Η απάντηση για τη βλάβη στο δίκτυο ύδρευσης δεν κλείνει το θέμα – Αντίθετα, ανοίγει ακόμη μεγαλύτερα ερωτήματα για το προσωπικό, τους εργολάβους, το παλιό δίκτυο και τους σωλήνες αμιάντου στη Χαλκίδα
Ο Ιωάννης Αλεξίου έθεσε δημόσια ένα ερώτημα που απασχολεί πολλούς δημότες της Χαλκίδας: πώς είναι δυνατόν μια περιοχή να μένει χωρίς νερό από το μεσημέρι της Πέμπτης έως το μεσημέρι της Παρασκευής και η συζήτηση να περιορίζεται στο αν «αποκαταστάθηκε» τελικά η βλάβη;
Γιατί το πραγματικό ζήτημα δεν είναι μόνο η συγκεκριμένη ζημιά. Είναι η συνολική εικόνα της διοίκησης του Δήμου Χαλκιδέων και της ΔΕΥΑΧ. Είναι η επάρκεια του προσωπικού. Είναι η εξάρτηση από εξωτερικούς συνεργάτες και εργολάβους. Είναι η κατάσταση του δικτύου ύδρευσης. Είναι το αν υπάρχει σχέδιο σταδιακής αντικατάστασης παλιών σωλήνων, μεταξύ των οποίων και σωλήνων αμιάντου, όπως καταγγέλλεται και ζητείται να απαντηθεί.
Η εικόνα που παρουσιάζει η διοίκηση του Δήμου Χαλκιδέων είναι, κατά την άποψή μας, εικόνα βαθιάς ανεπάρκειας. Και όσο δεν δίνονται καθαρές απαντήσεις για το προσωπικό, το δίκτυο και τους σωλήνες αμιάντου, τόσο η κριτική θα γίνεται εντονότερη.
Ο Αλεξίου δεν επιτέθηκε στους εργαζόμενους – Έθεσε θέμα διοίκησης
Στην ανάρτησή του, ο Ιωάννης Αλεξίου έκανε λόγο για αδυναμία άμεσης ανταπόκρισης σε έκτακτη βλάβη στο δίκτυο ύδρευσης, υπογραμμίζοντας ότι υπάρχει ανάγκη πρόσληψης μόνιμου προσωπικού σε νευραλγικές θέσεις.
Αυτό είναι το κεντρικό θέμα.
Όχι αν οι εργαζόμενοι της ΔΕΥΑΧ προσπάθησαν. Όχι αν βρέθηκαν στο σημείο. Όχι αν δούλεψαν μέσα στη νύχτα. Αυτά κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν τα αμφισβητεί. Οι εργαζόμενοι είναι πολλές φορές οι πρώτοι που σηκώνουν στην πλάτη τους τις αδυναμίες μιας υπηρεσίας που δεν έχει ενισχυθεί όπως πρέπει.
Το ερώτημα όμως παραμένει: επαρκεί το προσωπικό;
Αν δεν επαρκεί, ποιος έχει την πολιτική και διοικητική ευθύνη;
Αν χρειάζονται εργολάβοι και εξωτερικοί συνεργάτες για να καλυφθούν βασικές ανάγκες, ποιος αποφάσισε αυτό το μοντέλο λειτουργίας;
Αν μια βλάβη αφήνει δημότες χωρίς νερό για σχεδόν ένα 24ωρο, ποιος θα δώσει απαντήσεις;
Η απάντηση της ΔΕΥΑΧ δεν απαντά στον πυρήνα του προβλήματος
Στη δημόσια απάντηση που δόθηκε προς τον Ιωάννη Αλεξίου, τονίστηκε ότι τα συνεργεία της ΔΕΥΑΧ, σε συνεργασία με συνεργεία εργολάβου, βρίσκονταν στο σημείο από το μεσημέρι της προηγούμενης ημέρας μέχρι και τη νύχτα, αλλά και την επόμενη ημέρα.
Αυτό, αντί να κλείνει τη συζήτηση, την ανοίγει ακόμη περισσότερο.
Διότι όταν μια δημοτική επιχείρηση ύδρευσης χρειάζεται να υπογραμμίσει ότι κινητοποιήθηκαν και δικά της συνεργεία και συνεργεία εργολάβου, τότε επιβεβαιώνεται το ερώτημα που έθεσε ο Αλεξίου: υπάρχει επαρκές μόνιμο προσωπικό ή η ΔΕΥΑΧ λειτουργεί με μπαλώματα;
Η απάντηση επίσης ανέφερε ότι η βλάβη προκλήθηκε από εργολάβο που εκτελούσε οικοδομικές εργασίες. Ακόμη κι αν αυτό ισχύει πλήρως, δεν αναιρεί την ανάγκη για θεσμική απάντηση. Ποιος ελέγχει τέτοιες εργασίες κοντά σε δίκτυα; Ποιος διασφαλίζει ότι δεν θα κόβεται το νερό σε ολόκληρες περιοχές; Ποιος έχει την ευθύνη για την πρόληψη;
Δεν γίνεται κάθε φορά να φταίει κάποιος άλλος. Ο εργολάβος, η συγκυρία, η παλιά υποδομή, η «κακιά στιγμή», ο πολίτης που ρωτά.
Κάποια στιγμή πρέπει να απαντήσει και η διοίκηση.
«Δεν λύνονται από το πληκτρολόγιο» — Ναι, αλλά από το πληκτρολόγιο ξεκινά η λογοδοσία
Στην απάντηση προς τον Ιωάννη Αλεξίου υπήρξε και η φράση ότι τέτοια ζητήματα δεν λύνονται από το πληκτρολόγιο.
Πράγματι. Οι βλάβες δεν λύνονται από το πληκτρολόγιο. Λύνονται με συνεργεία, προσωπικό, εξοπλισμό, σχέδιο και πρόληψη.
Όμως από το πληκτρολόγιο μπορεί να ξεκινήσει η δημόσια λογοδοσία. Από το πληκτρολόγιο μπορεί ένας πολίτης ή ένας αιρετός να θέσει ερωτήματα. Από το πληκτρολόγιο μπορεί να καταγραφεί η αγανάκτηση μιας περιοχής που έμεινε χωρίς νερό. Από το πληκτρολόγιο μπορεί να ζητηθεί διαφάνεια.
Και στην εποχή που ζούμε, η δημόσια ερώτηση δεν είναι προσβολή. Είναι δικαίωμα.
Προσβολή είναι να μένουν οι πολίτες χωρίς νερό και να μην παίρνουν σαφείς απαντήσεις.
Το μεγάλο θέμα: υπάρχουν σωλήνες αμιάντου στη Χαλκίδα;
Ο Ιωάννης Αλεξίου έβαλε και ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα: τους σωλήνες αμιάντου στο δίκτυο της πόλης.
Εδώ δεν χωρούν υπεκφυγές.
Οι αρμόδιοι οφείλουν να απαντήσουν δημόσια και καθαρά:
Υπάρχουν ακόμη σωλήνες αμιάντου στο δίκτυο ύδρευσης της Χαλκίδας;
Σε ποιες περιοχές βρίσκονται;
Υπάρχει επίσημη καταγραφή;
Υπάρχει σχέδιο σταδιακής αντικατάστασης;
Υπάρχει χρηματοδότηση;
Υπάρχει χρονοδιάγραμμα;
Πόσες βλάβες έχουν σημειωθεί σε παλιά τμήματα του δικτύου τα τελευταία χρόνια;
Αυτά δεν είναι μικροπολιτική. Είναι ζητήματα δημόσιας υποδομής, καθημερινότητας και εμπιστοσύνης.
Όταν ο πολίτης ανοίγει τη βρύση, δεν τον ενδιαφέρει ποιος έχει δίκιο στο Facebook. Τον ενδιαφέρει να έχει νερό. Καθαρό, ασφαλές και σταθερό. Και όταν δεν έχει, δικαιούται να ζητά απαντήσεις.
Η πρόσκληση για προσωπική ενημέρωση δεν αρκεί
Στην απάντηση προς τον Ιωάννη Αλεξίου υπήρξε πρόσκληση να επισκεφθεί τη ΔΕΥΑΧ για προσωπική ενημέρωση.
Καμία αντίρρηση. Η ενημέρωση είναι πάντα χρήσιμη.
Όμως το θέμα δεν αφορά μόνο τον Ιωάννη Αλεξίου. Αφορά τους δημότες. Αφορά μια ολόκληρη πόλη. Αφορά περιοχές που ταλαιπωρούνται από βλάβες, διακοπές και παλιές υποδομές.
Άρα η απάντηση δεν πρέπει να δοθεί πίσω από μία πόρτα γραφείου. Πρέπει να δοθεί δημόσια.
Με στοιχεία.
Με χρονοδιάγραμμα.
Με αριθμούς.
Με δεσμεύσεις.
Με σχέδιο.
Η πόλη δεν ζητά προσωπικές ενημερώσεις. Ζητά θεσμικές απαντήσεις.
Το πρόβλημα δεν είναι οι εργαζόμενοι – Είναι η διοίκηση
Ας το πούμε καθαρά: οι εργαζόμενοι της ΔΕΥΑΧ αξίζουν σεβασμό. Είναι εκείνοι που καλούνται να τρέξουν μέσα στη βλάβη, μέσα στη νύχτα, μέσα στην πίεση, πολλές φορές με ελλείψεις και με μέσα που δεν επαρκούν.
Ακριβώς γι’ αυτό η συζήτηση για μόνιμο προσωπικό είναι κρίσιμη.
Αν οι εργαζόμενοι είναι λίγοι, πρέπει να ενισχυθούν.
Αν οι ανάγκες είναι αυξημένες, πρέπει να καλυφθούν.
Αν το δίκτυο επεκτείνεται, όπως αναφέρθηκε, τότε απαιτείται ακόμη μεγαλύτερη τεχνική επάρκεια.
Αν οι βλάβες πολλαπλασιάζονται, δεν αρκεί η αυταπάρνηση των εργαζομένων. Χρειάζεται διοικητική ικανότητα.
Και εδώ είναι το πρόβλημα.
Η διοίκηση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τους εργαζόμενους κάθε φορά που δέχεται κριτική. Η κριτική δεν στρέφεται κατά των ανθρώπων που δουλεύουν στο πεδίο. Στρέφεται κατά εκείνων που έχουν την ευθύνη να οργανώσουν, να προβλέψουν, να στελεχώσουν και να σχεδιάσουν.
Η Χαλκίδα δεν αντέχει άλλο το «τρέχουμε και ό,τι προλάβουμε»
Η Χαλκίδα χρειάζεται σοβαρή διαχείριση των υποδομών της. Δεν μπορεί κάθε βλάβη να αντιμετωπίζεται σαν μεμονωμένο περιστατικό. Δεν μπορεί κάθε διακοπή νερού να αντιμετωπίζεται με ανακοινώσεις εκ των υστέρων. Δεν μπορεί κάθε ερώτηση να βαφτίζεται «επίθεση».
Η πόλη χρειάζεται σχέδιο για το δίκτυο ύδρευσης.
Χρειάζεται μόνιμο προσωπικό.
Χρειάζεται διαφάνεια στους εργολάβους και στις συνεργασίες.
Χρειάζεται καταγραφή των παλιών σωλήνων.
Χρειάζεται πρόγραμμα αντικατάστασης.
Χρειάζεται λογοδοσία.
Και κυρίως, χρειάζεται μια διοίκηση που να μην αντιμετωπίζει την κριτική ως ενόχληση, αλλά ως υποχρέωση απάντησης.
Ο Αλεξίου έβαλε το δάχτυλο στην πληγή
Ο Ιωάννης Αλεξίου δεν έκανε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το να θέσει δημόσια ένα πρόβλημα που πολλοί δημότες ζουν στην καθημερινότητά τους.
Όταν μια περιοχή μένει χωρίς νερό, το ερώτημα δεν είναι αν ενοχλήθηκε η διοίκηση από την ανάρτηση. Το ερώτημα είναι γιατί η περιοχή έμεινε χωρίς νερό.
Όταν επιστρατεύονται εργολάβοι, το ερώτημα δεν είναι αν αυτό πρέπει να ειπωθεί. Το ερώτημα είναι γιατί δεν υπάρχει επάρκεια μόνιμου μηχανισμού.
Όταν τίθεται θέμα σωλήνων αμιάντου, το ερώτημα δεν είναι αν είναι άβολο πολιτικά. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει σχέδιο αντικατάστασης.
Αυτά είναι τα ουσιαστικά. Όλα τα υπόλοιπα είναι προσπάθεια να φύγει η μπάλα από το γήπεδο.
Ο Ιωάννης Αλεξίου ρώτησε αυτό που ρωτούν πολλοί δημότες: υπάρχει σχέδιο ή απλώς τρέχουμε πίσω από κάθε βλάβη;
Μέχρι να δοθούν καθαρές απαντήσεις για το προσωπικό, το δίκτυο, τους εργολάβους και τους σωλήνες αμιάντου, η εικόνα της διοίκησης του Δήμου Χαλκιδέων και της ΔΕΥΑΧ θα παραμένει εικόνα βαθιάς ανεπάρκειας.
Γιατί οι εργαζόμενοι αξίζουν σεβασμό. Οι δημότες αξίζουν νερό. Και η διοίκηση οφείλει επιτέλους να σταματήσει να απαντά με υπεκφυγές και να αρχίσει να απαντά με έργο.