Στα εθνικά θέματα δεν χωρούν ούτε βιασύνες ούτε «δημιουργικές» αναγνώσεις. Κι όμως, κάποιοι επιμένουν να κόβουν, να ράβουν και να σερβίρουν αποσπάσματα, μετατρέποντας ένα άρθρο τουρκικής προπαγάνδας σε δήθεν προαναγγελία πολέμου. Όχι από άγνοια. Από επιλογή.
Ο Özay Şendir δεν είναι αναλυτής ασφαλείας ούτε ανεξάρτητη φωνή. Είναι φερέφωνο. Ένας επαγγελματίας διακινητής φόβου με κοστούμι αρθρογράφου. Όταν γράφει για «ετοιμότητα» και «Αττίλα», δεν σχεδιάζει επιχειρήσεις· παίζει ψυχολογικό παιχνίδι. Αυτό που δεν είπε, κάποιοι έσπευσαν να το πουν για λογαριασμό του.
Και κάπως έτσι, η ελλιπής μετάφραση έγινε πολιτική «ανάλυση», η κομμένη πρόταση έγινε «απειλή», και ο εκφοβισμός βαφτίστηκε «επικείμενη επίθεση». Το αποτέλεσμα; Να βγουν από τις φωλιές τους οι γνωστοί κύκλοι του κατευνασμού και να προτείνουν –με ύφος υπευθυνότητας– να τρέξουμε σε διάλογο για να «αποτρέψουμε τα χειρότερα». Δηλαδή, να ζητήσουμε συγγνώμη επειδή… φοβηθήκαμε από ένα άρθρο.
Αν είναι δυνατόν.
Ο ίδιος ο αρθρογράφος επικαλείται τη γνωστή καραμέλα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν περί «μη εποφθαλμίασης εδαφών». Την ίδια καραμέλα που συνοδεύεται από drones, NAVTEX, casus belli και κατοχή. Πρόκειται για ρητορική άμυνας, όχι για δέσμευση ειρήνης. Κι όμως, κάποιοι έσπευσαν να τη μεταφράσουν σε «σιγουριά» για να χτίσουν πανικό πάνω σε ψευδοβεβαιότητες.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι τι γράφει ο Şendir. Είναι τι κάνουμε εμείς με αυτά που γράφει. Όταν αποσπασματοποιείς, παραπλανάς. Όταν παραπλανάς στα εθνικά, υπονομεύεις. Κι όταν από την υπονόμευση περνάς στον κατευνασμό, δεν κάνεις διπλωματία· κάνεις αυτοϋπονόμευση.
Ο στόχος της τουρκικής γραφής είναι διαφανής: εκφοβισμός της Κύπρου και προσωπική πίεση στον Νίκος Χριστοδουλίδης επειδή η Κυπριακή Δημοκρατία αναβαθμίζεται αμυντικά και γεωπολιτικά, επενδύοντας σε συμμαχίες ουσίας και όχι σε ευχές. Όποιος βαφτίζει αυτό το παιχνίδι «επείγουσα ανάγκη διαλόγου», παίζει στο ίδιο ταμπλό.
Ας το πούμε καθαρά:
Η μισή μετάφραση είναι ολόκληρο λάθος.
Ο πανικός είναι κακός σύμβουλος.
Και ο διάλογος υπό φόβο δεν είναι διπλωματία· είναι παράδοση άνευ λόγου.
Στα εθνικά, ή λες την αλήθεια ολόκληρη ή καλύτερα σώπα. Γιατί το κόστος της μισής αλήθειας το πληρώνει πάντα η χώρα.