Στην Άβυθο της Κεφαλονιάς μια ναυαγοσώστρια έκανε αυτό που έπρεπε. Μπήκε στη θάλασσα, πάλεψε με κύματα, ρεύματα και πανικό, και έβγαλε επτά ανθρώπους ζωντανούς. Στη Χαλκίδα, όμως, το ερώτημα παραμένει: στις παραλίες όπου δεν υπάρχει ναυαγοσώστης, ποιος θα προλάβει το κακό;
Σκηνές αγωνίας εκτυλίχθηκαν στην παραλία της Αβύθου, στη νότια Κεφαλονιά, όταν έντονος κυματισμός και θαλάσσια ρεύματα παρέσυραν λουόμενους προς τα βαθιά.
Το περιστατικό σημειώθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής 3 Ιουλίου, περίπου στις 2 το μεσημέρι. Η θάλασσα, σύμφωνα με μαρτυρίες, άλλαξε απότομα πρόσωπο. Τα κύματα δυνάμωσαν, τα ρεύματα άρχισαν να τραβούν τους λουόμενους και μέσα σε λίγα λεπτά η χαλαρή καλοκαιρινή εικόνα μετατράπηκε σε σκηνικό τρόμου.
Οι περισσότεροι κατάφεραν να βγουν εγκαίρως στην ακτή. Όχι όμως όλοι. Επτά άτομα, ανάμεσά τους και δύο ανήλικα αδέρφια, βρέθηκαν σε κίνδυνο.
Εκείνη τη στιγμή η ναυαγοσώστρια της παραλίας, Σοφία Κασπίρη, δεν έχασε χρόνο. Μπήκε στη θάλασσα και ξεκίνησε την επιχείρηση διάσωσης.
Με ψυχραιμία, δύναμη και απόλυτη συγκέντρωση, κατάφερε να προσεγγίσει τους λουόμενους, να αντιμετωπίσει τον πανικό τους και να τους οδηγήσει με ασφάλεια προς την ακτή. Σύμφωνα με μαρτυρίες, σε κάποια στιγμή βοήθησε ταυτόχρονα τρεις ενήλικες που είχαν εξαντληθεί μέσα στο νερό.
Η επιχείρηση κράτησε περίπου δυόμισι ώρες και ολοκληρώθηκε χωρίς τραυματισμούς.
Η Σοφία Κασπίρη, με καταγωγή από την Πάτρα, είναι απόφοιτη Νοσηλευτικής Σχολής και έχει τριετή εμπειρία στη ναυαγοσωστική. Η ίδια, περιγράφοντας το περιστατικό, είπε πως όταν έβγαλε από τη θάλασσα τα δύο αδέρφια και είδε τη μητέρα τους να την ευχαριστεί κλαίγοντας, ξέχασε όλη την κούραση και την αγωνία.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Γιατί ο ναυαγοσώστης δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο στην παραλία. Δεν είναι τυπική υποχρέωση. Δεν είναι μια καρέκλα κάτω από έναν πύργο. Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να σταθεί ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο.
Η ιστορία της Αβύθου πρέπει να ακουστεί και στη Χαλκίδα.
Σε έναν Δήμο με παραλίες γεμάτες κόσμο, με οικογένειες, παιδιά, ηλικιωμένους και καθημερινούς λουόμενους, δεν μπορεί η ασφάλεια στη θάλασσα να αντιμετωπίζεται ως λεπτομέρεια. Εκεί όπου δεν υπάρχει ναυαγοσωστική παρουσία, το ρίσκο δεν είναι θεωρητικό. Είναι πραγματικό.
Η θάλασσα δεν προειδοποιεί πάντα. Τα ρεύματα δεν φαίνονται πάντα. Ο πανικός δεν περιμένει την επόμενη σύμβαση, την επόμενη ανακοίνωση, την επόμενη συνεδρίαση ή την επόμενη δικαιολογία.
Στην Κεφαλονιά, επτά άνθρωποι γύρισαν ζωντανοί στην ακτή επειδή υπήρχε μια ναυαγοσώστρια στη θέση της.
Στη Χαλκίδα, το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο:
Αν αύριο συμβεί το ίδιο σε μια παραλία χωρίς ναυαγοσώστη, ποιος θα βουτήξει;
Γιατί μετά το κακό, οι δηλώσεις δεν σώζουν κανέναν. Οι ανακοινώσεις δεν κάνουν ΚΑΡΠΑ. Και οι ευθύνες δεν φέρνουν πίσω ανθρώπινες ζωές.
Η Σοφία Κασπίρη έκανε το καθήκον της.
Τώρα ας κάνουν και οι Δήμοι το δικό τους.