντεο μιλάνε μόνα τους. Και η υποβάθμιση του Αγίου Νικολάου δεν είναι μόνο περιβαλλοντικό ζήτημα: είναι ζήτημα υγείας, οικονομίας, αποκλεισμού. Ένα χωριό δεν μπορεί να πληρώνει για πάντα το κόστος της αδράνειας.
Ας ειπωθεί καθαρά:
Η αδράνεια των κατοίκων δεν μπορεί να γίνει άλλοθι των διοικούντων.
Και οι διοικούντες — κάθε βαθμίδας — χορεύουν στον ίδιο κύκλο: εμφανίζονται όταν «παίξει», εξαφανίζονται όταν έρθει η ώρα της δουλειάς.
Καλούνται οι αρμόδιοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους τώρα:
- Η Περιφέρεια ως καθ’ ύλην αρμόδια, με σαφές χρονοδιάγραμμα και πράξεις (όχι ανακοινώσεις).
- Ο Δήμος Ακτίου–Βόνιτσας να πάρει πρωτοβουλία και να πιέσει θεσμικά προς κάθε κατεύθυνση για μόνιμη λύση.
Και επειδή «ό,τι δεν πιέζεται, δεν κινείται»: δηλώνεται ότι δεν θα μείνουμε με σταυρωμένα χέρια. Θα χρησιμοποιηθεί κάθε νόμιμο μέσο — και όπου χρειαστεί, δράσεις κινηματικού χαρακτήρα — για να σωθεί ό,τι σώζεται: η υγεία των κατοίκων, το οικοσύστημα της λίμνης, η επιβίωση ενός τόπου που οδηγείται στην απομόνωση και στον μαρασμό.
Ευθύμης Μυλωνίδης – Πολίτης
