Δύο χρόνια μετά το κλείσιμο του Θεάτρου Παπαδημητρίου, η Χαλκίδα παραμένει χωρίς πολιτιστική στέγη, χωρίς σχέδιο, χωρίς προοπτική.
Στο πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο λογοδοσίας, η ίδια η Δημοτική Αρχή επιβεβαίωσε αυτό που όλοι φοβόμασταν: το Θέατρο δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί ούτε μέχρι το τέλος της θητείας.
Η εικόνα είναι αποκαρδιωτική.
Το κτίριο, ξύλινο και ακατάλληλο, χαρακτηρίζεται στατικά επισφαλές.
Η μελέτη ενίσχυσης τώρα προγραμματίζεται, χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα, χωρίς εγκεκριμένο προϋπολογισμό, χωρίς πολιτική βούληση.
Κανείς δεν γνωρίζει αν θα συμφέρει η αποκατάσταση ή αν τελικά θα χρειαστεί νέο κτίριο.
Και στο μεταξύ, ο Δήμος Χαλκιδέων στερείται πολιτισμού, χώρου, συλλογικής έκφρασης.
Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό — είναι βαθιά πολιτικό.
Γιατί το Θέατρο Παπαδημητρίου δεν είναι απλώς ένα κτίριο.
Είναι σύμβολο του πολιτισμού, της συμμετοχής και της δημοκρατίας στην πόλη.
Όταν αυτό το σύμβολο παραμένει κλειστό, η σιωπή του δεν είναι ουδέτερη· είναι ηχηρή απόδειξη μιας πολιτικής αδιαφορίας απέναντι στην τέχνη, στους ανθρώπους του πολιτισμού και στους δημότες.
Και μέσα σε αυτή την αδράνεια, οι πιο αδύναμοι πληρώνουν πρώτοι.
Τα άτομα με αναπηρία, οι ηλικιωμένοι, οι οικογένειες, οι μαθητές — όλοι όσοι χρειάζονται έναν χώρο ανοιχτό, προσβάσιμο, ανθρώπινο.
Το Παπαδημητρίου ποτέ δεν υπήρξε πλήρως προσβάσιμο.
Σήμερα, η καθυστέρηση στην αποκατάστασή του διαιωνίζει τον αποκλεισμό και στέλνει το μήνυμα ότι ο πολιτισμός «δεν είναι για όλους».
Αυτό είναι κοινωνική οπισθοδρόμηση.
Η Δημοτική Αρχή οφείλει να καταλάβει ότι ο πολιτισμός δεν είναι διακόσμηση.
Είναι πολιτικό δικαίωμα και κοινωνικό καθήκον.
Κάθε μέρα που περνά χωρίς σχέδιο, χωρίς ενημέρωση, χωρίς δέσμευση, είναι μια μέρα χαμένη για τη Χαλκίδα.
Ζητούμε τώρα:
- Πλήρη διαφάνεια για το στάδιο και το κόστος του έργου.
- Σαφές, δημόσιο χρονοδιάγραμμα αποκατάστασης ή νέας κατασκευής.
- Εγγυημένη προσβασιμότητα για ΑμεΑ σε όλα τα στάδια σχεδιασμού.
- Διαβούλευση με τους πολιτιστικούς φορείς και την κοινωνία των πολιτών.
Γιατί χωρίς πολιτισμό, μια πόλη δεν εξελίσσεται· μαραζώνει.
Και η Χαλκίδα αξίζει περισσότερα από έναν ακόμη κύκλο υποσχέσεων και αναβολών.
Όσο το Θέατρο Παπαδημητρίου μένει κλειστό,
ο καθρέφτης της πόλης δείχνει τη γύμνια της πολιτικής της ηγεσίας.