Η δεκαήμερη εκεχειρία στον Λίβανο και η παράλληλη διαπραγμάτευση ΗΠΑ–Ιράν δεν σηματοδοτούν ειρήνη. Σηματοδοτούν απλώς μια προσωρινή αναστολή της φωτιάς, σε μια περιοχή όπου όλοι μιλούν για αποκλιμάκωση, αλλά κανείς δεν εγκαταλείπει τα όπλα, τα χαρτιά και τις απειλές του.
Πίσω από τους διπλωματικούς μορφασμούς, το πραγματικό παζάρι τώρα ανοίγει: Χεζμπολάχ, πυρηνικό πρόγραμμα, Στενά του Ορμούζ, αμερικανικές πιέσεις, ισραηλινές κόκκινες γραμμές και ιρανικοί εκβιασμοί συνθέτουν ένα σκηνικό «επί ξυρού ακμής», όπου η επόμενη μέρα παραμένει πιο αβέβαιη από την ίδια την εκεχειρία.
Η εκεχειρία δεν είναι ειρήνη, είναι ανακωχή με αστερίσκους
Η ανακοίνωση της παύσης των εχθροπραξιών μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου δίνει μια ανάσα, αλλά όχι λύση. Το Ισραήλ δεν έχει κρύψει ότι θέλει να διατηρήσει στρατηγική ελευθερία κινήσεων. Η Χεζμπολάχ, από την άλλη, δεν εμφανίζεται διατεθειμένη να αφοπλιστεί ούτε να αποδεχθεί ότι η σύγκρουση έκλεισε οριστικά.
Με απλά λόγια, η εκεχειρία δεν λύνει το πρόβλημα· το παγώνει. Και στη Μέση Ανατολή, ό,τι παγώνει χωρίς να επιλύεται, αργά ή γρήγορα ξανασκάει.
Το Ιράν κρατά ακόμη δύο μοχλούς: Λίβανο και Ορμούζ
Η Τεχεράνη επιχείρησε να δείξει ότι παραμένει παίκτης πρώτης γραμμής. Χαιρέτισε την εκεχειρία στον Λίβανο, άφησε να εννοηθεί ότι το Ορμούζ είναι ανοικτό, αλλά ταυτόχρονα υπενθύμισε πως τίποτε δεν θεωρείται δεδομένο όσο οι ΗΠΑ συνεχίζουν πιέσεις και αποκλεισμούς.
Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα του Ιράν:
«Μπορώ να δώσω διέξοδο, αλλά μπορώ και να ξανακλείσω τη στρόφιγγα».
Και όταν το Ορμούζ παραμένει στο τραπέζι ως διαπραγματευτικό όπλο, καμία αγορά, καμία κυβέρνηση και καμία ναυτιλιακή δύναμη δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής.
Ολοι εμφανίζονται “κερδισμένοι”, άρα κανείς δεν έχει ακόμη κερδίσει
Ο Τραμπ θέλει να εμφανιστεί ως ο ηγέτης που σταμάτησε τη φωτιά και έφερε το Ιράν στο τραπέζι. Ο Νετανιάχου επιχειρεί να δείξει ότι δεν υποχώρησε στρατηγικά. Η Χεζμπολάχ λέει ότι άντεξε. Το Ιράν εμφανίζει την εκεχειρία ως επιβεβαίωση της επιρροής του.
Όταν όμως όλοι σπεύδουν να πανηγυρίσουν πριν υπογραφεί η πραγματική επόμενη μέρα, αυτό συνήθως σημαίνει ένα πράγμα: η σύγκρουση δεν έχει κλείσει, απλώς άλλαξε μορφή. Από το πεδίο των πυραύλων πέρασε στο πεδίο των όρων. Και εκεί η μάχη μπορεί να αποδειχθεί ακόμη πιο σκληρή.
Η Μέση Ανατολή δεν μπήκε σε φάση ειρήνης. Μπήκε σε φάση αναμονής.
Οι εκεχειρίες αυτές είναι εύθραυστες, οι συμμαχίες ρευστές, οι σκοπιμότητες ζωντανές και τα όπλα παραμένουν γεμάτα.
Οποιος βλέπει σήμερα «λύση», μάλλον διαβάζει ευχές.
Η αλήθεια είναι πιο ωμή: η περιοχή βρίσκεται σε ένα διάλειμμα υψηλού κινδύνου, όπου μια λάθος κίνηση, μια αποτυχημένη διαπραγμάτευση ή ένας νέος εκβιασμός μπορεί να τινάξει τα πάντα ξανά στον αέρα.
Στη Μέση Ανατολή, η εκεχειρία δεν είναι τέλος.
Είναι απλώς το πιο σιωπηλό πρόσωπο του επόμενου πολέμου.