Ο πόλεμος για κάποιους είναι αίμα, φόβος και κοινωνική ασφυξία. Για άλλους είναι χρυσή ευκαιρία κερδοφορίας. Και όταν ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ καμαρώνει ότι οι ΗΠΑ βγάζουν «πολλά λεφτά», η εικόνα γίνεται ωμή: πίσω από τη γεωπολιτική ρητορική, δουλεύει μια τεράστια μηχανή μεταφοράς πλούτου.
Στην Ιταλία, η Τζόρτζια Μελόνι κατηγορείται ότι δεν υπερασπίζεται ούτε τις επιχειρήσεις ούτε τα νοικοκυριά απέναντι στο ενεργειακό σοκ. Αντί να σηκώσει ασπίδα, αφήνει τον λογαριασμό να πέσει ολόκληρος πάνω στην κοινωνία, την ώρα που οι ενεργειακοί κολοσσοί φουσκώνουν τα κέρδη τους και οι πολίτες στενάζουν στις αντλίες και στους λογαριασμούς.
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΩΣ ΜΗΧΑΝΗ ΚΕΡΔΟΥΣ
Η πιο κυνική πλευρά της κρίσης δεν κρύβεται πια. Λέγεται ανοιχτά.
Όταν ένας πρώην – και πάντα καθοριστικός – Αμερικανός πρόεδρος παρουσιάζει έναν πόλεμο ως πεδίο τεράστιων εσόδων, το μήνυμα είναι σαφές: η σύγκρουση δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως γεωστρατηγική υπόθεση, αλλά και ως επιχειρηματικό μοντέλο.
Και κάθε τέτοια δήλωση ξεγυμνώνει το πραγματικό υπόστρωμα της διεθνούς υποκρισίας: άλλοι μετρούν νεκρούς και άλλοι μετρούν δολάρια.
Η ΙΤΑΛΙΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΙΩΠΑ
Η βασική κατηγορία προς τη Μελόνι είναι βαριά: αντί να αναχαιτίσει το ενεργειακό κόστος, παρακολουθεί παθητικά τη διάλυση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών.
Τα νοικοκυριά πιέζονται, οι μικρές επιχειρήσεις ασφυκτιούν, τα καύσιμα μετατρέπονται ξανά σε είδος πολυτελείας και η κυβέρνηση εμφανίζεται ανίκανη – ή απρόθυμη – να συγκρουστεί με τα υπερκέρδη και τη φορολογική αφαίμαξη.
Με απλά λόγια: η κοινωνία πληρώνει, η εξουσία κοιτάζει αλλού.
Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΙΝΕΙΤΑΙ, Η ΜΕΛΟΝΙ ΜΕΝΕΙ ΑΚΙΝΗΤΗ
Το πιο πολιτικά εκκωφαντικό στοιχείο είναι η σύγκριση.
Άλλες χώρες αναζητούν τρόπους άμβλυνσης της πίεσης: φορολογικές παρεμβάσεις, έλεγχοι, φρένα στις τιμές, εργαλεία προστασίας της κοινωνίας.
Στην Ιταλία όμως, σύμφωνα με την καταγγελία της αντιπολίτευσης, δεν υπάρχει καμία πραγματική ασπίδα. Μόνο επικοινωνία, πατριωτική ρητορική και πλήρης απροθυμία να ενοχληθούν τα μεγάλα συμφέροντα.
Και τότε γεννιέται το πιο οξύ ερώτημα: ποιον υπηρετεί τελικά αυτή η κυβέρνηση; Τους πολίτες της ή τους διεθνείς της προστάτες;
Όταν ο Τραμπ πανηγυρίζει για τα κέρδη του πολέμου και η Μελόνι αφήνει τους Ιταλούς να καίγονται στους λογαριασμούς, δεν μιλάμε για «διεθνή κρίση». Μιλάμε για πολιτική συνενοχή στη μετατροπή της κοινωνίας σε φορολογημένο καύσιμο των ισχυρών.