Ελληνικά συμφέροντα φέρονται να βαφτίζουν ιδιωτικά κεφάλαια ως «νορβηγικές θεσμικές επενδύσεις», δημιουργώντας τεχνητό κλίμα και παγιδεύοντας μικροεπενδυτές
Στην ελληνική χρηματιστηριακή αγορά έχουμε δει πολλά. «Παπαγαλάκια», στημένες διαρροές, μετοχές που απογειώνονται χωρίς κανένα πραγματικό οικονομικό υπόβαθρο και μικροεπενδυτές που καλούνται στο τέλος να πληρώσουν τον λογαριασμό.
Τώρα, όμως, οι καταγγελίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας περιγράφουν ένα ακόμη πιο καλοστημένο παιχνίδι: ιδιωτικά κεφάλαια ελληνικών συμφερόντων φέρονται να εμφανίζονται ως επενδύσεις «νορβηγικών funds», αφήνοντας σκοπίμως να εννοηθεί ότι πίσω από τις αγορές βρίσκεται το πανίσχυρο Κρατικό Επενδυτικό Ταμείο της Νορβηγίας.
Και μόλις ακουστεί η μαγική φράση «μπήκαν οι Νορβηγοί», αρχίζει το πανηγύρι.
Η πληροφορία διοχετεύεται στην αγορά, αναπαράγεται από χρηματιστηριακές στήλες και ιστοσελίδες, δημιουργούνται προσδοκίες και η τιμή της εκάστοτε μετοχής αρχίζει να ανεβαίνει. Οι μικροεπενδυτές βλέπουν έναν παγκόσμιο επενδυτικό κολοσσό να εμφανίζεται –υποτίθεται– στο μετοχολόγιο και θεωρούν ότι κάτι μεγάλο γνωρίζει.
Μόνο που, σύμφωνα με τις καταγγελίες, το «νορβηγικό fund» μπορεί να μην έχει καμία απολύτως σχέση με το νορβηγικό κράτος.
Το κόλπο της νορβηγικής βιτρίνας
Το φερόμενο τέχνασμα είναι απλό αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικό.
Κεφάλαια κατατίθενται μέσω εταιρικών ή επενδυτικών σχημάτων που έχουν έδρα ή τραπεζική παρουσία στη Νορβηγία. Στη συνέχεια, τα σχήματα αυτά αγοράζουν μετοχές ελληνικών εισηγμένων εταιρειών και παρουσιάζονται γενικά και αόριστα ως «Νορβηγοί θεσμικοί επενδυτές».
Τεχνικά, μπορεί πράγματι να πρόκειται για fund με νορβηγική έδρα.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρόκειται για το Government Pension Fund Global, το κρατικό ταμείο που διαχειρίζεται η Norges Bank Investment Management και διαθέτει περιουσία άνω των δύο τρισεκατομμυρίων δολαρίων.
Η διαφορά είναι χαώδης.
Άλλο ένα ιδιωτικό επενδυτικό όχημα που ιδρύθηκε στη Νορβηγία και άλλο το μεγαλύτερο κρατικό επενδυτικό ταμείο στον κόσμο.
Όταν, όμως, η διαφορά αυτή θολώνει σκοπίμως μέσα από «πληροφορίες», υπαινιγμούς και δημοσιεύματα, τότε δεν μιλάμε απλώς για χρηματιστηριακό μάρκετινγκ. Μιλάμε για ενδεχόμενη παραπλάνηση του επενδυτικού κοινού.
Πρώτα αγοράζουν, μετά διαρρέουν και στο τέλος ξεφορτώνουν;
Το κρίσιμο ερώτημα είναι τι συμβαίνει πριν και μετά τις διαρροές.
Ποιοι αγοράζουν τις συγκεκριμένες μετοχές πριν κυκλοφορήσει η πληροφορία περί «νορβηγικής εισόδου»;
Ποιοι δημοσιογράφοι, αναλυτές ή χρηματιστηριακοί παράγοντες αναπαράγουν την πληροφορία χωρίς να έχουν επιβεβαιώσει την πραγματική ταυτότητα του επενδυτή;
Και κυρίως: ποιοι πουλούν όταν η τιμή της μετοχής έχει ήδη εκτιναχθεί και οι μικροεπενδυτές έχουν τρέξει να αγοράσουν;
Διότι, εάν κάποιοι τοποθετούνται εγκαίρως, κατασκευάζουν στη συνέχεια ένα θετικό αφήγημα γύρω από μια υποτιθέμενη κρατική νορβηγική επένδυση και κατόπιν ρευστοποιούν με κέρδη, τότε η υπόθεση δεν αφορά απλώς μια «έξυπνη χρηματιστηριακή κίνηση».
Αφορά πιθανό μηχανισμό χειραγώγησης της αγοράς.
Οι Αρχές οφείλουν να δώσουν ονόματα και απαντήσεις
Σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα, καταγγελίες έχουν φτάσει στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, ενώ φέρεται να εξετάζεται και η προέλευση των κεφαλαίων, καθώς και το ενδεχόμενο παράνομων κερδών.
Μέχρι να υπάρξει επίσημη ανακοίνωση, κανένα συμπέρασμα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο.
Ωστόσο, οι αρμόδιες Αρχές οφείλουν να ελέγξουν άμεσα:
ποια επενδυτικά σχήματα εμφανίστηκαν ως «νορβηγικά funds»,
ποιοι είναι οι πραγματικοί δικαιούχοι τους,
ποιες μετοχές αγόρασαν,
πότε πραγματοποιήθηκαν οι αγορές και οι πωλήσεις,
ποιοι διέρρευσαν στον Τύπο πληροφορίες περί συμμετοχής του κρατικού ταμείου της Νορβηγίας
και ποιοι αποκόμισαν κέρδη μετά την άνοδο των τιμών.
Οι συναλλαγές αφήνουν ίχνη. Τα χρήματα αφήνουν διαδρομές. Και οι συντονισμένες διαρροές αφήνουν πρόσωπα πίσω τους.
Το Χρηματιστήριο δεν μπορεί να λειτουργεί σαν καζίνο των ημετέρων
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιοι ενδέχεται να έστησαν το κόλπο.
Είναι και ποιοι τους άφησαν να το στήσουν.
Σε μια σοβαρή κεφαλαιαγορά, δεν μπορεί μια αόριστη πληροφορία περί «ξένου θεσμικού επενδυτή» να αρκεί για να απογειώνει μετοχές χωρίς να ελέγχεται η προέλευσή της.
Δεν μπορεί κάθε ιδιωτικό κεφάλαιο που περνά από νορβηγική τράπεζα να βαφτίζεται επένδυση του νορβηγικού κράτους.
Και δεν μπορεί ο μικροεπενδυτής να καλείται κάθε φορά να αγοράσει το παραμύθι στην κορυφή και να κρατήσει τη ζημιά όταν οι πραγματικοί παίκτες έχουν ήδη αποχωρήσει.
Εάν οι καταγγελίες επιβεβαιωθούν, δεν θα πρόκειται για επενδυτική ευφυΐα ούτε για κάποιο «colpo grosso».
Θα πρόκειται για μια ωμή επιχείρηση κατασκευής προσδοκιών, φουσκώματος μετοχών και μεταφοράς πλούτου από τους ανυποψίαστους στους μυημένους.
Και αυτή τη φορά οι ελεγκτικές Αρχές δεν δικαιούνται να αρκεστούν σε ψιθύρους και διαρροές.
Οφείλουν να ανοίξουν λογαριασμούς, να διασταυρώσουν συναλλαγές και να ανακοινώσουν ονόματα.
Γιατί το Χρηματιστήριο Αθηνών δεν μπορεί να είναι παιδική χαρά για τα εγχώρια «σαΐνια» και παγίδα για όλους τους υπόλοιπους.