Την ώρα που ο Τραμπ επιχειρεί να πουλήσει το αφήγημα ότι ο πόλεμος «πλησιάζει στο τέλος του», η πραγματικότητα στο πεδίο τον διαψεύδει με εκκωφαντικό τρόπο. Επιδρομές, αντίποινα, χτυπήματα σε κρίσιμες υποδομές και μια ολόκληρη περιοχή που γλιστρά όλο και πιο βαθιά στην αστάθεια.
Το Ιράν μπορεί να έχει δεχθεί σφοδρά πλήγματα, όμως δεν έχει καταρρεύσει, δεν έχει σιγήσει και σίγουρα δεν έχει παραδοθεί. Κι όσο τα κανάλια αναμασούν πρόχειρες «αναλύσεις» περί εύκολου τέλους και ανύπαρκτης ιρανικής άμυνας, η ίδια η εξέλιξη των γεγονότων τους ξεγυμνώνει.
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ “ΤΕΛΟΥΣ”
Η εικόνα που διαμορφώνεται δεν θυμίζει πόλεμο που κλείνει, αλλά σύγκρουση που απλώνεται.
Οι επιθέσεις δεν περιορίζονται σε ένα μέτωπο, ούτε δείχνουν σημάδια άμεσης αποκλιμάκωσης. Αντίθετα, η φωτιά μεταφέρεται από το Ιράν στο Ισραήλ, από τον Περσικό Κόλπο μέχρι τον Λίβανο, το Ιράκ και τη Συρία, με την περιφέρεια να θυμίζει καζάνι χωρίς βαλβίδα εκτόνωσης.
Το μεγάλο ψέμα της επικοινωνιακής διαχείρισης είναι ότι αρκεί μια πολιτική δήλωση για να αλλάξει η στρατιωτική πραγματικότητα. Δεν αλλάζει. Ο πόλεμος δεν τελειώνει με φράσεις για τηλεοπτική κατανάλωση, αλλά με δεδομένα στο έδαφος. Και τα δεδομένα δείχνουν κλιμάκωση.
ΤΟ ΙΡΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ “ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟ” ΟΠΩΣ ΔΙΑΦΗΜΙΖΟΥΝ
Η δυτική και φιλοϊσραηλινή προπαγάνδα επένδυσε από την πρώτη στιγμή στο αφήγημα της γρήγορης εξουδετέρωσης του Ιράν. Μόνο που το αφήγημα αυτό μπάζει από παντού.
Το ιρανικό κράτος συνεχίζει να εκπέμπει επιχειρησιακή αντοχή, να απειλεί, να απαντά και να δείχνει ότι διατηρεί δυνατότητες που πολλοί έσπευσαν να διαγράψουν.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Τεχεράνη είναι άτρωτη. Σημαίνει όμως κάτι πολύ πιο σοβαρό: ότι όποιος μίλησε για «κατάρρευση», «τέλος αποθεμάτων» και «ανύπαρκτη αεράμυνα» είτε δεν καταλαβαίνει τι βλέπει είτε συνειδητά συμμετέχει σε ένα επικοινωνιακό θέατρο εξαπάτησης. Στον πόλεμο, η υπερβολή δεν είναι απλώς λάθος. Είναι εργαλείο χειραγώγησης.
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΧΑΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ
Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, κυκλοφορούν καθημερινά δεκάδες πληροφορίες, διαρροές, «στρατιωτικές πηγές», βίντεο, αναρτήσεις και θριαμβολογίες. Το πρόβλημα είναι ότι ένα μέρος αυτών δεν στοχεύει στην ενημέρωση, αλλά στη διαμόρφωση εντυπώσεων.
Αυτός είναι ίσως ο πιο επικίνδυνος δεύτερος πόλεμος: ο πόλεμος της εικόνας.
Ο πολίτης βομβαρδίζεται από ισχυρισμούς, οι “ειδικοί” μιλούν με βεβαιότητα για πράγματα που δεν μπορούν να αποδείξουν και τα κανάλια μετατρέπουν τη γεωπολιτική σύγκρουση σε νυχτερινό πάνελ επιφανειακής κατανάλωσης. Όμως η αλήθεια δεν βρίσκεται στις κραυγές. Βρίσκεται στην ψυχρή ανάγνωση του τι αντέχει, τι επιβεβαιώνεται και τι καταρρέει μόλις φύγει ο τηλεοπτικός καπνός.
Ο πόλεμος δεν τελειώνει επειδή το είπε ο Τραμπ, ούτε η αλήθεια αλλάζει επειδή το φώναξαν τα κανάλια. Η Μέση Ανατολή καίγεται, οι λαοί πληρώνουν και η προπαγάνδα συνεχίζει να πουλάει “βεβαιότητες” πάνω στα ερείπια.