Το αφήγημα ότι «η Τουρκία δεν θέλει» και άρα «η Ελλάδα καλείται» ως εναλλακτική, ακούγεται βολικό. Όμως σε μια κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή, η γεωγραφία δεν συγχωρεί. Κανείς δεν ρωτά αν “συμφωνείς” όταν χρειάζεται καύσιμο, διάδρομο, λιμάνι, ανάπαυση, logistics. Και όταν μια χώρα γίνεται κόμβος επιχειρήσεων, αποκτά αυτόματα μια δεύτερη ιδιότητα: μπαίνει στον χάρτη των αντιποίνων — έστω και ως απειλή.
Το «σενάριο» δεν είναι θεωρία. Είναι μηχανισμός.
Η Τουρκία μπορεί να δηλώνει ότι κρατά αποστάσεις, να μιλά για αποκλιμάκωση, να παίζει το παιχνίδι του «διαμεσολαβητή», να αποφεύγει την ορατή ταύτιση. Όλα αυτά είναι πολιτική.
Το επιχειρησιακό σύστημα όμως —όταν ξεκινά ή προετοιμάζει σύγκρουση— ψάχνει απλά πράγματα: υποδομές.
- Βάσεις.
- Λιμάνια.
- Διυλιστήρια.
- Ασφαλείς διάδρομοι.
- Νησιά με ελεγχόμενη πρόσβαση.
- Αεροδρόμια που “δουλεύουν” νύχτα-μέρα.
Και τότε εμφανίζεται η Ελλάδα: κοντά, προβλέψιμη, διαθέσιμη.
Η ελληνική παθογένεια: «Ναι» χωρίς όρους, «ναι» χωρίς τιμή
Η Ελλάδα έχει ένα διαχρονικό σύνδρομο: όταν η πίεση έρχεται “από πάνω”, το «ναι» βγαίνει αυτόματα.
Όχι επειδή υπάρχει σχέδιο.
Αλλά επειδή υπάρχει φόβος.
Φόβος μήπως “θυμώσουν οι ισχυροί”.
Φόβος μήπως “εκτεθούμε”.
Φόβος μήπως “μας αφήσουν μόνους” απέναντι στην Τουρκία.
Και έτσι, η “συμμαχική συνέπεια” μετατρέπεται σε συμμαχική παραχώρηση:
Δίνουμε διευκολύνσεις χωρίς να μπαίνει ποτέ στο τραπέζι το βασικό ερώτημα:
Τι παίρνει η χώρα;
Όταν δίνεις υποδομή, παίρνεις ρίσκο. Και το ρίσκο πρέπει να πληρώνεται.
Στην πολιτική δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα. Υπάρχει μόνο δωρεάν αφέλεια.
Αν η Ελλάδα προσφέρει χώρο, χρόνο, καύσιμο, ανάπαυση και υποστήριξη σε μια σύγκρουση που μπορεί να ανοίξει πολλαπλά μέτωπα, τότε:
- αυξάνει το προφίλ απειλής απέναντι σε κρατικούς και μη κρατικούς δρώντες,
- γίνεται στόχος κυβερνοεπιθέσεων και επιχειρήσεων αποσταθεροποίησης,
- μπαίνει σε αλυσίδα αντιποίνων που δεν ελέγχει,
- υπονομεύει την εσωτερική συνοχή με μια νέα “εθνική αμφισημία”.
Και όλα αυτά δεν είναι θεωρία. Είναι η μηχανική της ισχύος.
Η επόμενη μέρα: εδώ κρίνεται ο Μητσοτάκης
Αν η Ελλάδα μπαίνει στον ρόλο του “κόμβου”, τότε υπάρχει μία σοβαρή θέση:
Ναι. Αλλά με όρους.
Όχι “ναι σε όλα”.
Όχι “θα δούμε”.
Όχι “δεν είναι η ώρα”.
Ρητοί όροι.
Ρητές δεσμεύσεις.
Ρητές εγγυήσεις.
Και ναι: αν η πολιτική ηγεσία θεωρεί ότι η συγκυρία επιτρέπει να ζητήσει μεγάλα ανταλλάγματα (θαλάσσιες ζώνες, αποτροπή στο Αιγαίο, ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο, Κυπριακό στο πλαίσιο διεθνούς δικαίου), τότε τώρα είναι η ώρα να το πει καθαρά.
Γιατί αλλιώς, η ιστορία γράφεται πάντα με την ίδια πρόταση:
Η Ελλάδα έδωσε. Και μετά πλήρωσε.
Η Σούδα δεν είναι «τιμή» που χαρίζεται. Είναι μοχλός.
Και οι μοχλοί υπάρχουν για να σηκώνουν βάρος — όχι για να σε πλακώνει το βάρος.