Δεν υπάρχει “άρνηση συμμόρφωσης”. Υπάρχει αντικειμενική αδυναμία.
Ο Τάσος Οικονομόπουλος το είπε καθαρά: με την αποχή κτηνιάτρων από τη λήψη DNA, η εφαρμογή κρίσιμων διατάξεων του ν. 4830/2021 γίνεται πρακτικά αδύνατη. Και όταν ο νόμος απαιτεί κάτι που δεν μπορεί να γίνει, δεν είναι νόμος τάξης. Είναι μηχανισμός παγίδας.
Η παγίδα του νόμου
- Το DNA “δεν γίνεται” → η στείρωση παύει να είναι επιλογή και γίνεται έμμεση υποχρέωση.
- Αν δεν κάνεις αυτό που δεν μπορείς να κάνεις → έρχονται κυρώσεις.
- Δηλαδή: τιμωρία χωρίς λύση, πρόστιμα για την αδυναμία του συστήματος, όχι για υπαιτιότητα.
Το κρίσιμο ερώτημα που ο Υφυπουργός απέφυγε
Τι κάνει η κυβέρνηση όταν ο πολίτης δεν μπορεί αντικειμενικά να εφαρμόσει τη διάταξη, επειδή δεν λειτουργεί ο μηχανισμός εφαρμογής;
Απάντηση: καμία.
Αντί για συγκεκριμένο σχέδιο, ακούσαμε γενικόλογα για “φιλοζωία” και “διάλογο”.
Όμως η φιλοζωία δεν καλύπτει θεσμικά κενά. Και ο διάλογος δεν πληρώνει τα πρόστιμα.
Τα δίκαια αιτήματα των Κυνηγετικών Συλλόγων (χωρίς σάλτσες)
- Άμεση παράταση/αναστολή κυρώσεων για DNA όσο δεν υπάρχει πραγματική δυνατότητα λήψης.
- Ρητή ρύθμιση “αντικειμενικής αδυναμίας”: να μην τιμωρείται κανείς για κάτι που δεν μπορεί να εκτελέσει.
- Λειτουργικό πλαίσιο DNA (ποιος, πού, πότε, κόστος, ευθύνη) – όχι θεωρίες.
- Στοχευμένες διορθώσεις για να μη μετατρέπεται η στείρωση σε υποχρέωση μέσω αδιεξόδου.
Τελικό συμπέρασμα
Όταν η Πολιτεία δεν εξασφαλίζει εφαρμογή, δεν νομιμοποιείται να μοιράζει πρόστιμα.
Ο ν. 4830/2021 έτσι όπως εφαρμόζεται σήμερα, δεν διορθώνει: χρεώνει.
Και εδώ τελειώνουν τα “ευχολόγια”. Η κυβέρνηση είτε φέρνει άμεσα εφαρμόσιμη λύση, είτε παραδέχεται ότι κρατά έναν νόμο-βιτρίνα που τιμωρεί τους εύκολους στόχους.