Σε ένα μικρό νοσοκομείο, όπου η ψυχραιμία, η συνεργασία και ο αλληλοσεβασμός θα έπρεπε να είναι αδιαπραγμάτευτοι όροι επιβίωσης, καταγγέλλεται περιστατικό που ξεπερνά κάθε όριο. Συμπεριφορά έτοιμη να εκτραχυνθεί σε βάρος έμπειρου μόνιμου συναδέλφου, απειλές, ψυχολογική πίεση και το γνωστό όπλο της μικροεξουσίας: «θα κάνω αναφορά στη διοίκηση».
Αν αυτά ισχύουν, τότε δεν μιλάμε για «ένταση της στιγμής» ούτε για «δύσκολο χαρακτήρα». Μιλάμε για ωμό εργασιακό τραμπουκισμό μέσα σε έναν χώρο που υποτίθεται ότι υπηρετεί τον άνθρωπο. Και εκεί που μπαίνει η βία — σωματική, ψυχολογική, υπηρεσιακή — τελειώνουν οι δικαιολογίες και αρχίζουν οι ευθύνες.
ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΠΟΥ ΞΕΓΥΜΝΩΝΕΙ ΤΟ ΚΛΙΜΑ
Σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, πρόσφατο γεγονός στο νοσοκομείο αποκάλυψε μια εικόνα που μόνο ανατριχίλα προκαλεί. Σε συνθήκες πίεσης, αντί για επαγγελματισμό και συνεργασία, φέρεται να εκδηλώθηκε συμπεριφορά επιθετική απέναντι σε έμπειρο μόνιμο συνάδελφο, ακόμη και με διάθεση χειροδικίας, με αφορμή την τοποθέτηση φλεβοκαθετήρα. Και δίπλα στην επιθετικότητα, το γνωστό δηλητήριο: απειλές για αναφορές και διοικητικές καταγγελίες αν οι άλλοι δεν «χορεύουν» στον ρυθμό της αυθαιρεσίας.
Αυτό δεν είναι απλώς κακό κλίμα. Είναι εικόνα αποσύνθεσης.
Η ΒΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ “ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ”
Αρκετά με το ξέπλυμα των ίδιων και των ίδιων συμπεριφορών.
Η σωματική απειλή δεν είναι «νεύρα».
Η ψυχολογική πίεση δεν είναι «ιδιοσυγκρασία».
Ο εργασιακός εκφοβισμός δεν είναι «δυναμισμός».
Οι διοικητικές απειλές δεν είναι «υπηρεσιακή αυστηρότητα».
Είναι βία. Κανονική βία. Από εκείνη που δεν αφήνει πάντα σημάδι στο σώμα, αλλά σακατεύει την αξιοπρέπεια, διαλύει ομάδες, σπέρνει φόβο και μετατρέπει έναν χώρο ευθύνης σε πεδίο προσωπικής τρομοκρατίας. Όποιος νομίζει ότι μπορεί να επιβάλλεται με τσαμπουκά, φωνές, απειλές και υπηρεσιακά καρφώματα, δεν ασκεί λειτούργημα. Παίζει εξουσία στις πλάτες άλλων.
ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ, ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ
Το χειρότερο δεν είναι μόνο ο θύτης της τοξικότητας. Το χειρότερο είναι η κανονικοποίηση. Το «άσ’ το να περάσει». Το «μην μπλέξεις». Το «έτσι είναι αυτή». Το «κοίτα τη δουλειά σου». Κάπως έτσι σαπίζει ένας οργανισμός από μέσα.
Η αξιοπρέπεια στην εργασία δεν είναι ευγένεια. Είναι δικαίωμα. Και ένα νοσοκομείο που σιωπά μπροστά σε τέτοιες συμπεριφορές δεν είναι απλώς αδύναμο διοικητικά. Είναι ηθικά έκθετο. Χρειάζονται καθαρές διαδικασίες, έρευνα, λογοδοσία και απόλυτο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση: μηδενική ανοχή στη βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Όχι αύριο. Τώρα.
Όταν ο τραμπουκισμός σηκώνει κεφάλι μέσα σε νοσοκομείο, δεν εξευτελίζεται μόνο ο συνάδελφος που τον υφίσταται. Εξευτελίζεται ο ίδιος ο θεσμός. Και όποιος εξακολουθεί να κουκουλώνει τέτοιες καταστάσεις, δεν κρατά ίσες αποστάσεις — κρατά ανοιχτή την πόρτα στη σαπίλα.