Δεν είναι «τεχνικό θέμα».
Είναι πολιτική απόφαση με ταμπέλα. Και λογαριασμό.
Ο δήμαρχος Βάρης–Βούλας–Βουλιαγμένης, Γρηγόρης Κωνσταντέλλος, το είπε καθαρά στο Δ.Σ. της ΚΕΔΕ: η ΕΕΑΑ πάει για έλλειμμα ~6 εκατ. ευρώ το 2026. Και μαζί της πάει στον τοίχο ο Μπλε Κάδος, όπως τον ξέραμε.
Και το πιο βαρύ;
Η ΚΕΔΕ δεν είναι «παρατηρητής». Είναι μέτοχος 35%. Άρα συνυπεύθυνη. Άρα οφείλει να μιλήσει με όρους εξουσίας, όχι με όρους δελτίου τύπου.
Δύο σενάρια. Και τα δύο τιμωρούν τους δήμους.
1) “Break even” με συμβάσεις τύπου Β.
Μετάφραση: πληρώστε εσείς.
Πληρώστε εσείς που ήδη σηκώνετε μισθοδοσία, καύσιμα, συνεργεία, συντήρηση, στόλο, κάδους.
Ο δήμος γίνεται πάλι ο «χρήσιμος ηλίθιος» του συστήματος: μαζεύει, καθαρίζει, πληρώνει — και στο τέλος απολογείται στους πολίτες.
2) Μένουμε σε συμβάσεις τύπου Α, αλλά κόβουμε την κάλυψη στο 60%.
Μετάφραση: ανακύκλωση μόνο για τα μεγάλα κέντρα.
Η περιφέρεια έξω. Οι μικροί δήμοι στο σκοτάδι.
Δηλαδή: Ελλάδα δύο ταχυτήτων και στην ανακύκλωση.
Σκάνδαλο με γραβάτα.
Η “τρίτη λύση” υπάρχει. Αλλά μένει στα λόγια.
Υποτίθεται ότι η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει πακέτο: DRS/εγγυοδοσία, ενοποίηση εισφορών, πάταξη εισφοροδιαφυγής, συμμετοχή του κράτους σε κόστη, αύξηση εισφορών παραγωγών (με τα «81€/τόνο» να μοιάζουν ανέκδοτο μπροστά σε ευρωπαϊκά επίπεδα), νέα δίκτυα, επενδύσεις, οχήματα, κάδους, μεταφορά ευθύνης συλλογής.
Ωραία.
Μόνο που εδώ μιλάμε για δέκα μήνες χωρίς εφαρμογή.
Δέκα μήνες «θα».
Δέκα μήνες κενό.
Και τώρα; Δύο «δραματικές» επιλογές — που και στις δύο πληρώνει ο δήμος.
Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι επιλογή.
Όταν το κράτος αφήνει τη συλλογή στους δήμους αλλά δεν εξασφαλίζει χρηματοδοτικό μηχανισμό, δεν είναι αμέλεια. Είναι μοντέλο:
- ιδιωτικοποιούνται τα έσοδα (εισφορές/συστήματα/παραγωγοί)
- κοινωνικοποιείται το κόστος (δήμος/δημότης/τέλη καθαριότητας)
Και μετά μιλάνε για «πράσινη μετάβαση».
Με ποια λεφτά; Με των δήμων.
Ώρα ευθύνης για την ΚΕΔΕ
Αν η ΚΕΔΕ είναι μέτοχος 35%, δεν μπορεί να κάνει τον τροχονόμο. Πρέπει να κάνει τον ιδιοκτήτη.
Να βάλει όρους. Να σηκώσει θέμα στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο. Τώρα. Όχι όταν θα κλείνουν δρομολόγια, θα ακριβαίνουν συμβάσεις και θα «εξηγούν» στους πολίτες γιατί ο μπλε κάδος έγινε προνόμιο.
“Ο ρυπαίνων πληρώνει” δεν είναι σύνθημα. Είναι υποχρέωση.
Αν δεν πληρώσουν παραγωγοί και κράτος, θα πληρώσει ο δήμος.
Κι αν πληρώσει ο δήμος, θα πληρώσει ο δημότης.
Και τότε η ανακύκλωση δεν θα πεθάνει από έλλειμμα.
Θα πεθάνει από κοροϊδία.