Παρά τη συντριπτική στρατιωτική υπεροχή ΗΠΑ και Ισραήλ, η Τεχεράνη δεν μετρά την έκβαση της σύγκρουσης με όρους κλασικής νίκης. Μετρά αντοχές, χρόνο και πολιτική επιβίωση.
Ο πραγματικός στόχος του ιρανικού καθεστώτος δεν είναι να επικρατήσει στο πεδίο, αλλά να επιβάλει φθορά, να ανεβάσει το κόστος για τους αντιπάλους του και να βγει από τον πόλεμο όρθιο, ώστε να παρουσιάσει την επιβίωσή του ως στρατηγικό επίτευγμα.
Ο πήχυς δεν είναι η νίκη, είναι η επιβίωση
Το Ιράν γνωρίζει ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με συμβατικούς όρους την αμερικανική και ισραηλινή ισχύ. Γι’ αυτό και δεν παίζει σε αυτό το γήπεδο. Ο πήχυς της «νίκης» έχει μπει πολύ χαμηλότερα, αλλά ταυτόχρονα πολύ πιο ρεαλιστικά για το καθεστώς: να μη διαλυθεί, να μη συντριβεί θεσμικά, να μη χάσει ολοκληρωτικά την επιχειρησιακή του δυνατότητα και να μπορέσει, μετά το τέλος της σύγκρουσης, να εμφανιστεί ακόμη ως παίκτης με όρους. Η Τεχεράνη δεν ζητά θρίαμβο. Ζητά να αντέξει αρκετά ώστε να μη γραφτεί το τέλος της από άλλους.
Ο ασύμμετρος πόλεμος είναι το τελευταίο του ισχυρό χαρτί
Εκεί ακριβώς επενδύει η ιρανική στρατηγική: στους πυραύλους, στα drones, στους πληρεξουσίους, στην απειλή κατά της ναυσιπλοΐας, στη διάχυση της έντασης σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα. Το Ιράν επιχειρεί να μετατρέψει τη στρατιωτική του υστέρηση σε γεωπολιτικό εκβιασμό. Δεν χρειάζεται να λυγίσει στρατιωτικά τις ΗΠΑ για να πετύχει. Του αρκεί να κρατά την περιοχή σε μόνιμη αναστάτωση, να απειλεί τις θαλάσσιες οδούς, να ταράζει τις αγορές, να ανεβάζει το οικονομικό και επιχειρησιακό κόστος κάθε ημέρας πολέμου. Αυτή είναι η λογική του πολέμου φθοράς: όχι η κατά μέτωπον επικράτηση, αλλά η διαρκής αιμορραγία του αντιπάλου.
Ο πραγματικός στόχος είναι η διαπραγμάτευση από θέση αντοχής
Η Τεχεράνη θέλει να φτάσει στο τραπέζι της επόμενης ημέρας όχι ως κατεστραμμένο κράτος που συνθηκολόγησε, αλλά ως καθεστώς που άντεξε. Αυτή είναι η μεγάλη της επιδίωξη. Να πει ότι χτυπήθηκε, μα δεν γονάτισε. Ότι πιέστηκε, αλλά δεν παραδόθηκε. Ότι βρέθηκε απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις και παρ’ όλα αυτά διατήρησε πυρήνα ισχύος, δυνατότητα αντίδρασης και περιφερειακή επιρροή. Σε αυτή τη στρατηγική, ο χρόνος λειτουργεί ως όπλο και η επιβίωση ως αφήγημα. Γι’ αυτό και για το Ιράν η διάρκεια του πολέμου δεν είναι απλώς κίνδυνος. Είναι και μέσο πολιτικής διαπραγμάτευσης.
Το Ιράν δεν υπόσχεται ότι μπορεί να κερδίσει τις ΗΠΑ στο πεδίο. Ποντάρει σε κάτι πιο ύπουλο και πιο επικίνδυνο: ότι μπορεί να τις υποχρεώσει να πληρώσουν ακριβότερα τη «νίκη» τους απ’ όσο αντέχουν πολιτικά, οικονομικά και γεωστρατηγικά. Και πολλές φορές στην Ιστορία, αυτός που δεν πέφτει, καταφέρνει στο τέλος να εμφανιστεί και ως νικητής.